Weer thuis

Om drie uur vannacht werd ik wakker, het leek wel of het hele resort onder de douche stond, het bleek heel heftig te regenen zodat de gangen van het resort iets later blank stonden.
Wetende dat de wekker tijdig af zal gaan kan ik niet meer slapen en gaat die bovenkamer malen. Om half zes ging de wekker en tot die tijd lukte het niet meer om de slaap te vatten.
Toen we om zes uur beneden stonden bleken er ook mensen die nog gewoon vakantie hadden voor dag en dauw op te zijn. De eersten zaten al in de rij om een restaurant te reserveren waarmee ze om zeven uur aanvangen. Ben je dan gek of niet ?
Volgens de reispapieren hadden we onze terugvlucht moeten bevestigen. Gisteren was het echter waarschijnlijk door de vele gecancelde vluchten ivm het slechte weer in de VS niet mogelijk om Jetblue te bereiken. Online inchecken was met ons Nederlandse paspoort niet mogelijk dus uiteindelijk hebben we het reisbureau gebeld om advies te vragen, Na minuten wachten, herhaaldelijk in de wacht gezet worden kregen we te horen dat ook zij niets konden betekenen. We moesten maar gewoon naar de luchthaven gaan.
Gelukkig bleek het vanmorgen allemaal mee te vallen, het is Jamaica he, don't worry be happy ! De vlucht zat niet vol dus onze stoelen waren niet vergeven.
Op het vliegveld werd aan de bagage nog een pot Jerk kruiden, flessen rum en sigaretten toegevoegd die volgens K. bijna gratis waren.(15 euro voor een hele slof) Sinds zijn achttiende verjaardag is het stiekem roken wat al enige tijd gaande was ten einde en teren de heren tesamen buiten hun longen.
Voor M. word het de komende weken lastig, zijn voorraad zware Van Nelle is bijna op, hij hoopt op een collega die snel deze kant op komt om zijn voorraad aan te vullen, en anders.....staat hij voor een nieuwe uitdaging Ik kan me niet herinneren hem zonder zijn Van Nelle te hebben gezien.
Om een uur stonden we weer op Amerikaans grondgebied. We lopen eindeloos langs lege rijen waarbij het verboden word om de weg af te snijden. Nieuwe I94 worden afgegeven en er word ons een welkom terug gewenst. Er staat een frisse wind maar het is buiten weer prachtig helder onbewolkt blauw.
Voordat we naar huis gaan rijden we langs de Ikea in Orlando, lampen voor K. zijn kamer paste vorige keer niet meer in de auto. Nu nog net.
Om mijn vertrouwde voorraad dagcreme weer aan te vullen zijn we ook nog even langs de Aldi gereden. Orlando beschikt over vier vestigingen. Hier bleken ook de bekende afbakbroodjes en stokbroden gewoon te koop te zijn die ik overigens nog nergens anders hier in een winkel zag. Ook verdwenen speculaas, marsepein en een zware braadpan in het karretje.

Om zes uur zijn we THUIS. Het mooie is dat we alle drie het gevoel hebben dat het fijn was om hier naar toe te gaan en niet naar Nederland terug te reizen. Nederland is voor mij momenteel echt verbonden met kou en vooral met verdriet. Door middel van die grote oceaan probeer ik het iets op afstand te houden.
Op het moment dat we ons huis binnen stappen konden de heren in Jamaica die vanmorgen om zes uur in de rij zaten ook eindelijk aan tafel.

Car

Een andere kerst dan anders

Maar hij is wel wit.
Vandaag in een paar foto's samengevat.

Car

Catamarantocht

Het was hier gisteren grotendeels een bewolkte dag die we al lezend hebben doorgebracht. Op de een of andere wijze lukt het mij thuis bijna niet om mijn aandacht bij een boek te houden. Na een paar dagen vakantie begin ik op stoom te komen. . K is erg blij met zijn E-reader en verslind in moordend tempo het ene na het andere boek.

Vandaag hadden we afgesproken om mee te gaan met een catamarantocht, van de inhoud hadden we geen benul omdat hij aangeboden was door de reisorganisatie.
Op het afgesproken tijdstip stonden we voor het hotel op diegene te wachten die ons op zou halen, er kwam echter niemand. Een taxichauffeur bood aan om ons te brengen, hij kon diegene die ons eigenlijk op had moeten halen. We vonden het wat vreemd maar zijn maar ingestapt nadat hij ons verzekerde dat ze elkaar zo onderling wel eens vaker hielpen. Don't worry, Be happy man !
Hij bracht ons inderdaad keurig tot aan de boot en verzekerde er ook weer te zullen staan als de tocht was afgelopen.
De tocht op de catamaran was verrassend leuk, de boot legde voor de kust zodat we rond het rif konden snorkelen. Prachtig ! Blijdorp maar dan zonder glas. Omdat het niet zo zonning was leek het koud maar eenmaal in het water was het heerlijk.

