Puddingbroodjes

Er is niet veel bijzonders gebeurd. Vanaf zondag werkte het niet meer om m.v.b. een paracetamol op de been te blijven. Het griep/hoestvirus had me na ruim twee weken alsnog plat. Veel slapen en bankhangen was het devies.
Vrijdag zou ik met Mariet naar het Nederlands consulaat in Orlando gaan om voor haar een nieuw paspoort aan te vragen, gelukkig kon zij dit nog een week verzetten want het was op dat moment al een hele onderneming om even mee te gaan naar een winkel.

Woensdag begon voor Kevin het laatste semester. Hij heeft zich weer ingeschreven voor het maximale aantal vakken (6) verdeeld over vijf dagen van de week.
Nu we weten wat we weten zou ik expats die nog voor de keuze staan altijd adviseren om kinderen mee te laten liften op het visum van hun ouders. Een baan zoeken blijft dan ook voor hen tot de mogelijkheden behoren.
Wij hebben er bij ons vertrek voor gekozen om een eigen studentenvisum voor hem aan te vragen zodat hij ook na zijn 21e indien gewenst zonder ons zijn studie in de VS af zou kunnen maken. Hierdoor mag hij echter niet werken (op enkele zakgeld verschaffende campus baantjes na)
Mocht het achteraf nodig blijken dan had een studentenvisum altijd nog in een later stadium aangevraagd kunnen worden. Dit laatste semester loopt tot begin mei en daarna valt weer het grote vakantiegat totdat begin september het nieuwe studiejaar in Nederland begint.

Marcel is zondagmiddag via Houston naar Austin (Texas) gevlogen waar hij komende week aan het werk zal zijn.
Na heel veel zoekwerk hebben we afgelopen week ook zijn tickets voor zijn trip eind februari/begin maart naar Argentinië en Brazilië weten te boeken.
Ondanks dat we in dezelfde tijdzone leven blijkt het vanaf hier heel wat omslachtiger en duurder om daar te komen dan vanuit Nederland. Het zal hem 24 uur gaan kosten om op de plaats van bestemming te gaan komen, alleen op deze wijze bleef het ticket binnen het gestelde budget. Je moet wat over hebben voor het feit dat je nog graag een vrij tussenliggend weekend in Buenos Aires door wil brengen.

Zondagmiddag heb ik puddingbroodjes gebakken. Verse gist heb ik hier nog niet gevonden dus had ik in eerste instantie ActiveDry yeast gebruikt. Rijzen deed het brood echter niet. Nu bleek dat ik deze gist eerst voor had moeten laten rijzen in vloeistof wat na een test echter ook niet werkte.
Hierop ben ik in de auto gestapt naar de FoodLion die op enkele minuten rijafstand van ons huis zit. Nog wel want m.i.v. woensdag wordt daar (met 25% korting) de gehele winkel leeg verkocht, alle FoodLions in Florida gaan sluiten. Wij hebben ons het gehele jaar al afgevraagd hoe deze winkel rendabel kan zijn, het is een immens grote winkel waar het altijd verschrikkelijk stil is en ik gebruik hem zelf dan ook alleen voor vergeten boodschappen.
Ik wist ondertussen dat ik Rapid Yeast moest hebben en zo stonden twee uurtjes later alsnog de broodjes naar me te lachen.

Op verzoek het Recept van de Puddingbroodjes:

Voor 6 stuks: 250gr. bloem, 5 gram droge gist, 1 eidooier, ± 125 ml lauwwarme melk, 25 gram suiker, 4,5 gr. zout, 37 gram zachte roomboter.

Deeg draaien, boter er pas bijdoen als deeg is gevormd. (1/2 ei gebruiken) Laten rijzen, in 6 stukjes verdelen. Opbollen en wat platter drukken. Na 20 minuten met je vingers kuiltje indrukken. Herhalen na 10 en na nog eens 15 minuten (kuiltje drukken). Dun met ei bestrijken (het restant) en kuiltje vullen met banketbakkersroom. Nog ± 15 minuten laten rijzen (niet afgedekt) en ± 10 minuten bakken in oven 230 C. Direct na het bakken de deegrand met poedersuiker bestrooien.

