Valley of Fire

Om zeven uur duikt M. nog even het zwembad van het hotel in, op dat moment is het buiten al 31 graden.
Als iedereen klaar is vertrekken we via de 190 naar de Twenty Mule Team drive, jammer genoeg is de weg afgesloten. Ik doe het M. op dit vroege uur niet aan om de klim naar Dante's vieuw te maken, wat uitzicht moet bieden op het Badwater Basin.
En zo rijden we voordat we het weten Death Valley weer uit.
In Pahrump, halen we verse broodjes, beleg en koffie en zien de eerste slotmachine's in de supermarkt staan. De benzineprijs is in dit gebied flink lager, in El Portal betaalde we nog € 4.80 per gallon, nu is het $ 3,29. In Death Valley dorst de pomp zelfs dik $ 5 te vragen, in verhouding tot Nederland natuurlijk nog steeds laag maar we zijn Florida gewend he.
Op de hgw 15 zien we Las Vegas liggen, dat moet nog een paar dagen wachten dus we rijden door tot afslag 75, de hgw 169 op naar the Valley of Fire.
Dit is een state park waardoor er bij de entree $10 dollar betaald moet worden.
Wederom een prachtig park met weer heel andere rotsformaties wat erg goed berijdbaar is.
Bij Arch rock kijken we rond en spelen wat met de ground squirrel's die daar rond lopen. Hier redden we wederom een stel Duitsers, dit keer met een fles koud water.

Ondertussen is de temperatuur weer naar 38 graden opgelopen en eigenlijk is het te heet om te lopen. Toch lopen we nadat we het bezoekerscentrum hebben bekeken de Mouse's Tank trail. Gelukkig is deze maar 0,5 mile want dat is echt genoeg met dit weer. Ik kan me niet herinneren dat ik zoveel water heb gedronken.

We rijden de weg nog af naar Fire Canyon en rijden dan naar Overton.

Overton is een dorp waar werkelijk niets te doen is op een flinke supermarkt, een restaurant en kroeg na.
Hier ligt the North Shore Inn Lake Mead waar we de goedkoopste kamer van onze reis hebben geboekt ($75) en dit is absoluut niet de slechtste. Het voormalige Best Western hotel is sinds mei in handen van een nieuwe particulier eigenaar die alles heeft opgefrist. Als we opmerken dat er geen koelkast op de kamer staat wordt die direct gebracht.
Jammer genoeg is het nu nog echt te warm om van het zwembad gebruik te maken dus gaan we tijdig eten bij , Sugar's Home Plate, een restaurant wat je als je de recensies niet gelezen hebt voorbij zou rijden. De stukken vlees die ze hier serveren zijn echter voortrefelijk en zeg maar niet klein.
Om weer enige calorieen kwijt te raken wordt er na afloop toch nog even gezwommen, meer is er in Overton niet te beleven dus dat wordt tijdig naar bed vanavond.

Car

Alabama Hills en Door naar Death Valley

We laten het hotel ontbijt voor wat het is. De ervaring tot nu toe is toch dat het al beschikbaar is weinig voorstelt. In Main St. halen we een broodje bij Erick Schat's Bakkerij, een van oorsprong Nederlandse bakker en zitten een tijdje in de zon op het terras.

Dan rijden we via de Hgw 395 verder richting Lone Pine.
Op de kruising van de 136 en 396 staat het informatiecentrum voor Death Vally en Alabama Hills.
In de Alabama Hills worden elk jaar nog ongeveer 50 western films opgenomen. Met een kaart rijden we voor een klein stukje terug Whitney Portal Road in. Vervolgens de onverharde Movie Rd in waar aan het eind een parkeerplaats is voor de trail to Arch.
M. besluit gezien het naar beneden lopende pad niet mee te gaan dus loop ik samen met K.
Mooi is het hier, elk moment verwacht je een cowboy om een hoek te zien komen.

Via een weg met rotsen genaamd Gary Cooper, Gene Autry en Randolph Scott rijden we terug. Je kan hier nog veel langer doorbrengen maar we willen Death Valley in.