Hierna voer de boot verder naar Dunn River Falls, de toeristische attractie op Jamaica, watervallen die in de zee uitkomen en beloopbaar zijn.
Er werden twee groepen gemaakt, een groep ging via een trap ophoog en de andere groep hand in hand onder begeleiding van gidsen dwars door de watervallen naar boven. De gidsen droegen de camera's want onderweg werd je echt drijfnat. Ik weet niet of we de tour ook gemaakt hadden als we hier niet met een groep waren aangekomen, af en toe was het best wel eng zo hard was de stroming.  Veel tijd om naar achtergelaten fototoestellen te zoeken hebben we dan ook niet gehad :)

Hierna waren er hapjes en muziek aan boord en probeerde de crew er een feestje op zee van te maken.

Al met al een zeer geslaagde middag. Het bezoek aan de watervallen wat voor later deze week gepland stond kan hiermee vervallen.
We hopen op nog drie dagen zon, kunnen we lekker lezen.

Oh ja en die chauffeur die stond inderdaad netjes op ons te wachten. Don't worry, be happy !

Car

Het binnenland in

Vandaag hebben we een afspraak gemaakt met taxichauffeur Kevin van het hotel. We gaan met hem de gehele dag op pad en hij gaat ons een indruk van het eiland geven. Als we in het resort blijven dan krijgen we  niets mee van het echte Jamaica. De chauffeurs kunnen rijden voor het hotel als hen dit uitkomt, vandaag maakt onze chauffeur er een prive rit van wat zoals hij aangeeft hem een leuke kerst oplevert.
Om half tien vertrekken we om via een mooie rit door het groene landschap Nine Miles de geboorteplaats van Bob Marley te bereiken.

Er word hier aan de linkerzijde van de weg gereden, opzich geen enkel probleem voor M, maar de wegen zijn ook erg smal en slecht, bewegwijzing ontbreekt grotendeels. Communiceren onderling gebeurd door het gebruik van de claxon die bij bijna elke bocht gebruikt word. Af en toe moet de auto even in zijn achteruit. Een eigen auto huren wat we normaal veel liever doen is hier niet echt een optie.
Onderweg word ons gevraagd of we marihuana roken, het antwoord nee horen we de hele dag nog een paar keer door onze chauffeur Kevin gezegd worden tegen locals die langs de kant van de weg in houten hutjes aan het wachten zijn.
Tijdens de rit stopt de chauffeur bij een van deze tentjes en vraagt 5 minuten tijd, we zijn er van overtuigd dat hij zijn inkopen heeft gedaan die later in Ocho Rios weer doorverkocht kunnen worden. Zo levert zo’n ritje door het binnenland dubbele winst voor deze jongens op en heeft hij een nog mooiere kerst zullen we maar denken.
Onderweg weten kinderen met kleding aan die al tijden niet gewassen is en voorzien van menige scheur ons een paar dollar uit de zak te bedelen.
Onze chauffeur vertelt ons dat het merendeel van de bevolking marihuana gebruikt en dat het gezien word als medicijn van het volk. Het verbouwen en gebruik is verboden maar vooral in het binnenland lijken er geen wetten te bestaan. En komt de politie langs dan geef je hen gewoon ook iets.
Onderweg zijn groepen locals de weg onkruid vrij aan het maken, Kevin vertelt dat de regering hen hier speciaal voor de kerst wat extra geld voor geeft.
Zonder gids is het gehucht Nine Miles niet te vinden, laat staan dat je rustig door de marihuana verkopers heen komt die ook hier voor de deur van het Marley complex rondhangen.
Nu gaat de poort open en worden we gewezen op de ingang en het feit dat we onze creditcard kunnen gebruiken om entree kaartjes te kopen, hiervoor moet echter wel naar een bank gebeld worden voor accoord.
De toer laat het huis zien waar Bob Marley is geboren en opgegroeid. Op het terrein bevind zich ook een mausoleum met zijn laatste rustplaats. Hij is als eerste Jamaicaan boven de grond begraven. Buiten het feit dat het bijzonder is om op de plek te zijn waar Marley is geboren en opgegroeid stelt de plek niet heel veel voor. Vooral de gids maakt het erg leuk. Hij noemt zichzelf Crazy en lijkt dat ook echt te zijn, of zal de marihuana die de gidsen ook tijdens de tour gewoon roken zijn werk al hebben gedaan ?

Door al zijn verhalen duurt de tour veel langer dan gepland. Gelukkig maakt het Kevin niets uit.

Verder gaat de rit door het binnenland, onderweg eten we bij een locale tent samen met de chauffeur Jerk, pittig gekruide kip of varkensvlees vergezeld met rijst, bonen of sla.