Banketbakkersroom:

1/2 liter volle melk
100 gram suiker
50 gram eierdooier
40 gram custardpoeder
5 gram roomboter
1 vanille stokje of paar druppels vanille essence

helft van de suiker met nagenoeg alle melk en het vanille stokje in de pan laten trekken.
Eierdooiers met de suiker in een beslagkom schuimig slaan.
Hieraan voeg je de custard en de melk toe en roer je glad.
Neem een lepel van de kokende melk en giet dit hier bij, en laat even kennis maken. Vervolgens giet je alles in je pan met melk en gaar je dit. Officeel moet je roeren met een pannenlikker, maar garde lukt ook.
Vanille stokje hoeft er officeel niet in, maar is wel zo lekker.
Lekker klontje boter door je custard roeren is ook wel lekker.
En altijd door een fijne zeef halen als je klaar bent. (heb ik overigens niet gedaan ivm het ontbreken van een fijne zeef)
(Brood recept via Facebook ontvangen van de keuken van Levine, banketbakkersroom diverse fora internet)

Custardpoeder heb ik in de VS niet kunnen vinden. Aangezien ik het ook altijd voor het bakken van een appeltaart gebruik stond er bij ons een pak in de kast. Op het internet zijn diverse recepten van banketbakkersroom te vinden zonder gebruik te maken van custardpoeder.

Car

We’ve got it

Woensdagavond bij terugkeer in het hotel stond de koffer netjes op de kamer. Nooit gedacht zo blij te kunnen zijn met het zien van de kleur grijs. Alles zat er ook nog in zoals ik het ingepakt had en hiermee komt het zwervers gevoel dan ten einde.

