Viva Las Vegas

In mijn hoofd had ik me gisteravond zo voorgenomen om samen met K. deze morgen de Navaja Loop Trail nog even te lopen, tussen de hoodoos lopen leek me een geweldige ervaring. Mijn lijf gaf echter bij het wakker worden aan dat dit niet verstandig was. Spieren over mijn gehele lijf zijn duidelijk in opstand aan het komen. We doen het rustig aan alvorens de 240 miles naar Las Vegas aan te vangen.
Over de 143 gaan we dwars door het Dixie National Forest. Onderweg zien we weer herten de weg oversteken.
In dit gebied een combinatie van berken en dennen omver gegooid door grote stenen en in de bermen veel bloemen. Langs de kant van de weg liggen dode herten die ze volgens een ranger gewoon laten liggen.

De 148 die van oktober tot mei ivm sneeuwval is afgesloten gaat dwars door Cedar Breaks National Monument. Hier net als in Bryce een sterk geerodeerd amfitheater wat op een hoogte van 3155 ligt. Het is bewolkt en 15 graden, na twee uitkijkpunten houden we het voor gezien en rijden door, we zijn een beetje verzadigd door rotsen.

Binnen het uur is de temperatuur al weer opgelopen naar 40 graden en pakken we het uur tijdsverschil weer terug.

Las Vegas is vanaf een flinke afstand al te zien. Direct achter de snelweg ligt de Strip waar de grotere hotels liggen. Als je van de snelweg af komt rij je voordat je het weet de parkeergarage van het hotel waar we de komende drie nachten slapen New York New York in. Als de koffers op de kamer staan gaan we de omliggende hotels en de bijbehorende casino's bekijken. Prachtig om te zien hoe mensen onderuitgezakt kunnen zitten achter een gokkast en opvallend hoe weinig vrouwen er achter de pokertafels zitten.

Het is prettig om regelmatig een hotel in te kunnen duiken want wat is het weer warm. 

K. geniet zichtbaar, ons stadsmens heeft weer volop leven om zich heen.

's Avonds gaan we bij Wolfgang Puck eten, de heren hadden een van de lekkerste pizza's ooit en van de mosselen met chorizo zou ik ook wel heel graag het recept hebben. Kan me niet heugen ooit mosselen gegeten te hebben die zo smaakvol waren.

Car

Bryce

We verlaten Zion via de hgw 9, de zgn Zion Park Boulevard, een weg waar M. het weer erg naar zijn zin had. Via een aantal bochten slingerde hij naar boven om vervolgens zijn weg te vervolgen door een 1.8 km lange tunnel. Gelukkig kwamen we oom agent niet tegen die weer had kunnen constateren dat er regelmatig iets van de rijbaan werd afgeweken.
Als beloning volgt uitzicht op Checker Boad Mesa bij de oost ingang van Zion.

In Mt. Carmel stoppen we bij het Thunderd Cafe, zowel de naam als het bord expresso spreekt ons aan. De kolibrie's die buiten rondvliegen zijn schattig maar de serveerster vind het duidelijk niet leuk dat we alleen koffie willen en dan blijkt het nog oplos espresso te zijn ook. Moon zou zeggen neem toch een waterkoker en oploskoffie mee :).

We rijden langs Red Rock Canyon om vervolgens Bryce in te rijden, het is dan elf uur. Ondertussen is er precies zoals voorspeld steeds meer bewolking binnen getrokken en begint het af en toe te druppelen.
We doen de uitzichtpunten in de Amphitheater Regio aan, achteraf gezien moet je die eigenlijk tot het laatst bewaren want die zijn het allermooist.
M. baalt dat na een paar dagen het gevoel voor hoogte maar niet minder wordt en kijkt af en toe van afstand mee. Het is zo jammer want hij mist zo heel wat en het is zoveel leuker om het met z'n drieen te kunnen beleven.

Daarna verwennen we M. nog even met het verzoek om de gehele weg door Bryce tot het eindpunt (Rainbow & Yovimpa Points) af te rijden. Hij doet het maar eigenlijk is hij helemaal klaar met de hoogtes van de afgelopen dagen.

Als we terug rijden zien we nog herten en in een weide een aantal prairiehonden spelen. Gelukkig heeft M. ook weer praatjes.

Bij Ruby Inn aangekomen, het hotel waar we vannacht slapen staat er een lange wachtrij, het reserverings systeem ligt er al een paar dagen uit.
Zoals ons gisteren al verteld is door twee jonge Nederlanders is het er vrij groot en commercieel. De kamer ziet er echter goed en groot uit (ook al ruikt hij als je binnen komt naar zweetvoeten maar na vijf minuten binnen ruik je dat gelukkig niet meer)
We gaan eten bij Foster's Family Steakhouse om het drukke commerciele restaurant te ontlopen.
Als we terug rijden komt het met bakken uit de hemel, toch rijden we nogmaals het park in naar Sunset Point en wonder boven wonder wordt het weer droog als de zon onder gaat. Een dubbele regenboog is het resultaat.

