Zwemmen met Manatees in Crystal River

Een van de uitjes die al een tijdje op mijn wish lijst stonden was zwemmen met Manatees. Zus lief had het in december al ervaren, op dat moment vonden wij het met het oog op het is later ook nog mogelijk, iets te koud. Ien bleek niet bang te zijn van deze vredelievende dieren dus zondagmorgen was het dan zover.... op naar Crystal River.

We rijden via binnenwegen naar noordelijk Ocala waar we een glimp op hopen te vangen van het huis van John Travolta. Verder dan het entree hek van de percelen waar de huizen met aangrenzende landingsbanen liggen komen we niet.

Om vier uur checken we in bij Bella Oasis, een motel wat ik via Hotwire had geboekt/gewonnen met de gedachte om ergens anders terecht te komen. Gelukkig wisten we door onze ervaring van vorig jaar dat ook dit hotel geen slechte keuze is.  Grappig, precies dezelfde kamer als vorig jaar werd ons toebedeeld.

Na een tijdje langs het zwembad van het zonnetje genoten te hebben gaan we 's avonds we bij Neon Leon's eten, het restaurant van de voormalige gitarist van de band uit Jacksonville Lynyrd Skynyrd, echt een aanrader als je hier in de omgeving bent. Bij terugkomst in het hotel zitten we tot laat voor de deur van het motel te beppen.
Maandagmorgen gaat om kwart voor zes de wekker, om half acht moeten we paraat staan bij de haven van Crystal River. Op het moment van wakker worden is het even doorzetten maar als de zon eenmaal aan het doorkomen is en we in het haventje van Crystal River klaar staan in onze wetsuits is het vroege opstaan vergeten. Marcel kan zich niet voorstellen dat het leuk is om met de grote logge manatees te zwemmen en gaat terug naar het hotel om nog wat te werken.
In de VS wordt tweede Paasdag niet gevierd en is het een normale schooldag. Kevin wiens resultaten totnu toe weer erg goed zijn spijbelt voor het goede doel een dagje van school.

De organisatie Snorkel with Manatees waarbij we de tour hebben geboekt (met dank aan Groupon) vaart met kleine boten, wij gaan vandaag op pad met een groep van zes en een ervaren kapitein.
In de wintermaanden overwinteren in dit gebied ruim 600 Manatees die zich volgens de kapitein i.v.m. het warme water voornamelijk ophouden in de 3 Sisters Spring. In deze tijd van het jaar zijn er nog een dertig tal achtergebleven die niet meer weg zullen trekken.
We hebben geluk en vinden al snel een groepje spelende manatees in open water waar het door het omwoelen van de bodem niet echt helder is.

Eenmaal in het water komen de Manatees naar ons toe en spelen en zwemmen de gehele anderhalf uur dat we in het water liggen om ons heen. Soms voel je ze onder je, dan weer komen ze met hun koppie naar je toe om even gedag te zeggen en geaaid te worden.
Het was echt een heel natuurlijke ervaring om niet snel te vergeten en absoluut de ruim 600 km durende rit naar de golf van Mexico waard.

Speciaal voor mijn tante die niet wist wat een manatee is , ook ik wist twee jaar geleden niet van het bestaan af.

Om half twaalf gaan we terug naar het hotel, nemen nog even een douche om vervolgens bij de Applebee's te gaan lunchen. Daarna is het tijd om via de binnenwegen weer op naar huis te gaan.

Dinsdag is het alweer de laatste volle dag dat Ien in Florida is. Na uitgeslapen te hebben beppen we de gehele morgen in de porch om vervolgens in de middag nog een strandwandeling op Atlantic Beach te maken.
Bij Lillie's drinken we ijskoffie en genieten van een lekkere salade met cranberry's die ik de volgende dag thuis nog een keer zal proberen te imiteren.
's Avonds trakteert Ien op een etentje bij Poeh's tavern, al vaker genoemd, altijd een goede keuze.

Aan een bijzonder logeerpartij komt woensdagmiddag een eind. Het meeste is hier beschreven, onze kanotocht en mijn verjaarsetentje zijn er even bij ingeschoten maar zitten wel in ons hoofd. In de loop van de middag maak ik het ritje naar het vliegveld. Wie had dat een jaar of 12 geleden kunnen bedenken toen ik samen met Moon op tennisles ging. We vonden het bijzonder dat je er was Ien en ik denk dat we samen weer hele mooie herinneringen hebben gemaakt. Volgend voorjaar ben ik weer present als de tennis vrijdagen beginnen.