groetjes, Marcel

Fly and cry

Na een redelijke vlucht vanaf Jax kom in rond 4 uur op Newark aan, zoals altijd kijk ik even of de aansluitende vlucht nog op de borden staat en wandel naar buiten om een frisse neus te halen. Ik heb tijdens het reizen tegenwoordig mijn Sperry’s aan want als je door de controle ( peepshow ) gaat en eenmaal door het poortje ben willen ze je in enkele seconden uit de security ruimte hebben. Dan zijn die instappers heerlijk en is het iets minder stressvol. Bij de gate wordt om 17.15 omgeroepen dat de vlucht van 18.00 gecancelled is. Niets meer en niets minder, gelukkig zit ik pal naast de “service” balie en sta dan ook als 2e in de rij.
Blijft toch wel grappig om zo’n slordige 80 man ineens in beweging te zien komen om zo snel mogelijk bij de balie te zijn. Als de dame bij mijn balie klaar is met haar “klant” pakt ze haar handtas en vertrekt doodleuk, haar dienst zit erop !!! Ik kan het niet laten om daar een zeer onvriendelijk opmerking over te maken en zie aan de reakties dat er meerdere Nationaliteiten in de rij staan. Het is ronduit beschamend dat dit kan gebeuren en ik zal daar zeker nog een email over sturen. Als ik dan aan de beurt ben krijg ik te horen dat ik via Toronto naar St. John’s kan vliegen en daar dan ‘s nachts om half 4 aankom, nog even een gedetailleerde beschrijving van mijn koffer en ik ontvang een uitdraai waarop staat dat het systeem alles bevestigd heeft. Hoe naief dat ik dan nog denk dat het wel goed zal komen.
De vlucht vertrekt pas om 20.20 dus maar weer even naar buiten. Terug bij de gate zie ik dat er ineens niemand meer zit en ik kijk op het bord, gate wijziging dus ik wandel 10 minuten naar de juiste gate, daar krijgen we na 1 uur te horen dat er wederom een gate wijziging is dus de hele ploeg sjokt zuchtend weer 10 minuten terug. Vertraging, dat brengen ze in stapjes van 10 minuten en om 21.00 uur wordt er omgeroepen dat er een gatewijziging is en wij weer 10 minuten moeten lopen, het boarden begint over 5 minuten en het gemopper is niet van de lucht. Uiteindelijk vertrekken we dik 1 uur te laat en gezien de geplande overstap tijd van 45 minuten weet ik het al, de aansluitende vlucht kan ik wel schudden. Op Toronto moet je je koffer ophalen om in Canada in te klaren, geen koffer te zien dus en al snel herken ik medeslachtoffers en begrijp dat ik niet bij de band hoef te wachten. Dus naar de bagage afdeling om daar te horen te krijgen dat de koffers niet in het toestel zitten. Tevens krijg ik daar een bevestiging dat ik op de vlucht van maandag om 11.45 geboekt ben plus een hotel en ontbijt voucher. Alle Air Canada balies zijn inmiddels gesloten en ik check om 00.45 in het hotel in, nog even proberen of ik online kan inchecken voor de vlucht maar dat gaat helaas niet en dus de wekker maar vroeg zetten, het is inmiddels 1.30. Gelukkig hebben ze in hotels altijd wel noodpakketjes met tandenborstel / scheerspullen dus je kan je in ieder geval een beetje toonbaar maken. Vroeg inchecken, voor 8 uur heb ik al een boardingpas. Weer wachten en ondertussen het hotel bellen dat ik verwacht vandaag aan te komen, die vertellen mij doodleuk dat ik een no show ben en de kamer gecancelled is. WAT… alles is vooruitbetaald, ik leer deze dame wat Nederlandse woorden en bel Carla met de vraag of zei er achteraan kan gaan want ik moet nu gaan vliegen. Om half 4 landen we op St’ John’s en hoor ik van Carla dat het haar gelukt is, ze heeft het geregeld met hotels.com . Dank je lieverd !!!! Nu nog melden dat de koffer er niet is en als de man een Continental receipt ziet weet hij al voldoende, deze vlucht is berucht om het cancellen en hij verteld mij dat de koffers altijd op Newark achter blijven. Mijn collega’s hadden ook al geroepen dat dit een waardeloze vlucht is maar luisteren is nu eenmaal niet mijn sterkste eigenschap.
Buiten is het een drukte van jewelste, er zijn 3 vluchten aangekomen en de taxirij is behoorlijk. Ik heb geluk, de eerste wagen gaat naar mijn hotel en er wordt gevraagd of er meerdere passagiers zijn dus ik carpool mee. De kamer in het hotel is walgelijk, het stinkt er vreselijk naar rook en heeft uitzicht op de parkeerplaats. Eerst schone kleding scoren want dit kan ik morgen echt niet meer aan. Bij Dominion, een soort combi van Hans textiel en Aldi, koop ik een shirt, onderbroek en sokken. Het ziet er niet uit maar er is niets anders, je moet toch iets en mijn reiskleding kan bijna rechtop staan. Het is zeer gebruikelijk dat als je in een hotel incheckt je een formulier moet ondertekenen dat indien er rook sporen zijn in de kamer er $ 200,- in rekening gebracht wordt. Na een nacht in de asbak ga ik bij de receptie verhaal halen en eerst kan het natuurlijk niet maar ineens is er toch een niet roken kamer beschikbaar, moet ik wel direkt verkassen. Ikke nie begrijpen nie dat ze dat niet gelijk regelen, hoe moeilijk is het nou allemaal. Mijn overhemd geef ik af om te stomen en ga naar kantoor in een spijkerbroek, onmodieus shirt, kniekousen en Sperry’s. Zucht, het is zoals het is.
Inmiddels is het woensdagochtend en geen spoor van de koffer. Dit is de eerste keer dat mijn koffer zoek is dus eigenlijk moet ik niet zeuren, heel vervelend maar die dingen gebeuren nu eenmaal. Wel jammer dat als je belt wordt doorverbonden met een call centre ergens op deze planeet, ….. do I need to say more. Na 3 x bellen staat mijn naam inmiddels goed in het systeem, met het huisadres wil het nog niet vlotten, na 30 minuten per gesprek geef ik het uit zelfbescherming op. Onbegrijpelijk dat ze daar mensen neer zetten die amper engels spreken. Ook het standaard script is om helemaal hysterisch van te worden “ we located your suitcase sir” . Maar op de vraag op welk vliegveld de koffer dan is moeten ze het antwoord schuldig blijven en komen er een paar standaard niet ter zake doende zinnen uit. Waarom niet gewoon zeggen dat je geen idee hebt waar dat ding is, het kan maar duidelijk zijn. Nu maar afwachten en hopen dat de koffer alsnog aankomt, anders moet ik er voor vrijdag in slagen mijn huisadres in Jax goed in het systeem te krijgen en dat mijn lieve vrienden is pas echt een uitdaging. Ondertussen is het hier herfst en klagen de locals zelfs over de kou, gelukkig heb ik er rekening mee gehouden en zit er een lekkere dikke trui in de koffer.