We rijden langs een droog Owens Lake waarna er kilometers lang verspreid over het landschap Joshua Tree bomen te zien zijn.

Bij de naam Death Valley verwacht je een laagvlakte, zeker dit eerste stuk is niets van dat alles. De weg is weer flnk bochtig en daalt behoorlijk. Langs de weg zijn punten om eventueel radiator vloeistof bij te vullen en bijeen stijging van de weg wordt geadviseerd om de airco uit te zetten.
Fijn dat ze voor M. hier en daar vangrails hebben aangebracht. Ik hoor naast me een paar keer, het is dat ik al bijna 25 jaar getrouwd ben.......
Bij Stovepipe Wells begint het ook voor hem weer leuk te worden. We eten hier in de hitte onder een boom, de temperatuur is onderhand opgelopen naar 110 graden F (43,3 C), het in Lone Pine gekochte Subway broodje op en lopen de Mesquite Flat Sands Dunes op.

Vervolgens rijden we door naar de Salt Creek Trail en lopen de houten vlonder af. Water en visjes zijn in deze tijd van het jaar bijna geheel weg.
Doordat er een flinke warme fohn staat is het te doen maar na de trail zijn we blij dat de airco weer aan kan.

Het is drie uur en de Furnace Creek Ranch waar we vannacht slapen komt in zicht.
Ik heb ervoor gekozen om een hotelkamer te boeken ipv een cabin omdat de airco hier beter zou werken.
Je zou nu bij het zwembad kunnen gaan liggen of zelf sop de golfbaan kunnen gaan lopen maar dat kan volgende week ook nog (weliswaar een andere plaats, maar dat maakt niet uit)
Als de koffers op de kamer staan stappen we weer in de auto en rijden de Badwater Road op. Volgens de reisgids zou dit een onverharde weg te zijn, hij is echter inmiddels geasfalteerd. (speciaal voor M. want die keek me gisteren al bedenkelijk aan toen ik vertelde daar te willen rijden)
We rijden de onverharde weg naar Devils Golf Course toe een grote vlakte
van zoutrotsen geerodiseerd door wind en regen.

Hierna komt het Badwater Basin inzicht, met zijn 86 meter onder zeeniveau het laagste punt in de VS.

We rijden de weg weer terug om de eenrichtingsverkeers Artist Drive te rijden. Wederom prachtig, wat een kleuren. Dit hebben we in Europa nog nooit gezien.

In Furnace Creek eten we bij het hotel bij het 49'er Cafe, onverwachts goed voor een locatie waar zo weinig te kiezen valt.
Op de hotelkamer werk ik buiten in de schommelstoel in de namiddag hitte het blog bij en de mannen kijken voor de zoveelste keer naar Kill Bill.

Om half acht stappen we voor de laatste keer deze dag in de auto. 4 miles naar het Zabriskie Point waar we op een heuvel met zeker 100 andere mensen naar de zonsondergang kijken.

Morgen weer een dag.

Car

Bodie en door naar Bishop

Eerst rijden we vandaag naar de ghost town Bodie. We missen vanuit Lee Vinning de 167 en bereiken Bodie via de iets betere maar ook grotendeels onverharde 270.
M. Vraagt zich af waar hij nu weer naar toegestuurd wordt.
Bij de ingang komen we twee beteuterde Duiters tegen die het gehele stuk op de mountainbike hebben afgelegd. Ze komen het park niet in omdat ze te weinig contant geld bij zich hebben, een creditcard word niet geaccepteerd. De ranger zegt er echt niets aan te kunnen doen en wij geven ze tot hun verbazing de ontbrekende $ 10. Buren zijn er tenslotte om elkaar te helpen. Het zou toch te gek zijn als je twee uur fiets over een zanderig weg en niet naar binnen kan.
Om 10 uur vertelt een ranger van het park iets over de historie van het stadje en vervolgens lopen we zelf nog door het park. Als we teruglopen naar de parkeerplaats is die inmiddels helemaal volgelopen. Er zijn dus meer mensen die deze onverharde weg afrijden :).
Door alles wat ik gelezen had en de verhalen is Bodie ons wat tegen gevallen. Waarschijnlijk komt dit ook omdat we enige jaren geleden erg onder de indruk waren van Theresienstadt (Terezin) in Tjechie waar de historie veel indrukwekkender is.