Ik ga weer een drietal weken "gewoon doen" totdat het volgende bezoek zich aan zal dienen.

Car

BYOB Cruise vanuit Amelia Island

Vrijdag brengen we een bezoek aan DSW, niet de ziektekostenverzekeraar uit Schiedam maar het schoen walhalla van Jax. Het gehele assortiment bij Abercrombie & Fitch blijkt tm maandag 40% afgeprijsd te zijn en  K scoort dan ook direct het door hem gewenste korte broek en overhemd. Nog even langs de CVS om de make-up voorraad van Ien bij te werken en een bezoekje aan de Publix waar je ook niet zo maar weg komt en de dag is weer om.

Het blijft prachtig weer en zaterdagmorgen gaan we eerst eens een tijdje in het zonnetje zitten. Al twee weken zijn de bloembakken voor de deur ontdaan van plantjes, bij de Lowe's laden vind ik wat leuke planten om de bakken weer te vullen.

Nu het toch over planten gaat. Vorig jaar juni hebben we toen Carlien hier was in een natuurgebied een nogal stekelige cactus afgesneden en als aandenken in de tuin geplant. Het is grappig om te zien dat de cactus nu haar moeder hier op bezoek is nieuw leven laat zien.

's Middags rijd ik met Ien naar Fernandina Beach. Bij Pepper's gaan we een hapje eten waarna we het winkelstraatje nog even doorlopen. Om half zeven vertrekt de boot van Amelia Cruises vanuit de haven voor de twilight BYOB cruise. Gelukkig had ik al begrepen waar BYOB voor stond, bring your own bottle en kon de fles rose mee aan boord. Vanwege het karakter van de cruise, het toestaan van drank in combinatie met muziek was er een leeftijdsgrens gesteld van 21 jaar waardoor Kevin dus niet toegelaten werd.

Onderweg zien we weer dolfijnen, ze beginnen gewoon te worden :) De wilde paarden die Cumberland Island bevolken komen goed in beeld.

Nadat er een kreek op Cumberland Island is ingevaren draait de boot en zien we de zon ondergaan.

Car

Savannah

Woensdagmorgen tijd voor een road trip. Tijdig uit bed en dan samen met Ien op naar Savannah. Een tripje wat ons waarschijnlijk nog lang bij zal blijven maar daarover later meer.

Bij het informatiecentrum Georgia stoppen we, halen info en een kaart. Op de parkeerplaats staan weer verschillende campers met over het algemeen niet de meest eenvoudige wagens als aanhanger.
Via de US 17 rijden we grotendeels binnendoor naar Savannah.
De leuke aanbieding die ik al een paar dagen voorbij had zien komen op Hotwire was op het moment dat ik eindelijk toe dacht te gaan slaan uitverkocht. We hadden dus maar besloten om een van de hotels uit het voucher boekje te pakken, het stikt tenslotte van de hotels in deze omgeving. En zo belandde we bij het La Quinta Inn, volgens de advertentie 6 minuten van het historisch centrum, waarschijnlijk gemeten met een vliegtuig.
De volslanke receptioniste, die in haar superkorte haar ook nog een diadeem had weten te plaatsen, had alle tijd en bekeek onze voucher of het de eerste was die ze zag. Na ons koffertje op de kamer geplaatst te hebben reden we naar het historisch centrum waar we op de gok bij Goose Feathers een heerlijk broodje eten. Dit blijkt een goede keuze. Ik ben het onderhand al gewend maar Ien kan zich nog verbazen over het feit dat een ontbijt/lunch tent om drie uur 's middags hier zijn deuren sluit.

Op de hoek bij Ellis Square treffen we de koetsier die ons later drie kwartier rond zal rijden. Hij hoopt echter nog meer klanten te werven dus we mogen wachten tot het afgesproken tijdstip van vier uur.

We wandelen over de gezellige City Market en lopen langs de kade op River Street om ons stipt om vier uur weer te melden bij de koets.

Het tot nu toe prachtige weer begint te betrekken, de koetsier meldt ons dat hij ruikt dat het niet gaat regenen. Als het ritje in de koets een kwartiertje is aangevangen barst er echter een bui los die we ons nog lang zullen herinneren. De meegenomen dunne plastic wegwerp regencapen komen goed van pas anders waren we werkelijk tot op ons hemd toe nat geweest nu beperkte het tot onze korte broeken en sopten we in onze schoenen. Onder afdakjes stonden mensen te schuilen voor de watergordijnen terwijl de koetsier maar door reed ons proberend iets te laten zien van de prachtige pleinen van Savannah. 

