Alweer bijna 5 maanden terug in Nederland. Amerika is ver weg maar nog heel regelmatig in onze gedachten. Dat wat mooi was overheerst boven dat wat minder leuk was.
Het vreemde is dat ik tijdens de twee jaar VS me regelmatig verbaasd heb dat ik het gevoel van heimwee niet echt ken. Met hen die ons lief zijn was toch wel regelmatig contact en zij voelde maar twee vliegtuigen weg.
De laatste tijd overvalt het gevoel van heimwee me echter regelmatig, zeker tijdens regenachtige met dikke bewolking bedekte dagen die in Nederland te regelmatig voorkomen verlangen we terug naar die tijd die als een cadeautje voelt.
K geniet nog steeds van het terug zijn en M en ik staan in de stand van als er morgen een aanbieding voorbij komt vanuit een zonnig oord dan staan we daar voor open.
Het voelt hier nog een beetje als een tussenstation ook al gaan we daar door de aanschaf van nieuwe meubels binnenkort wel verandering in proberen te brengen.
Sinds een paar weken staat ook de Jeep op Nederlands kenteken. Dit heeft wat langer geduurd omdat we geen zin hadden in de aanpassingen die de dealer dacht te moeten uitvoeren. We dachten het zelf beter te weten en dat klopte.
We hebben nieuwe stadslichten in Amerika bestelt en voor de helft van de prijs die de dealer dacht te vragen is de auto met een mistachterlicht en knipperende zijlichten aangepast.
Al die maanden hebben we gewoon met de Florida kentekenplaten rondgereden wat geen enkel probleem op het positieve aspect van uitsparing van MRTB na heeft opgeleverd.
De doorstuuroptie van usps blijkt niet te werken. Post waarvan we zeker weten dat ze naar de VS is gestuurd wordt niet doorgestuurd naar Mariet wiens adres we als postadres gebruiken. De ex buren die toegezegd hadden om ons op de hoogte te houden van belangrijke post hebben we nogmaals gevraagd om de nieuwe bewoners op de hoogte te brengen van ons emailadres en eventuele belangrijke post door te sturen. Een vriendelijke reactie van een van de buren volgde maar geen post.
In het voorjaar hopen we de VS fiscaal snel af te handelen en verder merken we wel of we ergens op een lijst staan want in het voorjaar gaan we samen terug voor vakantie.
Als iemand me vooraf voorspeld had dat we binnen een jaar na terugkomst voor vakantie naar de VS zouden gaan had ik hem voor gek verklaard.
Eind maart vliegen we naar Washington om daar drie nachten te verblijven. Op dat moment hopen we dat de kersenbloesem in al haar pracht aanwezig zal zijn.
Via een tweetal senatoren loopt inmiddels een verzoek om het Witte huis te bezoeken.
In Washington hebben we een auto gehuurd om daarmee via Shenandoah National Park en de Smoky Mountains naar het zuiden te rijden om Nashville en Memphis te bezoeken en te eindigen in Jacksonville waar vanuit we weer terug naar huis vliegen.
De komende maanden kan ik mooi gebruiken om in te lezen om de definitieve route vast te stellen.
Car
Posts tonen met het label Nederland. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Nederland. Alle posts tonen
woensdag 26 december 2012
maandag 3 september 2012
Bijna een maand terug in Nederland
Nederland heeft ook zijn voordelen, na vier weken overheersen de pluspunten van Florida echter nog en dreigen we de nadelen daar alweer bijna te vergeten.
We zijn alweer vier weken thuis, zijn we al gewend ? Niet echt.
We, en dan spreek ik niet namens Kevin want die heeft hier direct zijn leventje met vrienden en vriendinnen weer opgepakt en geniet daar zichtbaar van, vinden het druk, vol, vuil, stinken, agressief en vragen ons nog af wat we hier weer doen.
In de tuin waar je je realiseert dat we in Nederland met heel veel mensen elk in een vakje wonen hoor je altijd wel kinderen die niet geleerd is te praten maar voornamelijk te schreeuwen. Buiten klingelt een volgens de buurvrouw voor haar vast rustgevend bamboespel en mag je bijna heimelijk mee genieten van een gesprek wat in het vakje elders wordt gevoerd, we praten nl ook buiten hard. Een van de achtergelegen huizen wordt geschilderd en de schilder houd van muziek die heel de dag hard staat te spelen zodat alle omliggende huizen mee kunnen genieten. Op zich niet erg maar ooit moeten ook al die andere huizen geschilderd worden wat weer vergezeld zal gaan met schreeuwende muziek.