Om vier uur komen we aan bij Martha Brae River. Hier worden door locals rafts van bamboe gemaakt die 6 maanden mee gaan voordat ze zinken. De locals, die zich elke morgen bij deze toeristische attractie verzamelen in de hoop om als capitein op te mogen treden , vervoeren je in koppels van twee de op bepaalde plaatsen snelstromende rivier af.

De mannen vertellen ons blij te zijn met onze komst, het aantal beschikbare raft kapitein’s is zo groot dat ze elk maximaal 3 keer per week de rivier af kunnen zakken en de rest van de dag bouwen ze aan de rafts die hun eigendom zijn en maken ze houtsnijwerk.
Totaal waren er vandaag maar 16 bezoekers geweest.
Tegen een uur of zes zet Kevin ons weer af bij het hotel, onderweg is onze K. al een paar keer in slaap gevallen.

Car

Het complex doet me af en toe mede door de hoeveelhied mensen denken aan Center Parks. In plaats dat iedereen in zijn huisje blijft hangen of het subtropisch zwembad bevolkt kan je er hier een sport van maken om de gehele dag te eten, er zijn twee grote zwembaden en een strand met strandstoelen.
We hebben het geluk dat we een gratis upgrade hebben gekregen naar het iets rustiger gedeelte van het hotel, waar de kamers iets groter zijn en er tevens gebruik gemaakt mag worden van twee extra restaurants. Officeel mogen de andere gasten van het complex ook het bijbehorende zwembad niet bezoeken maar er word niet opgelet of dit ook echt gebeurd.
Naast het buffetrestaurant zijn er 6 aparte restaurants waarvoor gereserveerd moet worden. Dit reserveren gaat op een aparte wijze, echter geen wijze die je bij een 5 sterren hotel zou verwachten.
Om zeven uur ’s morgens vormt zich een rij voor een drietal tafels in de hal, waar vanaf een uur of acht het inschrijven voor de restaurants begint. M. is zo gek, of is het lief, om dinsdagmorgen in deze rij te gaan staan.
Er mag niet voor meer dan vier mensen gereserveerd worden en tegen achten voegen zich dan ook familieleden bij mensen die al in de rij staan te wachten want ook die familie waarvan opa en oma jaren hebben gespaard om tijdens hun 50 jarige bruiloft naar Jamaica te gaan willen vanavond iets anders dan het bufetrestaurant. Nergens staat aangegeven voor welk restaurant welke rij is en dat blijkt ook per dag te wisselen. Jullie kunnen je voorstellen met welke verhalen M. terugkomt.
Het is absoluut niet koud maar de zon laat zich zoeken en af en toe kan het flink waaien, niet zoals de weersvoorspelling aangaf.
Maandagmiddag nemen we een taxi naar het centrum van Ocho Rios om hier een kijkje te gaan nemen. De taxichauffeur vertelt ons onderweg wat we waar kunnen vinden.
Meer dan een aanlegplaats voor de cruiseschepen en volop winkeltjes en kraampjes met toeristische rommel vinden we echter niet. We slenteren wat rond en laten ons na verloop van tijd door de taxichauffeur weer ophalen.
Op de terugweg weet hij ons te vertellen dat we de andere kant van het dorp op hadden moeten lopen, daar doen de locals hun inkopen.

Jamaica

We proberen zaterdagavond vroeg naar ons bed te gaan, we liggen tijdig alleen slapen wil niet lukken.
Tegen het moment dat we ons bed bijna weer uitmoeten val ik eindelijk in slaap. En dan is het opeens twee uur en gaat de wekker.
Zonder problemen rijden we over een bijna lege snelweg naar Orlando, een rit van 2 ½ uur.
In de nabijheid van het vliegveld is zoals op menig vliegveld een weg waar zich voornamelijk parkeerbedrijven bevinden. Via internet is hier een plekje gereserveerd. De auto word geparkeerd en de twee koffers overgeladen in het transport busje wat ons met nog vijf andere mensen bij het vliegveld afzet.
De vlucht voornamelijk gevuld met Jamaicanen, die voor de kerstdagen naar huis gaan, verloopt voorspoedig en om 10 uur staan we op Jamaicaanse bodem.
Dan is het altijd weer spannend of ook de koffers met de juiste vlucht zijn meegegaan. Dit keer duurde het erg lang, de meeste mensen waren al vertrokken maar toen kwamen gelukkig toch ook onze koffers.
Het vliegveld van Montego Bay is erg klein, buiten staan de bekende transport busjes de vakantiegangers op te wachten.
Ondanks dat het hooguit 25 graden is staat de airco in de bus constant te draaien.
Na een rit van twee uur over een redelijke weg die voor een snelweg moet doorgaan komen we bij een slagboom die nog handmatig word bediend en daarachter ligt aan een lange laan aan de zee het all-inclusive hotel wat we voor deze week geboekt hebben.
De kamer is niet gereed,de koffers kunnen neergezet worden en wij gaan een kijkje op het complex nemen.
Aan het eind van de dag nemen de heren alvast een duik in zee.

Car