Via de 167 rijden we met uitzicht op de andere zijde van Mono Lake terug naar Lee Vinning.

In Mammoth Lakes lunchen we of misschien moet ik zeggen dineren we met een iets te grote borrito. Ongelofelijk dat er mensen zijn die dit naar binnen weten te werken.
Ik ben blij dat ik op het laatste moment de twee nachten hotel in Mammoth Lake nog heb weten te wisselen voor Lee Vinning en Bishop want dit is een echte wintersport plaats.

Tijdig komen we in Bishop aan waar we nadat we hebben ingecheckt de hoeveelheid water en ander drinken bij Vons supermarkt weer op pijl brengen.
Morgen op naar Death Valley. M. is zich ondertussen ook gaan inlezen en houd vooral de hoogtes in de gaten. Ik ben benieuwd maar vrees voor het ergste.

Car

Een goedkoop dagje op de Tioga route

Heel de nacht maakt de airco lekker herrie, we zijn dan ook tijdig wakker.
We rijden het Yosemite dal in en kopen een broodje en koffie bij Yosemite lodge. Het is hier heel erg druk mede door de bussen met Japaners die aangevoerd worden. We zijn blij dat we hier niet geslapen hebben, echt super toeristisch met de grote foodcourt.
Tegenover de lodge ligt de trail naar de Lower Yosemite Falls die we aflopen.

We rijden de route door het dal en nemen de Tioga Road.
Onderweg ligt het sneeuw/ijs op verschillenden plekken nog langs de weg.

Bij Olmsted Point stoppen we, om van het mooie uitzicht hier te genieten.

Als we net weer rijden ( aan de ravijn zijde), besluit M. bijna op het midden van de weg te gaan rijden, voor hem is het weer even veel te hoog.......
Voordat we het weten worden we door een politiewagen met zwaailicht langs de kant gezet. De agent werkt zijn administratie bij en ziet dat we in een huurauto rijden. Als hij aan het raam verschijnt krijgen we te horen dat we wel erg gevaarlijk bezig zijn. Weet M. wel dat als hij iemand dood rijd hij de gevangenis in kan ?
M. laat zijn Nederlandse rijbewijs zien en de agent vraagt wat voor boete er in ons land op dit soort overtredingen staan. We moeten lachen...., geen we hebben geen bergen meneer. Nu hier staat er $ 250 op maar hij zal het goed met ons maken, nooit meer doen en prettige vakantie verder.
Poeh.. gelukje was toch zonde geweest.

Voorbij Tuolumne Meadows waar niet de verwachtte hoeveelheid bloemen stonden parkeren we bij Lembert Dome en lopen naar Soda Spring. Hier is het heerlijk rustig. Goede keuze want onderweg zien we heel wat dieren.

In het park zijn er geen lunch mogelijkheden en dat doen we dan ook na de uitgang van het park in het Tioga Pass Resort. Dit restaurantje gevestigd in een blokhut is dit jaar pas voor de vierde dag open. Het is hier ook mogelijk om te overnachten in een van de blokhutten die achter het restaurant liggen. Echt een aanrader om te gaan eten de broodjes zijn verrukkelijk.

Het laatste stukje van de Tioga Pass word voor M. nog even flink zweten, als we beneden staan vertellen we hem dat hij net de hoogste bergpas (3031 m) van de VS heeft gereden. Tja de route was toch van tevoren bekend :).

We bekijken het uitzicht over Mono Lake en checken in in Yosemite Gateway Motel waar we vanuit de kamer ook uitzicht op het Mono Lake hebben.
Om zes uur rijden we naar Mono Lake waar we met een gids van het Mono Lake Committee (te vinden tegenover Yosemite Gateway) een uur rondlopen. Erg leuk om wat uitgebreidere informatie over het meer en zijn ecosysteem te krijgen.

Bij Bodie Mike's BBQ tegen over het hotel sluiten we dag af met lekkere ribs.