De koelkast is klein (of zijn de komkommers zo groot ?) de brievenbus staat niet meer voor ons eigen huis en zelfs die ene voor de gehele wijk bleek verplaatst. Boodschappen karretjes moeten weer voorzien worden van een muntje, een tas moet meegenomen worden naar de winkels iets wat ik al een paar keer vergeten ben en je moet zelf vooral snel je boodschappen inpakken want helpen is er niet meer bij en de volgende klant staat al te dringen. Rijen zijn weer normaal. De kassiere zit terwijl je snel inpakt verveeld te wachten. De in de VS gespeelde klant vriendelijkheid is ver te zoeken. Oh ja en pas op want voor dat je het weet beland je op een parkeerplek waarvoor je mag betalen waarbij je van geluk mag spreken dat de parkeerautomaat in de nabije omgeving het doet anders mag je elders in de stad op zoek naar een werkende.
Als je iemand helpt in een winkel merk je dat mensen zichtbaar verbaasd zijn.
Automobilisten zijn agressief, menige middelvinger hebben we al toegezwaaid gekregen omdat we maar net iets harder reden dan de maximale snelheid en tot twee keer toe zijn we bijna van de weg gedrukt. Blij was ik dat de bestuurder er toch maar voor koos om niet langs de kant te komen anders weet ik niet wie er geen tandjes meer had gehad, de keurig uitziende Audi bestuurder in zijn gloednieuwe auto of M.
We wisten het altijd al, het levenstempo ligt hier in de randstad gewoon net een paar tandjes hoger wat zo merk en voelbaar is en dat is weer wennen na twee jaar.
Zitten we al in een ritme ? Ook niet echt. Als je echter niet uitkijkt schiet je zo weer in het ritme van twee jaar terug en dat is iets waar ik voorlopig echt nog geen zin in heb. Ik ben dus bewust nog niet naar de tennisvereniging gegaan of heb andere oude dagelijkse oude gewoontes opgepakt.
De grootste voordelen ? Vrienden en familie die zomaar spontaan binnen lopen waardoor iets spontaans ontstaat en het merendeel van de buren die een praatje maken of via het achterhek gedag komen zeggen want die paar die best wel door hebben dat je weer terug ben maar hun bek niet opendoen vergeten we gewoon. Voor M. weer de aanwezigheid van oprechte collega's die het leuk vinden dat hij terug is. Het gebruik van ons eigen taaltje waardoor je net iets makkelijk precies dat kan zeggen wat je nu echt voelt of denkt en de grotere hoeveelheid verse (betaalbare) groenten.
In eerste instantie hebben we de tegels in de tuin die door de buren en tuinman keurig was bijgehouden ontgroend en alle tuinmeubels buiten gezet. De eerste lucht was hiermee gecreëerd.
Kast voor kast is schoongemaakt en opgeruimd gebruikmakend van de emotionele afstand die genomen is. Zakken in de container, grofvuil en marktplaats gevuld. Het was zoveel makkelijker om afstand van spullen te doen die we totaal niet gemist hadden. Lucht moest er gecreëerd worden want wat was alles klein en vol.
Gelukkig had zus nog wat ruimte zodat de caravaninventaris waar we nog geen afstand van willen doen bij haar opgeslagen kon worden.
Vrijdag de 17e kregen we het bericht dat de container die middag al gelost was en de douane de container met vervoermiddelen direct had vrijgegeven. Eerder dan verwacht dus werden agenda's omgegooid en stonden we maandagmorgen om acht uur voor het bevrachtingskantoor om de rekening te betalen wat gedeeltelijk in dollars mocht die in de VS "over" waren gebleven. Een enkele collega maakte afgelopen week de opmerking dat hij wel snapte dat er wat auto's mee waren gekomen, lekker makkelijk in een container die door de werkgever was betaald. Duidelijk geen blog volger :) Mooi om weer te merken dat mensen zelf invullen.
