Kwart over zes sluipt M. de kamer uit, hij heeft zich verheugd op een rondje strand, Beach en Atlantic. Op dit tijdstip heb je de weg voor je alleen en kan je ook nog eens een zonsopgang meepakken.
Ik gun het hem graag en draai me nog een keer om.
Na het ontbijt rijden we naar Five Points, een historisch stukje centraal Jax. Bij de Starbucks die leuk op een hoek ligt pikken we buiten op het terras de laatste strepen zon mee van vandaag.
Als we door Riverside/Avondale tuffen voelen we de eerste druppels. We schuilen een uurtje onder de poort van een appartementen complex want het komt werkelijk met bakken tegelijkertijd uit de hemel, een douche is er niets bij.
Eenmaal droog pakken we de kortste weg terug naar het motel. Onderweg schuilen we nog twee keer, de spijkerbroeken en schoenen zijn echter snel doorweekt en we besluiten maar door te rijden. Toch wel onhandig een helm zonder vizier (huurmotor = verplichting helm) door onze brillen zien we weinig meer.
Wess de beheerder moet lachen als hij ons als twee verzopen katten aan ziet komen, echt koud hebben we het echter niet dankzij de leren jassen die we bij ons hebben.
Weer droog gaan we bij Poe's tavern wat drinken, daar overvalt een vermoeidheid ons dus tijd om een uurtje de luiken dicht te doen.
Van Wess lenen we twee paraplu's want de regen houd aan en daarmee lopen we naar een niet uitziende pizza tent die erg lekkere pizza's moet hebben. Zo'n zaak waar vooral afgehaald wordt me twee tafeltjes, inderdaad zijn de pizza's erg smakelijk.
Een dame vergezeld door haar niet spraakzame man komt daar met stoom uit haar oren de zaak binnen, de pizza die ze op was komen halen was volgens haar niet goed en nu stierf ze van de honger......de honger was echt heel erg. Ze bleef maar door ratelen terwijl de eigenaar haar al lang had laten weten dat hij haar graag happy de deur uit wilde laten gaan en hij een nieuwe zou laten maken als ze maar aangaf wat ze er dan op wilde.
Hij bood haar wat te drinken aan omdat ze 12 minuten moest wachten en ze streek neer aan de bar. En daar vond ze het gezellig. De pizza was al lang en breed klaar en lag af te koelen in de doos en mevrouw genoot nog lang van haar gratis verkregen wijntje. Oh wat had ze een honger, waarschijnlijk is de honger van morgen ook alvast gestild :)
In zo'n vakantie periode dat we elke dag uit eten gaan hebben wij hier naast de grote porties van het hoodgerecht geen trek meer in een voorgerecht of toetje.
Menige Amerikaan pakt het anders aan. Die laat terwijl hij nog aan het eten is de helft of zelfs nog meer van zn hoofdgerecht in een box doen zodat er nog een voorgerecht en toetje in kan.
Voor een restaurant omzet verhogend en koken de volgende dag is niet nodig. Aan die Europeanen die de gewenste 20% tip best wel veel blijven vinden zullen ze het niet verdienen.
Eenmaal weer terug in het motel komt het weer met bakken tegelijk uit de hemel.
Waarschijnlijk heb ik het al eens eerder vermeld maar grote (Internationale) artiesten of gezelschappen lijken Jacksonville te mijden. Er komt dan ook weinig langs waar we echt warm voor lopen. Afgelopen week deed Cirque du Soleil echter twee dagen de stad aan.
Ik liep er al een tijdje naar te loeren, kaartjes voor Michael Jackson The Immortal World Tour maar vond de kaarten wel heel erg duur.
Ik vond echter een aanbieding bij Travelzoo en zo gingen we afgelopen woensdag toch nog naar de voorstelling.
Kevin bleef liever een avondje alleen thuis, heeft niets met de muziek van Michael Jackson, en dus namen we de tweezitter naar het Jacksonville Veterans Memorial Arena. Echt waar de gehele avond was het gewoon 20 graden dus de kap kon gewoon open.
Het was niet uitverkocht, gaten in een voor 75% gevulde zaal. Bij binnenkomst zijn we eerst onze plekken gaan verkennen. Gezien de orginele prijs van de kaartjes had ik voor het betaalbare soort gekozen en ook die bleken gelukkig erg goed te zijn. Keurig recht zicht op het podium en heel fijn voor Marcel niet al te hoog.
De voorstelling was absoluut de moeite waard, sommige mensen zijn echt met weinig botten in hun lijf en bijzonder te trainen lichamen geboren.
Afgelopen week lag hier ook een flinke bekeuring in de brievenbus. Marcel zou met een witte motor op een dinsdagmiddag in Orlando door het rode licht zijn gereden. Gelukkig konden we de aanbieder telefonisch overtuigen dat dit echt zijn motor niet was en er tijdens het invoeren een typefout was gemaakt. Twee dagen later lag de correctie al in de bus. Mooi snel opgelost.
Oorspronkelijk was het de bedoeling om afgelopen weekend nog een keer naar het begin van de Bikeweek in Daytona te gaan, de voorspelde regen hield ons echter tegen.