De man excuseert zich, tja in het Zuiden wil het elke dag wel een half uurtje regenen en toevallig was dat net nu.... hij maakt als goedmakertje nog een extra rondje.

Ondertussen schijnt de zon weer volop, de capen kunnen af, het opdrogen kan beginnen. Hiervoor strijken we neer op een terras waar we iets wat koffie heet naar binnen werken.

's Avonds struinen we over River Street en brengen de avond door bij The Pirates House. 

Donderdagmorgen zijn we te laat voor het ontbijt. Om half tien is alles al opgeruimd. De medewerkster is bereid om alsnog een bagel met roomkaas te pakken.
Bij Forsyth Park parkeren we de auto en wandelen er rond.

We vragen een man waar we lekkere koffie kunnen drinken, hij wijst ons op The Wilkes House. 

Daar aangekomen blijkt dat dit een restaurant is met 100 beschikbare plaatsen waarvoor zich elke dag een lange rij mensen verzamelen. Een jongen die een  fietstaxi bestuurt vertelt ons dat elke dag om twee uur aan de wachtenden wordt aangegeven of er die dag nog een tafel voor hen beschikbaar is die je overigens met 10 andere vreemde mag delen. Wij denken er niet aan om in de rij te gaan staan.

We lopen verder en vinden een voortreffelijke koffietent waar we op het terras neerstrijken. Deze koffietent is tegenover het parkje op Chippewa Square waar het bankje te vinden is wat te zien is in de film Forrest Gump. Nu wordt het bankje bewoond door twee heren die van palmbladen bloemen maken. Ze weten ons een bloem aan te smeren en maken als dank een foto van ons op het beroemde bankje. Het lijkt hen wel wat om zelf ook op een foto door Nederlanders bekeken te worden.

Je merkt duidelijk aan de winkels in Bay Ln dat er in Savannah grote dure huizen staan en meer te verteren is. Verschillende aparte winkels zijn hier te vinden en we weten beide nog wat leuke kleding te scoren alvorens we richting de auto moeten want de parkeermeter loopt af. Het is tijd om weer richting Jax te gaan zodat we 's avonds met de mannen mee kunnen eten.
Het was absoluut de moeite waard om de rit van 340 mile (547 km) te maken. Savannah met haar mooie parkjes, straalt gezelligheid en rust uit en is zeker een bezoek waard.
Het boek middernacht in de tuin van goed en kwaad moet ik toch nog maar eens uitlezen.

Car

"Zomaar" een zondag

"Zomaar" een zondag in foto's.

 Lunch bij Aunt Kate's

Tegenover het restaurant ligt een gebouw waar vis kan worden schoongemaakt

Met dank aan Groupon vier uur varen met een boot

En inderdaad worden er weer diverse dolfijnen gespot. Het blijft leuk !

Met het avond zonnetje terug naar de haven

Car

Zondagmorgen, ochtend zonnetje vergezeld door diverse vogelgeluiden. Het lijkt wel een volière hier, hoognodig even bijpraten.
Woensdag de eerste dag van Ien haar vakantie hebben we het lekker rustig aangedaan. Voordat je het weet is na een bezoek aan de in vergelijking tot de AH immense Publix de middag alweer voorbij.
Thuis snel een lekkere verse afbakpizza, die vers bij de Pappa Murphys voor je gemaakt wordt, in de oven zodat we 's avonds op tijd waren voor het Nederlandse bezoek.
Enige weken geleden zijn we door een Nederlanders die onlangs hier in de omgeving zijn neergestreken benaderd en zij kwamen kennismaken. Het werd een gezellige avond. Diegene die de volgende dag weer normaal aan het werk mochten zullen s morgens even spijt hebben gehad van het late tijdstip.
Donderdag ben ik met Ien naar Atlantic Beach gereden waar we na even zoeken een plekje voor de auto vonden. Een lekkere strandwandeling volgde van Atlantic naar Jax Beach, af en toe met onze voeten in het water wandelend langs de vloedlijn waarbij de monden niet stil stonden.
In Jax beach strijken we neer op een terras waar de clam chowder geproefd wordt.
Via een surf shop waar ik een nieuwe lange zomerjurk scoor duiken we het strand weer op en lopen de bij a 5.5 km naar Atlantic Beach weer terug. Onze lijven zijn weer voorzien van een zonnig kleurtje.
Kevin zijn les blijkt vrijdag bij aankomst op school uit te vallen dus spreken we met hem af om hem in St. Johns Towncenter te treffen. Gezellig mee shoppen. Na wat winkels bekeken te hebben scoren we bij Forever 21 wat gezellige zomerkleding. Bij de Bestbuy brengen we nog een boodschap voor Mandy terug en het drankwalhalla Totalwine wordt nog even bezocht maar dan is het echt tijd om naar huis te gaan.
Het avondmaal bestaat vanavond uit sushi helemaal door Kevin zelf gehaald.
De koplampen van de Thunderbird waren M. vanaf het begin al een doorn in het oog. Door de zon waren ze helemaal mat geworden en eigenlijk wilde hij dit wel voor de overtocht naar Nederland opgelost hebben.
De garage had verteld dat twee nieuwe koplampen $ 1100 van ons budget op zouden slokken maar buiten werd door de medewerker geadviseerd eens op het internet naar een cleaning bedrijf te zoeken.
En zo kwam vrijdagmiddag laat een bedrijfje voorrijden die op onze eigen oprit de koplampen voor $ 100 weer nieuw maakte. De vijf jaar garantie zullen we geen gebruik van maken.