In eerste instantie werden de motoren naar de dealer gereden zodat ze daar konden worden aangepast. Hierna weer terug naar de loods om de Mini en T-Bird in ontvangst te nemen. Alles zag er perfect uit op een kras over de tankafsluiting van de Mini na.
Bij het inleveren in Jax mocht er max 1/3 tank benzine aanwezig zijn ondanks dat we ons daar aan gehouden hebben waren de benzinetanken geheel leeggetrokken waardoor de kras ontstaan zal zijn.
Op het moment dat ook de Jeep gearriveerd is zal er besloten moeten worden of het zinvol is om de vervoersverzekering aan te spreken.
Dinsdagmorgen werden de motoren weer opgehaald en tezamen met de Mini waar we zelf wat verlichting van hadden afgesloten bij de RDW voor de keuring aangeboden.
De motoren werden goedgekeurd en de Mini werd afgekeurd op het mistachterlicht wat nog niet was aangesloten. Inderdaad bleek het dus geen enkel probleem (omdat de auto verhuisgoed is) dat er geen eu kenmerk in de koplampen aanwezig is.
Op de site van de RDW staat overigens vermeld dat voor de keuring van vervoermiddelen vanuit de VS een afspraak moet worden gemaakt wat we ook netjes hadden gedaan. Eenmaal bij de RDW bleek dat ook zonder afspraak de vervoermiddelen gewoon s morgens zonder afspraak hadden mogen worden aangeboden. Een weetje voor de volgende auto's die worden aangeboden,
's Middags ben ik met Kevin achter het stuur naar Kalfsbeek gereden om daar te vragen wat het aansluiten van het mistachterlicht zou kosten. Daar werd verteld dat een Amerikaanse Mini geen stadlichts had (onzin !) en dat je auto's beter in de VS achter kon laten, aansluiten van het mistachterlicht zou minstens drie uur kosten. Deze onzin verhalen in combinatie met het te mooie pand en de te nette overhemden spoorde me aan om een kleinere onafhankelijke Bovag dealer in de buurt te gaan zoeken.
Woensdagmorgen ben ik daarnaar toe gereden en afgesproken dat hij maandagmorgen werd gebracht. Met 1 1/2 uur was de aanpassing gepiept en de volgende dag was de auto alsnog goedgekeurd.
In de tussentijd rijden we gewoon met de Amerikaanse platen rond, bewijzen dat het verhuisgoederen zijn en alles netjes verzekerd is op chassienummer in de nabijheid. Volgens de douane telefoon mag dat drie maanden, een wettekst kunnen ze echter niet overleggen.
Officieel schijnt dat niet meer te mogen zodra de auto is aangemeld bij de RDW omdat de NL platen dan zijn aangevraagd (wachttijd 5 werkdagen), het ergste wat er echter kan gebeuren is een eerste waarschuwing omdat de MRTB niet betaald is wat binnen 12 maanden niet tot een boete leid. En anders een verhoging van 100%, altijd nog aanzienlijk goedkoper dan een auto huren.
Over platen: wat rijden er in verhouding tot twee jaar geleden veel auto's met Poolse en andere Oost Europese kentekens. De politie zal het wel druk hebben met in de gaten houden of deze bestuurders hier niet officieel wonen en toch met platen rondrijden.
Ondanks dat het verhuisgoederen zijn moet er officieel toch aangifte BPM worden gedaan. Omdat dit een papieren tijger is die na een jaar toch weer vervalt dachten we dat even op zn jan boeren fluitjes te doen.
Dit resulteerde echter in bedragen die je in geval dat er toch binnen een jaar verkocht moet worden niet blij maken.
Opeens realiseerde ik me dat ik nergens in de regels had gelezen wat er gebeurd in geval van overlijden van de aangever. Navraag bij de inspectie ( die het antwoord in eerste instantie ook schuldig moest blijven) leerde me dat in geval van overlijden van de aangever er alsnog afgerekend moet worden en niet automatisch de erven die tenslotte ook aan alle regels voldoen in de plaats komen. Niet echt verstandig van ons dus om alles op een naam te zetten maar daar viel nu de importvergunning eenmaal geregeld was niets meer aan te veranderen. En wie denkt er tenslotte nu over dit soort dingen na ?
Deze wetenschap resulteerde in dus wat aantal uurtjes uitzoekwerk. M.b.v. autotelex en wat hulp van een aardige helpdesk medewerker waren de aangiftes uiteindelijk goed zelf te doen.