Het plan was om twee dagen Bryce te doen maar omdat ook voor maandag regen in dit gebied wordt voorspelt hebben we de tweede dag kunnen cancelen en gaan we een dag eerder richting Las Vegas.

Car

Nog een dagje Zion en Tubing

De wekker stond weer gewoon om zeven uur maar in door het tijdsverschil voelde dit echt als zes uur. Ik was vanmorgen dan ook even niet zo blij en voelde dat ik na 14 dagen een strak vakantie ritme moe begin te worden. Maar goed thuis is er weer voldoende tijd om uit te rusten dus kom op met die geit, douchen, ontbijten en met de shuttle naar het park.
Hier liepen we eerst de korte Weeping Rock trail. M. had een boek meegenomen en vond een bankje onder een boom. Aansluitend liep ik met K. een stuk van de Hidden Cayon trail. Een groot gedeelte van de trail lag in de schaduw wat erg lekker liep.

 Weeping Rock

We namen de shuttle naar de Zion Lodge en sloten daar voor de lunch aan in de rij. Het gras onder een boom werd de lunch plek.
Ondertussen was de temperatuur al weer flink opgelopen we wilde echter nog even de Emerald Pool trail lopen die ook voor M. weer te hoog was.

Om twee uur reden we het park weer uit om even op temperatuur te komen in het hotel en om zwemkleding aan te trekken. Om kwart voor vijf moesten we bij Zion Adventures zijn waar we een tub in ontvangst namen en 2 miles over de Virgin dobberde. Dit was iets anders dan wat we enkele weken geleden in Florida hebben gedaan, deze rivier had hoogte verschillen waardoor er veel meer vaart in zat en goed op moest letten dat je niet tegen een steen of boom opknalde. Grote hilariteit als de tub tussen stenen vast kwam te zitten.
Na afloop werden we in een bus waarvan de bekleding flink nat was teruggebracht naar de auto.
Even douchen in het hotel en daarna een afsluitend etentje bij Oscar's cafe waar de porties weer veel te groot maar wel lekker waren.

Car

Zion

Gisteravond was niet zoals ik verwacht had. I.p.v. vroeg naar bed zaten we tot laat bij volle maan bij het zwembad. De luchtvochtigheid is hier veel lager dan in Florida en dat is erg prettig.
Na het eerste goed verzorgde hotelontbijt van deze vakantie gaan we weer op pad. Via de Moapa Valley rijden we de hgw 15 af tot iets voorbij St. George. In het begin is de weg wat saai maar dat veranderd al snel, om ons heen zijn verschillende rotsformaties te zien.
In Hurricane gaan we op zoek naar een Starbucks of andere koffietent. Niet te vinden, wel een paar loslopende Mormonen geheel in het paars gekleed met zeer ouderwets haar. In deze omgeving wonen veel Mormonen die naast drank en sigaretten ook de koffie en thee afzweren.
We halen broodjes en beleg bij de Walmart, alhoewel de lunches heerlijk (en groot) zijn bevalt dit ons vaak beter. We hebben na twee weken vakantie het gevoel dat er weer een paar Amerika kilo's bij zijn gekomen. Ik hoor jullie denken, er kan bij jou best wat bij maar ik kan verklappen dat dit in een jaar VS al 5 kilo's zijn waar ik me niet confortabel bij voel dus daar moet voor het eerst in mijn leven na de vakantie iets aan gedaan gaan worden.
In Utah de staat waar we ons nu bevinden mag de klok weer een uur vooruit en zo waren we al om een uur bij de Quality Inn & Suites Montclair.
We beginnen ons thuis te voelen, bijna al die hotel kamers lijken op elkaar.
In de zomermaanden mag je niet met eigen auto Zion in. Direct voor het hotel stopt echter de shuttlebus die elke 10 minuten komt.
Bij het bezoekerscentrum stappen we uit, als we net binnen zijn gaat daar echter het brandalarm af en wordt iedereen naar buiten gewerkt.
We wachten het verder niet af en stappen op de shuttle die Zion Canyon inrijd en ook hier weer verschillende haltes heeft.
Ondanks dat alle ramen in de bus openstaan is het weer flink warm. Bij het eindpunt stappen we uit en lopen de 2 miles lange Riverside walk. Aan het eind van deze loop begint de Narrow's hike, waar je voor bij Zion Adventures omdat je grotendeels in het water loopt speciale waterschoenen en een stok kan huren.
Vast een ervaring maar na het eens aangekeken te hebben besluiten we dit morgen niet te gaan doen, afgezien dat het water flink koud is is het ook verschrikkelijk druk, het lijkt de Efteling wel.

Wat zal ik zeggen van Zion, het is absoluut mooi maar op dit tijdstip van het jaar voor een natuurpark veel te druk, morgenochtend vroeg gaan we terug hopende dat het wat stiller is.
Inmiddels is het vijf uur en na alsnog een bezoek aan het bezoekerscentrum gaan we terug naar het hotel.
's Avonds eten we bij Wildcat Willies alle drie iets anders en driemaal perfect.
Nog even zwemmen bij het hotel en nog even buiten zitten in de afkoelende avondlucht.

Car