Car

Yosemite

We verlaten een bewolkt SF via de dubbeldeks San Fancisco Oakland Bay Bridge. Vanuit de stad rij je op de onderste rijbaan zodat je meer het gevoel hebt dat je in een tunnel rijd.
Zoals zo vaak gehoord is San Francisco inderdaad interesanter dan LA. In onze steden top 5 zal de stad echter niet voorkomen, daarvoor is de stad te jong en speelt de mist en kou ook niet in zijn voordeel. Enkele miles buiten de stad laat de zon zich echter alweer zien.
Als de hgw 120 begint wordt de weg steeds mooier.
Bij Moccasin begint het echte werk en volgen we de kronkelige bergweg. M. is met zijn hoogtevrees en rijden aan de ravijn zijde (vaak zonder vangrail) "erg blij". Net als hij besluit te stoppen komt Priest station in zicht.

Hier stoppen we om te lunchen en zien dat er een iets minder kronkelige weg mogelijk was geweest Old Priest Grade.
Vanaf hier is het weer goed te doen, dus wordt het stuur toch niet aan mij overgedragen. Typisch een gevalletje van zelf de touwtjes in handen willen houden, gelukkig vind ik het niet erg om bijrijder te zijn en lekker rond te kijken.
We rijden Yosemite binnen via de Big Oak Flat Entrance waar de weg aan een zijde is afgezet, de brandweer bezig is om een gecontroleerde brand in de gaten te houden. We mogen er dwars doorheen rijden.

We kopen een jaarpas voor alle nationale parken ($ 80).
Net voorbij de ingang van het park staat er een hert langs de weg te grazen, we waren er al voorbij voordat we een foto konden nemen.
Het is inmiddels twee uur en we besluiten direct door te rijden naar Mariposa Grove of Big Trees, een bos met circa vijfhonderd mammoetbomen waarvan er vele meer dan 2000 jaar oud zijn.
Onderweg stoppen we bij enkele uitzichtpunten waar onder tunnel vieuw.

Bij Wamona staat een bord dat de parkeerplaats van Mariposa Grove vol is (blijkt achteraf erg klein) dus discussie is niet nodig, we stappen in de shuttlebus die ons naar de bomen brengt.
We lopen het pad naar boven en zien o.a. de Grizzly Giant.

Twee uur later staan we weer bij de auto en rijden de 45 miles weer terug om weer te stoppen bij tunnel vieuw nu het licht daar nog mooier is.
Via een klein stukje valley rijden we naar El Portal waar het even zoeken is naar de Cedar Lodge waar we vannacht slapen. Langs de kant van de weg zien we nog een coyote.

In het restaurant op het terrein laten we ons een burrito goed smaken.
Het was een lange mooie dag vandaag, 260 miles stonden er aan het eind van de dag op de teller. We hebben echter geen spijt dat we nog "even" doorgereden zijn naar Mariposa Grove, die hebben we ook maar weer in de pocket.

Car

San Francisco II

Om elf uur zou de zon gaan schijnen dus deden we het vanmorgen iets rustiger. Omdat we verschillende punten in de stad aan wilde doen zijn we met de auto op pad gegaan.

De zagen de victoriaanse huizen bij Alamo Square en de huizen bij Alta Plaza.
We rijden het kronkelige straatje af op Lombard Street en kijken daar nog wat rond.
Naast grote gedeeltes van de stad was ook de De Golden Gate brug gehuld in de mist.

Nadat we naar het uitzichtpunt onder de brug waren gereden hebben we in Sausalito een kijkje genomen, hier scheen de zon weer.
De auto werd teruggezet bij het hotel en toen zijn we naar Yerba Buena Gardens gelopen waar de winkeltjes die K. dacht te vinden onvindbaar waren. Achter het hotel bleek het echt te wemelen van de daklozen die maar bleven praten toen M. even een winkel inschoot. Hier zou ik niet graag lopen als het donker is.
's Avonds zijn we bij Cha Cha Cha in Haight Ashbury gaan eten, een leuke caribische tent, zo konden we na afloop toch nog even langs de alternatieve winkels in deze wijk lopen en een blik werpen op de mooie bijzondere mensen die zich hier ophouden.
Jullie merken het misschien al aan dit blog, vanavond duiken we tijdig ons bed in, we zijn moe van het lopen door de stad en de wind, kou en gelukkig ook zon. Morgen trekken we verder naar Yosemite.