Groetjes Marcel

Ongepland een nacht in Toronto

Laat op de avond nog even een update.
Vanmorgen was het al opgevallen dat op de site van FlightAware de vlucht van NewArk naar St John's niet genoemd werd. Op de departurelijst NewArk stond de vlucht echter wel vermeld. Bij navraag door Marcel op de luchthaven in Jax werd ook bevestigd dat de vlucht normaal zou gaan.
Op NewArk bleek de vlucht een uur voor vertrek toch gecanceled te zijn. Hurricane
Ophelia zou de schuldige zijn.

Dinsdag is de eerste mogelijkheid om door te vliegen en wat doet een maatschappij dan.... doorboeken, weg van dit vliegveld.
Hij werd omgeboekt om via Toronto (ja ja de stad van die "vriend" van drie weken geleden :)) naar St John's te vliegen. Deze vlucht heeft echter zoveel vertraging opgelopen dat de aansluitende vlucht bij vertrek vanaf NewArk al niet meer gehaald kan worden.
Met een beetje geluk, Ophelia komt n.l. wel erg dicht in de buurt van St Johns, mag hij nu morgenmiddag doorvliegen om 's avonds als het kantoor al lang gesloten is aan te komen. Naast de zondag zal zo ook de eerste werkdag in het water vallen.
En nu maar hopen dat hij netjes vannacht in een hotel beland en niet in het bed van Roberto die hij belooft had te bellen als hij weer in Toronto was.

Car

ps
koffer met kostuums is door United ondanks de belofte dat ook die omgeboekt zou worden in NewArk blijven staan.