We hebben het weekend nuttig gebruikt om uit te zoeken wat volgende week alvast mee terug kan naar Nederland. Laarzen, dichte schoenen en alle wat dikkere kleding en overtollige boeken liggen klaar om in de extra mee te nemen tassen gepakt te worden.
Zondagmiddag zijn we op de motor gestapt om bij Mariet langs te rijden. Ik had s morgens op haar weblog gelezen dat ze heeft moeten besluiten om haar bezoek aan Nederland en hiermee het bezichtigen van haar nieuwste kleindochter wegens financiele redenen uit te moeten stellen.
Er lagen hier nog een aantal tassen die Joke, de moeder van Judith voor haar bezorgt had en het leek ons een goed idee om haar wat Nederlandse kaas en gezelligheid te brengen.
Ook konden we zo ook meteen de cadeautjes voor haar kleindochters die ze nu niet persoonlijk kan gaan brengen meenemen zodat we dat in Nederland op de post kunnen doen.
Zelf merk ik dat ik onlangs de leuke ontmoetingen die er volgende week op het programma staan toch een beetje tegen de iets te drukke week op zie. Het contrast is zo groot en het voelt mede door de dokters en wat je echt moet doen afspraken niet als vakantie.
Kitty schreef me over het "emigranten-visite-syndroom", als je korte tijd in Nederland ben, dan wil iedereen je zien en verwacht ook dat je minstens nog een keer terug komt voordat je weer weggaat. Je probeert dan om jezelf in de fotocopieer machine te proppen om op twee of drie plekken tegelijkertijd te kunnen zijn.
Na het eerste bezoek besef je dat dat niet mogelijk is dus trek je bij een volgend bezoek eerder je grenzen....zodat er ook nog wat tijd overblijft om van de dingen te genieten die je ver weg gemist hebt. Hema worst, een Brammetje zoals bekend onder echte Rotterdamers, even rustig struinen door de winkels en misschien zelfs wel een lunch bij Staal. En tja dan kan het zijn dat je niet aan de verwachtingen die anderen hebben voldoet. In September hebben we weer quality time mensen !
Als ik mijn ticket aan Mariet had kunnen geven had ik het met alle liefde gedaan.
Met het bezoek aan Nederland realiseren we ons ook dat na terugkomst de laatste maanden dan echt zijn aangebroken en vooral ikzelf heb tegenstrijdige gevoelens over het terug gaan naar Nederland. Ik heb me n.l. in jaren niet zo goed gevoelt.
Zo even een "geheimpje" met sommige van jullie delen.
Afgelopen vrijdag was het 51e jaar geleden dat mijn hubby werd geboren. Niet echt een leeftijd om groots te vieren maar toch blijft het vreemd tijdens zo'n dag om met z'n drietjes ver weg van familie en vrienden te zijn. Natuurlijk konden we met z'n drieen uit eten gaan maar we hadden een ander idee....
Al enige tijd was het de bedoeling om Mariet en Judith de twee Nederlandse vrouwen die beide voor de liefde in Jax wonen onder het genot van een bbq aan elkaar voor te stellen. De afgelopen maanden was het echter TE warm om met een grotere groep 's avonds in de porch te zitten. Buiten de porch aan de waterkant moet je je vanaf het moment dat de duisternis invalt in deze tijd van het jaar niet begeven, binnen enkele minuten ben je dan flink lek gestoken door no-see-ums waar je vervolgens de rest van de week lol van hebt.
Nu de temperatuur begint te zakken leek het ons een goed idee om op deze vrijdagavond de bbq aan te steken en een ieder hier uit te nodigen. Ook Quintus,die als trainee 6 maanden in Jax werkt en die we enige weken geleden ontmoet hebben was van de partij.
Dat M. jarig was hebben we voor ons gehouden :)
Martin de Amerikaanse man van Mariet was door haar geinstrueerd dat hij geen enorme steaks en grote lappen varkensvlees moest verwachten en vooral dat hij nadat hij klaar was met eten niet direct op mocht stappen om naar huis te gaan. Nederlanders houden van gezelligheid en tafelen na.
De zelfgebakken appeltaart en de uit NL geimporteerde Senseo koffie gingen er goed in. Joke die haar dochter twee keer per jaar bezoekt was ook van de partij en vierjarige Quincy liet binnen met chocolade en appeltaart handen zijn sporen op muren en ramen na.
Het was een geslaagde gezellige avond. Mariet heeft in haar wekelijkse bloge.e.a. uitgebreid beschreven.
Net als zoveel avonden de afgelopen week was de volgende dag al enige uren aangebroken voordat we in ons bed lagen.
Zaterdagmorgen eerst uitgeslapen alvorens we de boel op zijn gaan ruimen.
Het voordeel van de overal aanwezige handjes was dat alles weer eens goed gesopt is.