Car

San Francisco

Kwart over zeven, de wekker gaat weer af. Een uur later nemen we voor het hotel de historische tram naar de wijk Castro, hier is het hart van de homogemeenschap gevestigd. Bus 33 brengt ons naar de wijk Haight Ashbury, de voormalige hippy wijk met laat victoriaanse huizen en leuke winkeltjes.
Achteraf hadden we deze wijken beter wat later op de dag kunnen bezoeken want de meeste winkels gaan hier pas om 11 uur open.

Omdat ik de reisgids ben vergeten schieten we even bij het hotel naar binnen en lopen vervolgens naar het Civic Center, het bestuurlijke centrum van SF. Ook hier houden zich net als in de omgeving van het hotel heel veel daklozen op.
We nemen de F line naar Fishermans Wharf en stappen onderweg uit bij het Ferry gebouw. Hier vertrekken de veerboten naar Sausalito en Larkspur.
In het gebouw zelf bevinden zich voornamenlijk delicatesse winkels en restaurants.
Een dik belegd Italiaans broodje eten we buiten in de zon op. Het is hier een gezellige drukte, hier weten ze wel wat terrasjes zijn.
De tram zit overvol dus lopen we verder naar Pier 33, waar de boot naar Alcatraz vertrekt. Goed dat we via het internet kaartjes hebben besteld want de eerst volgende boekbare toer zou a.s woensdag zijn.
Om 2.20 sluiten we aan in de rij en stappen op de boot.
Op Alcatraz krijg je een Nederlandse audiotoer, die je door het gevangeniscomplex leid. Erg leuk. Onlangs hadden we de films nog even bekeken en nu we er daadwekelijk staan valt het op hoe klein alles is.

Je mag zelf bepalen hoe lang je op het eiland blijft. Als we weer aan wal staan nemen we nog een kijkje op de toeristische pier 39 en gaan eten bij Caesar's Italian Restaurant, de eerste zaak die zelf aanbied om drie glazen bij de wijn op tafel te zetten. Deze Italiaan snapt het tenminste.

Als afsluiting van de dag maken we een ritje met de cable car. K. offert zijn zitplaats onderweg op aan een mevrouw met hoogtevrees en hangt als de car Powelstr naar beneden denderd aan de buitenzijde. Dit hoort zo bij SF.
Nog even koffie bij Starbucks halen en dan gaan we onze voetjes weer te rusten leggen. Morgen nog een dagje San Francisco.

Car

Laatste stuk Hgw 1 naar San Francisco

Vanuit Carmel rijden we naar de Carmel gate van de 17 miles drive. ( toll $ 9.50)
In dit gedeelte van het jaar is het vaak mistig op het schiereiland van Monterey.
We rijden langs de golf banen van Pebbles Beach en zien de Lone Cypress, volgens de reisgids de meest gefotografeerde boom ter wereld.

Bij Bird Rock zijn zeehonden en vogels te zien.

Via de Pacific Grove gate verlaten we de 17 miles drive en rijden naar Monterey waar we koffie drinken met wederom uitzicht op zeehonden die heerlijk in de zon liggen.

Als ik de route opnieuw zou rijden zou ik in Monterey overnachten ipv Carmel.
Gezien de mist en grote hoeveelheden dieren die we al hebben gezien maken we geen boottocht in Monterey.
We besluiten de Hgw 1 te blijven volgen tot San Francisco, het scheelt tenslote maar een uur, en lunchen in Half Moon Beach in Main street bij San Benito House met heerlijke walnoot olijf sandwiches.
San Francisco rijden we binnen via de Skyline blvd waardoor we direct een stukje van de 49 miles drive mee kunnen pakken om Lake Merced heen en door het Golden Gate Park.