Een weekje vitamine C

Zondag, 911

Koffers pakken en nog even op verjaardagsvisite, sommige dingen gaan gewoon door.
Carla brengt mij naar het vliegveld en dan is de reis begonnen. Normaal gesproken is het gezellig druk op mijn vliegveldje maar nu wemelt het er werkelijk van de bewakings mensjes, zelfs honden en dan heb ik het even niet over poedels. Good doggie, good doggie. STAY. Bij de gate is het rustig en blijkbaar heeft de datum een afschrikwekkende werking, het vliegtuig is ongeveer 70% vol. Ik vlieg over Chicago, dat is best een aardig vliegveld en met een overstap tijd van 45 minuten is het rennen geblazen, gelukkig zijn we er 15 minuten eerder dus dat moet goed gaan. Blijf het knap vinden dat ze de koffer in die korte tijd toch bij mijn volgende vlucht weten te krijgen.
Ik kon niet inchecken op Jax voor deze vlucht en dus melden bij de balie, op dat moment belt de dame naar beneden om door te geven dat mij koffer mee mag. Deze vlucht is nog stiller, 20 mensen in een toestel waar er 70 in kunnen, ik vind het prima en heb alle ruimte van de wereld. Op Montreal heb ik er 2 weken geleden heel lang over gedaan om door de douane te komen en een taxi te bemachtigen, dat is nu wel even anders. Bij de douane zijn 10 hokjes open en er staan 4 mensen, mijn koffer rolt al op de band en binnen 30 minuten ben ik van vliegtuig in taxi. Voor middernacht lig ik dan ook in mijn bed in mijn suite. Tof hotel in Montreal, met een jaccuzi/zitkamer/pantry is het er prima te doen. Ik heb en kamer aan de achterkant en kijk uit op het kantoor.
Zoals ook de laatste keer is de begroeting op kantoor uitermate vriendelijk, een warm bad gewoon. Dinsdagmiddag neem ik afscheid en ga op weg naar Toronto. Het is 70 minuten vliegen met een propellertoestel….. Bij de gate sta ik te bedenken dat ik hier in het vervlog toch beter op moet letten, het is een klein toestel en half in gedeachten loop in naar de gate babe. Ze controleerd mijn boardingpass en zegt “ prettige vlucht” waarop ik automatisch antwoord “ dank je wel” en onmiddelijk omkijk…. Dat is Nederlands !!! Ze lacht eens vriendelijk en zegt dat ze nog meer Nederlands kan “ ik hou van jou” ik gier het uit en roep “ ik ook van jou”. Daar was ik even niet op ingesteld, alles is Franstalig in Montreal en daar zijn ze redelijk fanatiek in. Het toestel ziet er van binnen heel netjes uit en is groter dan je van buitenaf zou zeggen. Als die slagroomkloppers gaan draaien is het een kabaal van jewelste. We worden van de gate geduwd en taxieen naar de startbaan. Dan stoppen we en meld de piloot dat we 10 minuten vertraging hebben. Na 10 minuten komt hij weer door en meld dat vanwege het onweer en de regen het vliegveld gesloten is en we zeker een half uur moeten wachten. Ik had die donkere wolken wel gezien maar dacht dat het de invallende duisternis was, niet dus. Het gaat buiten keihard tekeer en je voelt het toestel schudden, ondertussen zie ik zo’n miniding landen en dat ziet er niet geruststellend uit. Wij krijgen iets te drinken en te snacken en mogen telefoons etc gewoon gebruiken. Later hoor ik dat de concurentie op deze vlucht moordend is en ze er alles aan doen om beter te zijn dan de concurrent. Na meer dan 1 uur gaan we dan de lucht in, alles kraakt/trilt en schud. Wat een feest. Tijdens de vlucht weer gratis drinken en een sandwich, ongekende luxe op zo’n korte vlucht. Tijdens het landen zie ik de skyline van Toronto en ondanks de ongecontroleerde bewegingen van het vliegtuig is het wonderschoon om te zien. De hoogbouw met natuurlijk de toren weerspiegelen in het water. Ik vlieg op city airport en dat doet zijn naam eer aan, het ligt op een soort eilandje vlak voor de stad. Langs de douane loop je naar een kleine hal waar je op de ferry moet wachten, geinig hoor van het vliegtuig zo op de veerboot. Buiten is het druk aan het worden, ieder half uur gaat er een vlucht en vanwege de vertraging komen ze nu vlak na elkaar aan. De taxi brengt mij naar mijn hotel en als hij stopt kijk ik waar dat dan is. Ik zie alleen maar een soort Hans en Grietje huisje, dat blijkt het dus te zijn. De eerlijkheid gebied mij dat ik vertel dat ik dit hotel zelf uitgekozen heb. Mijn kantoor had een kamer geboekt en die koste 300 dollar per nacht wat ik over de top vond. Het is deze week filmfestival dus alles zit propvol. Na wat zoeken heb ik dit hotel gevonden en geboekt. Er is geen receptie dus ik bel het nummer, daar krijg ik te horen dat ik kamer 11 heb en de sleutel in de sleutelkluis zit. Als ik de deur van mijn kamer, die zich in het sousterain bevind, open weet ik niet wat ik zie. Dit is de kamer van Harrie Potter !!! Er staat een 1 persoonsbed tegen de muur met aan het voeteneind een stoel en daar naast een bijzettafel. Dat is dus de hele lengte, over de breedte kan ik kort zijn want een tweede bed zou er nooit naast passen. In totaal dus iets van 3.40m * 2.00m. Ook is er nog een badkamertje waar de wastafel tegen het toilet aan gebouwd is, dan is er nog net ruimte voor een douche. Dit alles voor de vriendenprijs van 130 dollar per nacht.