's Middags zijn we naar het centrum gereden waarin het Veterans Memorial de show Spirits of America werd opgevoerd waarvoor gratis kaarten verkrijgbaar waren. Omdat we vrij laat aankwamen en het vrij zitten was moesten we helemaal bovenin de memorial plaatsnemen. Marcel koos ervoor om de show al staand van een afstand te bekijken terwijl ik tussen de veteranen plaatsnam.
Kevin was thuis gebleven, die had vantevoren al uitgemaakt dat het niet leuk kon zijn.
Voor de pauze kwam de geschiedenis van het Amerikaanse leger vliegensvlug zeer selectief aan bod. Na de pauze werd een groep van 106 jongeren uit Jax die zich voor verschillende legeronderdelen hadden aangemeld onder luid applaus ingezworen waarna er nog een uur muziek en show volgde. Het was een nationalistische show, erg leuk om een keer mee te maken. Mooi om te zien was dat veteranen die bijna niet meer op hun benen konden staan trots omhoog kwamen bij het spelen van de muziek van het legeronderdeel waarin zij gediend hadden.
's Avonds kon dan toch de aftrap gegeven worden voor een nieuwe serie van The Voice of Holland, omdat we een dag later waren niet in slechte internet kwaliteit maar haarscherp binnengehaald mbv spotnet.
Maandag ben ik naar Joke, de moeder van Judith gereden. Joke is weer drie weken bij haar dochter op bezoek om het gemis aan kleinzoon, dochter en schoonzoon iets kleiner te maken. Zij zijn echter overdag aan het werk (vakantiedagen zijn hier een schaars goed) en naar de daycare en zij vermaakt zich dan zonder auto en openbaar vervoer in het huis. Als dat geen houden van is.
We hebben rustig bij kunnen kletsen en zijn afsluitend naar River City Marketplace gereden een shoppingcenter bij de luchthaven om bij Panera te lunchen.
Binnenkort loopt het huurcontract af wat voor een jaar was afgesloten. Er moest dus een beslissing genomen worden over verlenging. We hebben het verlengt tot eind juli zodat we ons aan de afgesproken twee jaar kunnen houden en Kevin in het nieuwe collegejaar aan zijn nieuwe studie in Nederland kan beginnen. Zijn tijd hier en de perikelen rond InHolland heeft hem doen besluiten om niet verder te gaan met het tweede jaar HTRO. Ergens in augustus verwachten we terug te keren.
Het is heel erg dubbel om over terugkeer na te denken. Qua ruimte, rust en weer zal het in Nederland erg aanpassen worden, of dat nog gaat lukken in de randstad zullen we moeten ervaren. Qua sociale en werk contacten zal het een verademing zijn en voor Kevin is het dan weer tijd en heel gezond om naast zijn studie die in Nederland inhoudelijk veel interesanter zal zijn te werken en te socialisen met zijn vrienden en vriendinnen. Het is dus goed zo.
De rest van de week zal het stil zijn in huis. Marcel is vanmorgen vroeg door Kevin op de luchthaven afgezet. Hij werkt komende week in Cincinnati om vervolgens zondagmorgen naar St.John's/Newfoundland te vertrekken.
Oh ja nog iets leuks. Ineke heeft de knoop doorgehakt en besloten dat man en kinderen in maart mooi twee weken voor zichzelf mogen zorgen en zij hier de bloemetjes buiten komt zetten. Wij hebben zelf ook de tickets rond springbreak geboekt, ik vlieg samen met haar twee dagen na de heren terug.
Wie had dat een jaar of 13 geleden kunnen bedenken toen Moon en ik verzonnen dat tennisles wel eens een leuke bezigheid zou kunnen zijn.
In Jacksonville zijn verschillende leger en marine basissen. Onlangs probeerde we een kortere weg te nemen naar Mayport. Dit bleek echter niet mogelijk. Door zwaar wapengeschut werden we tegengehouden en teruggestuurd. Achter het prikkeldraad vind een wereld plaats waar de gewone burgers geen deel van uit mogen maken. Een volledige leefgemeenschap met woningen, en belastingvrije winkels waar vanaf vandaag gestopt kan worden met het spelen van verstoppertje. Vandaag is het zo ver: in Amerika wordt een eind gemaakt aan het Don't Ask, Don't Tell-beleid. Volgens dat beleid mochten homo's en lesbiennes in het leger niet uit de kast te komen, op straffe van ontslag. Maar vanaf vandaag hoeven homoseksuelen ook in de VS niet meer te zwijgen of liegen over hun geaardheid. Don't Ask, Don't Tell werd in 1993 ingevoerd onder de toenmalige president Clinton. Sindsdien hebben naar schatting 13.500 militairen het Amerikaanse leger moeten verlaten omdat ze hun geaardheid naar buiten hadden gebracht. De afgelopen maanden zijn er in het Amerikaanse leger trainingen gegeven waarin "geleerd" is om hoe om te gaan met homoseksuele collega's. Naast het steriotiepe plaatje bij terugkomst van een missie van een moeder met een baby zullen nu ook vrienden en vriendinnen eindelijk ook openlijk hun geliefden mogen verwelkomen. Weer een stukje vrijheid in dit o zo conservatieve land.