We checken in bij Hotel Withcomb en besluiten maar niet moeilijk te doen om de auto bij een public parking te plaatsen maar om meer vrij gebruik over de auto te houden en gebruik te maken van de valet parking van het hotel ($32 per dag ahummm)
Er van uitgaand dat stadshotels meestal kleine kamers hebben vraag ik voor drie volwassenen om een ruime kamer, die krijgen we een invalidekamer.

Het is vijf uur en we lopen via Market street naar Powel St. station, een eindpunt waar de cablecar op een houten schijf wordt gedraaid en kopen drie dagpassen voor het openbaar vervoer voor morgen ($14 dollar pp) Chinatown wordt ingelopen via de gateway en we stuinen wat door dit gebied om vervolgens bij een aftands tentje (maar met goede recensies) dim sum te eten.

Ondertussen is de zon onder gegaan en begint het koud te worden met onze vesten aan. Koud ?, ja 18 graden maar we zijn Florida gewend.
We kopen koffie bij Starbucks en gaan terug naar de hotel kamer. Uitzoeken wat de route voor morgen moet worden voordat we naar Alcatraz gaan.

Car

Via Big Sur naar Carmel

In eerste instantie rijden we langs Elephant Seal vista point iets voorbij San Simeon waar een kolonie zeeleeuwen op het strand en voor de kust ligt.

Bij Ragged point wederom een mooi uitzicht drinken we koffie.

De kust weg wordt steeds mooier en blijft afwisselend.
Bij het Julia Pfeiffer Burns State Park loopt een tunnel onder de hgw 1 die naar een uitzichtpunt gaat waar de Mc Way Creek waterval in de grote oceaan stort.

Big Sur is prachtig begroeid met nu geel kleurige vetplanten.

We rijden Point Lobos State Park in en nemen eerst een kijkje bij Whalers Cove waar een aantal duikers het koude water trotseren. Vervolgens rijden we het kleine overzichtelijke park verder in naar Sea lion Cove.
M. probeert weer met ons omhoog te klimmen maar haakt halverwege weer af. Ik loop met K. verder naar het punt waar de zee otters.
Ondertussen is de zon verdwenen en word het steeds kouder en mistiger. In eerste instante denken we nog dat het aan de locatie van het schiereiland ligt maar later weer richting Carmel blijkt het weer te zijn omgeslagen. De vesten moeten zowaar uit de koffer worden gevist.

In Carmel rijden we eerst naar de Carmel River Inn. Voordat we onze kamer hebben gezien krijgen we te horen dat we voor 25 dollar excl tax een upgrade kunnen krijgen naar een gerenoveerd huisje.
De kamer blijkt zeker voor het geld een aanfluiting te zijn, het lijkt wel een afgeragt kippenhok. Op hotel.com kreeg dit hoyel regelmatig een 8 tot 10. Snap ik dus niet. Het huisje ziet er netter uit maar zeker gezien de staat van de kamer zijn we niet van plan om voor een extra upgrade te betalen. Als we dit aan de receptie vertellen willen ze in eerste instantie niet meewerken waarop we vertellen dat we dan ons geld terug willen en doorrijden. Daarna zijn ze al snel om en brengen we onze spullen naar het rustieke huisje.
Wij hebben geluk gehad, ik zou echter afraden om dit hotel te boeken.

De lange broeken en dichte schoenen gaan aan en we rijden naar Carmel, een rustig dorpje met rustieke woningen waar Clint Eastwood enige jaren geleden burgemeester was. Hier lopen we in de hoofdstraat wat rond.
Dametra cafe moet een goed restaurant zijn, het ziet er gezellig uit. Omdat het echter nog te vroeg is gaan we eerst bij Safeway nieuw water, wijn en wat lekkers inslaan. Als we later terugkomen blijkt dat we hadden moeten reserveren, het restaurant zit inmiddels overvol en neemt ook geen reserveringen meer aan.
Dat word dus een Italiaan die om de hoek gevestigd is, niet echt slecht maar reclame ga ik niet voor hem maken.

Car

P.s. De snotneus die ook last van zij rug en een opkomende jicht voet voelt dus aan een waterinfuus zit loopt door op pillen.