Eenmaal in bed hoor ik een vreemd geluid, dat blijkt de metro te zijn die onder mijn kast/kamer doorloopt. Als ik net een beetje weggezakt ben hoor ik ineens allemaal water lopen, tsja de afvoer van bovenliggende kamers loopt dus langs mijn slaapkastje :).
 De volgende ochtend op kantoor vraagt de office manager mij direct hoe mijn hotel is en ik ga diep door het stof en beloof voortaan naar haar te luisteren, later die dag bied een andere collega nog een alternatief aan maar ik heb alles al betaald dus moet ik gewoon in mijn kastje slapen. Het Metro station is recht tegenover het hotel ( ja dat had ik ook al door ) en ik besluit de Metro te nemen in plaats van die dure taxi’s. Als de Metro aankomt weet ik op slag weer waarom ik geen OV fan ben, Japanse toestanden in dat ding. Wel lekker warm straks in de winter als hier sneeuw ligt.
Naast het hotel ligt een soort eetcafe, Fiddle & Fox, met een groot terras en een aardige kaart. Na de eerste werkdag, waarbij wederom opvalt dat iedereen op kantoor superaardig en behulpzaam is, ga ik lekker op het terras zitten met mijn boek. In de loop van de avond valt op dat er wel heel veel mannen zijn, slechts een paar dames en die spreken Russisch of Pools. Die 2 haal ik altijd door elkaar. De volgende dag vraag ik het op kantoor even na en het blijkt dat ik in de Gay area zit waar tevens de verhuur per uur dames aktief zijn. Die combinatie begrijp ik niet maar dat zal wel aan mij liggen.
Wat opvalt in zowel Montreal als Toronto is de manier waarop mensen met elkaar omgaan, heel tolerant en iedereen laat de ander in zijn waarde. Montreal noem ik little Paris met die typische Franse charme, Toronto is een echte multi culti stad waar overduidelijk alle rangen en standen aanwezig zijn. Van de zakenmensen in dowtown tot de excentriek geklede figuren bij mijn hotel.
De dagen vliegen voorbij en ik ga weer naar huis, met gemengde gevoelens neem ik afscheid van mijn slaapkast. Helaas kan ik niet via internet op mjn vlucht inchecken dus dan maar in de rij bij de balie. Daar zie ik dat een Amerikaan staat te blaffen tegen de balie medewerker ( buss class) en als hij klaar is trekt die medewerker een paar rare gezichten achter zijn rug. Ik schiet in de lach en hij roep mij uit de rij en begint een heel verhaal over hoe onbeschoft die Amerikanen toch wel niet zijn. Al snel blijkt dat hij meer dan gemiddelde belangstelling voor mij heeft en vind Roberto het zooooo jammer dat wij elkaar nu pas tegenkomen. Hij geeft zijn emailadres en als ik weer in de stad ben moet ik hem mailen, gaan we wat drinken en laat hij mij wel de stad zien…jaja, wie weet wat hij nog meer wil laten zien. We staan zeker een kwartier te babbelen over allerlei zaken en ondertussen roept hij in iedere zin wel bello tegen mij. Ik hoop niet dat hij nu denkt dat we verkering hebben.
Bijzondere stad met bijzondere mensen, wat een verademing en wat heerlijk dat het gewoon kan dat mensen zichzelf zijn. Ik was het bijna vergeten in Florida.
Zo’n weekje geeft veel vitamine C = Canada – Collega’s – Cultuur – Cuisine. Jammer dat het klimaat niet helemaal mijn smaak is anders zou ik hier zeker kunnen wonen.

Groetjes

Marcel

Achteraf was Irene voor ons een storm in een glas water

In Nederland zou je niet zo snel even zonder echte afspraak 55 kilometer enkele reis afleggen. Dit realiseerde we ons weer nadat we afgelopen zondag even op de motor bij Mariet langs reden om daar een paar pakken DE koffie af te geven die hier ivm het ontbreken van een normaal koffieapparaat lagen te verliggen.
Dit keer gingen we zoveel mogelijk de snelwegen vermijdend langs locale wegen en het viel ons wederom op hoe divers de bebouwing en verschillend de levenstandaard is in diverse gebieden in de stad. In oost Jacksonville overheerst de community bebouwing en zijn de huizen luxer, in het westen zie je zoveel trailerparken en huizen waarvan je denkt hoe valt hier in te wonen en komen die mensen hier ooit nog uit ? De verschillen zijn werkelijk enorm. Elke keer maakt de aanblik me weer wat verdrietig.
Ik heb er jammer genoeg geen foto van weten te maken maar langs de kant van de weg zagen we weer bordjes waarop contant geld werd geboden voor suikerziekte strips.
Mariet die door haar Amerikaanse man Martin echt ingeburgerd is liet me root beer proeven, een drankje dat wat weg heeft van het zoete Pepsi.