Vrijdagavond wordt een avond om nog lang te herinneren. Vorig jaar had de buurman ons vertelt over een uitvoering van de Passion Play, een jaarlijkse uitvoering van het paasverhaal in de immense Baptist kerk in het centrum. Toen bleek de uitvoering voorbij te zijn voordat we er erg in hadden. Rede om bij hem nog eens na te vragen of ook dit jaar de uitvoering weer plaats zou vinden.
Naast de kerk bevindt zich tevens een immense parkeergarage, waar we door vrijwilligers werden opgewacht die ons de juiste richting wezen.
We waren er op voorbereid om als het saai of te zwaar zou zijn op te stappen om eerder naar huis te gaan maar ik heb echt bijna drie uur geboeid zitten kijken.
Wat een kwaliteit en wat een stemmen en volumineuze vrolijkheid. Het decor, de effecten, een echte baby en het lammetje en een zeer bloederige Jesus aan het kruis een enorme cast en duizenden mensen in de zaal.
Echt een belevenis die bijna niet onder woorden te brengen is en in ons rijtje herinneringen bijgeschreven wordt om vast tijdens andere paasdagen nog wel eens besproken te worden.
Op de terugweg stopte we nog even om te tanken en vond een komische conversatie plaats door een luik wat in die buurt vanwege de overvallen 's avond gebruikt wordt.

Zaterdag was het bewolkt en kwam het bij tijden met bakken tegelijk uit de hemel. De porch had met het kletterende water weer iets weg van een caravandak.
Marcel zijn rondje motorrijden viel in het water. In de loop van de middag ben ik met
Ien richting het centrum van Jax gereden. Gezien het weer konden we niet uitstappen bij de Landing maar toen we langs de River Site Market reden ging zowaar de zon weer schijnen. Goed idee om hier de drie kwartier nog door te brengen die ons restte voordat Mariet ons verwachtte.
Op deze zaterdagse markt heerst altijd zo'n lekker sfeertje, de alternatieve kraampjes, muziek onder de brug en zowaar ook nog een tweetal leuke gesprekken met mensen die ons aanspraken op ons accent.
Met een sateetje op schoot genoten we nog even van de muziek en toen moesten we echt rennen, Mariet zat op ons te wachten.
Bij haar werden we hartelijk ontvangen met koffie en zelf gebakken muffins. Martin haar man vind het maar niets dat Nederlandse koffiegeleutel en was gevlucht. De uit Nederland meegebrachte lekkernijen werden uitgepakt en ik kon Mariet blij maken met een jaargang Linda's waarna de monden niet stil stonden.
Ik vond het erg leuk om Ien kennis te laten maken met Mariet die na vier jaar het echte Jax leven geleid te hebben zoveel weet te vertellen over het echte leven hier met al zijn voors en tegens.
Om half zeven reden we weer richting huis waar de spagetti die door man en zoonlief gemaakt was al op ons stond te wachten. Onderweg had ik een engeltje op mijn schouder. Door de heftige regen was de oprit naar de snelweg spek glad en begon de auto te glijden. Twee handen aan het stuur en de juiste actie waren mijn redding.

Car