Kevin is aan het nieuwe semester begonnen. Hij heeft na twee dood saaie lessen Amerikaanse politiek en sociologie deze nog snel weten in te ruilen voor communicatie, een vak waarover hij erg enthousiast is. Hierdoor heeft hij nu ook een vierdaagse schoolweek, elke vrijdag is hij vrij. Niet echt verkeerd.
De gemiddelde Amerikaanse student volgt per semester vier vakken. Kevin heeft er dit semester ipv zes nu maar vijf.

Irene heeft ons afgelopen week flink bezig te houden, je kon de tv niet aanzetten of er werd over haar gesproken. Woensdag werd al duidelijk dat ze naar het oosten was afgebogen en haar pad 300 km van de kust van Florida zou liggen. Meer dan flink heftige regen en wind in de nacht van donderdag op vrijdag heeft het ons hier bij de kust dan ook niet gebracht. We hadden de porch leeggeruimd, na een paar uur drogen en veegbeurt kon alles weer terug. In de loop van vrijdagochtend was het weer normaal bloed heet. Iedereen zal gelezen en gehoord hebben dat noordelijker van ons in Noord Carolina en New Jersey er flink veel schade is aangericht en op heel veel plekken momenteel de electriciteit nog is uitgevallen.
Landelijk staat het doden aantal momenteel op 19 personen, waaronder een surfer in Florida die ondanks de waarschuwingen toch de golven wilde bezwingen.
Na 6 maanden gebruik stond de eerste tuinstoel op doorzakken. Marcel heeft ze alle vier zaterdagmorgen in de auto geladen. En dat is dan weer het mooie van Amerika, zonder al teveel discussie werden ze teruggenomen en kwam hij even later met een giftcard van Home Goods (of TJ Maxx) thuis.
De tuinmeubelen zijn alweer uit de winkels verbannen om plaats te maken voor Halloween artikelen. Bij Target vonden we gelukkig in de uitverkoop nog vier gezellige gele tuinstoelen. Als het weer dragelijk is, want momenteel blijf je met bijna 40 graden liever binnen, kunnen we weer in de porch zitten en buiten eten.

Zaterdagmiddag zijn we naar Yulee gereden, het leek de heren leuk om eens zelf te gaan schieten. Nadat oorbescherming en een bril was overhandigd werd er aan de balie kort uitgelegd hoe het 9mm pistool wat volgens de medewerker het makkelijks te bedienen was geladen moest worden.
Een andere man bood aan toen hij door had dat dit voor ons geen dagelijkse kost was om op de baan zelf nog wat uitleg te geven.
Ik vond het best wel een enge gewaarwording om met zoveel andere mensen in een kleine ruimte met 6 banen te staan waar volop geschoten werd. Marcel vond het leuk voor een keer, Kevin was echter super enthousiast en zou nog wel eens vaker willen.

Deze week bracht ons ook nog een tweetal verrassingen. Ruud komt aangestoken door de motorkoorts in oktober een weekje met Marcel rijden, In die periode vind het Biketoberfest in Daytona plaats waarvoor ik al enige weken geleden een hotelkamer had gereserveerd. Wie had ooit gedacht dat die twee straatschoffies uit Spangen samen op een Harley Florida zouden doorkruisen.
Vrijdag skypte mijn pa gezeten als pater familias in zijn stoel met dochter en kleindochter naast hem. Hij bracht het nieuws dat hij net door zuslief was overgehaald om kort voor de kerst met de hele familie in het vliegtuig te stappen.
Pa had eerder aangegeven de reis om onduidelijke redenen niet aan te durven maar is daar mede voor mijn moeder nu toch overheen gestapt.
Wij vinden het heel erg bijzonder en fijn dat we toch nog met onze ouders kunnen delen hoe we hier wonen en leven. Hoe gezegend zijn we dat we voor dit soort herenigingen geen EO programma's als onverwachts bezoek nodig hebben maar ik een zus heb die gewoon voor de tweede keer dit jaar met haar gezin naar Florida vliegt mede onder het motto leef nu je leven kan.

Aan het eind van de middag heb ik Marcel naar het vliegveld gebracht. Komende week zal hij in Montreal aan het werk zijn. Bij toeval gaat zijn heen vlucht via Chicago welk vliegveld geen last heeft van de gevolgen van Irene. Het vliegverkeer in het oosten ligt momenteel plat
Vrijdag mag hij terugvliegen via New York, tegen de tijd is hopelijk daar het normale leven weer enigzinds opgepakt.

Car

Wat zit daar in die koffer ?

Een dagje reizen….

Wat een verschil met gisteren, toen onze visite weg ging en ik ook op de luchthaven was. Ik heb voor de gein toch maar even gezwaaid toen ik door de douane was. Dan begint het wachten
wat onlosmakelijk verbonden is met vliegen. Om 12.10 vertrek van JAX naar Cleveland en de eerste verassing is daar. Er bestaan toch nog kleinere vliegtuigen… Dit keer niet 2 rijen van 2 maar
de rechterkant bestaat slecht uit rij van enkele stoelen. Gaat er in de vliegende bus van IAD naar JAX nog 70 personen zijn het er in dit apparaat slechts 50. Onnodig te melden dat ieder hobbeltje in de lucht rechtstreeks doorgegeven wordt aan de inzittenden. Wat opvalt vlak voordat wij landen is het feit dat de bomen nog kaal zijn, na vanochtend vertrokken te zijn met 27 graden is het hier rond de 15.
Als we dan 2 uurtjes later geland zijn blijkt mijn volgende vlucht te vertrekken van de gate direct ernaast. Makkelijk en ik ga snel een lunch scoren. Eenmaal aan boord van wederom
zo’n minibus wordt al snel duidelijk dat de stewardess het gezellig wil maken. Tijdens, wat Kevin en ik het dansje noemen ( gordels vast / vallende luchtslangetjes enzo ) begint ze met
”welcome on board on this non stop flight to Jamaica”. Het werkt, ze heeft direct de aandacht van alle passagiers. Luid gelach als ze meld dat indien ze toch ziet dat je electronische apparatuur gebruikt deze daarna terug te kopen zal zijn op Ebay. Onderweg nog wat andere grappen en grollen met als laatste dat ze ons welkom heet op Montreal omdat de “boys upfront” de weg naar Jamaica niet konden vinden. Dit mag van mij vaker gebeuren.
Op Montreal heb ik 4 uur voordat mijn laatste vlucht naar de eindbestemming St. John’s vertrekt. Tot mijn verbazing moet ik niet alleen door de douane maar tevens mijn koffer van de band ophalen om deze vervolgens een stuk verder weer in te leveren. Dat gebeurd als je de US inkomt ook maar het grote verschil is dat je dan niet de “secure zone” verlaat. Op Montreal wel en dus sta ik buiten te genieten van de frisse lucht en motregen, nog maar 8 graden..
Vervolgens door de controle terug waar ik werkelijk de schrik van mijn leven krijg.
Netjes jas in de koffer, alle losse troep in de laptop tas en de laptop en Nook samen in een tray. Normaliter moet je zelf de bakjes in de machine doen waarna je zelf door de poort mag gaan. Hier zet je wel alles op de band maar een medewerker duwt het er doorheen. Terwijl ik sta te wachten kan ik prima meekijken op het scherm en zoals altijd vraag ik mij af hoe ze toch zien wat nu wat is. Daar komt het bakje met de laptop en Nook, je ziet de kleurtjes veranderen en dan gaat het verder. Volgende op het scherm is mijn koffertje, terwijl de beambte op de knoppen druk zie ik op het scherm een pistool in mijn koffer zitten. Hij draait zich om en vraagt of het van mij is. Ik schrik mij werkelijk te pletter en heb daar volgens mij maar wat staan stotteren, yes / no, not all…… Hij druk weer op een knop en weg is het pistool, terwijl hij zich luid lachend naar mij omdraait en een paar van zijn collega’s melden dat dit zijn standaard grapje is. Nu kan ik het wel waarderen maar geloof mij als je daar staat het werkelijk niet grappig is.
Ik ga eerst eten en neem een biertje om een beetje tot rust te komen. Gelukkig vertrekt ook mijn derde vlucht vandaag op tijd en land ik rond 1.30 locale tijd (is hier 1,5 uur later dan in FL) Buiten vriest het 2 graden en de trui en winterjas in mijn handbagage gaan snel aan. Een uur later lig ik in het hotel in mijn bed, helemaal kapot en zo moe dat ik slecht slaap en als ik opsta mij voorneem om vanavond heeel vroeg te gaan slapen.

Groetjes,
Marcel