Het mooie van autotelex is dat de RDW deze aangifte direct accepteert en het systeem zelf de voordeligste methode uitzoekt.
Het is dus zaak om extra goed voor M. te zorgen komend jaar :)
Komende donderdag zal de T-Bird op creatieve wijze worden aangepast zodat hij de volgende dag bij de RDW kan worden aangeboden. Dezelfde dealer als de Mini heeft aangepast denkt leuk mee. Zou mooi zijn als zijn ideeën gaan werken, scheelt ons een ritje naar Friesland waar we via het T-Bird forum gewezen zijn op een andere dealer die al eerder deze auto zonder boren door de keuring heeft gekregen.
Op het telefoontje van een dealer gespecialiseerd in Amerikaanse auto's die we zaterdag de 25e met een bezoek vereerde zitten we na ruim een week nog te wachten.
En dan is het nog wachten op de Jeep die naar verwachting volgende week zal arriveren. Die is veel langer dan afgesproken in de haven in Jax blijven staan om te wachten op een andere auto die te laat is afgeleverd.
Ook administratief is het hele terug verhuizen meer werk dan gedacht.
Twee jaar post samenvoegen (en direct stapeld papier afvoeren) handel ik af op bewolkte dagen.
Een eenvoudige adreswijziging via TPG post werkt niet omdat dan zeker alle post van zus en ouders, die als correspondentieadres zijn gebruikt, ook naar ons adres zou worden overgeheveld. Zelfs met aparte brieven gaat het nu af en toe mis zo werd ongevraagd de inboedelverzekering van mijn ouders naar ons adres overgezet.
Fijn is dat we dit gefaseerd kunnen afhandelen waardoor ook mijn pa een rede houd om af en toe even te facetimen. Ik heb nl de klacht al gekregen dat ze ons vaker "zagen" toen we in Jax zaten :)
De maand september hebben we de weekenden vrijgehouden, als het weer het toelaat willen we hier van het buiten zijn genieten en er op uit trekken met de motor. Afgelopen weekend was al direct een goed begin.
En dat het hoe meer je naar de stadsgrenzen van Rotterdam toe rijd zo vervuild ruikt dat probeer ik maar te skippen.
Car
We zijn alweer vier weken thuis, zijn we al gewend ? Niet echt.
We, en dan spreek ik niet namens Kevin want die heeft hier direct zijn leventje met vrienden en vriendinnen weer opgepakt en geniet daar zichtbaar van, vinden het druk, vol, vuil, stinken, agressief en vragen ons nog af wat we hier weer doen.
In de tuin waar je je realiseert dat we in Nederland met heel veel mensen elk in een vakje wonen hoor je altijd wel kinderen die niet geleerd is te praten maar voornamelijk te schreeuwen. Buiten klingelt een volgens de buurvrouw voor haar vast rustgevend bamboespel en mag je bijna heimelijk mee genieten van een gesprek wat in het vakje elders wordt gevoerd, we praten nl ook buiten hard. Een van de achtergelegen huizen wordt geschilderd en de schilder houd van muziek die heel de dag hard staat te spelen zodat alle omliggende huizen mee kunnen genieten. Op zich niet erg maar ooit moeten ook al die andere huizen geschilderd worden wat weer vergezeld zal gaan met schreeuwende muziek.
Als je iemand helpt in een winkel merk je dat mensen zichtbaar verbaasd zijn.
Automobilisten zijn agressief, menige middelvinger hebben we al toegezwaaid gekregen omdat we maar net iets harder reden dan de maximale snelheid en tot twee keer toe zijn we bijna van de weg gedrukt. Blij was ik dat de bestuurder er toch maar voor koos om niet langs de kant te komen anders weet ik niet wie er geen tandjes meer had gehad, de keurig uitziende Audi bestuurder in zijn gloednieuwe auto of M.
We wisten het altijd al, het levenstempo ligt hier in de randstad gewoon net een paar tandjes hoger wat zo merk en voelbaar is en dat is weer wennen na twee jaar.
Zitten we al in een ritme ? Ook niet echt. Als je echter niet uitkijkt schiet je zo weer in het ritme van twee jaar terug en dat is iets waar ik voorlopig echt nog geen zin in heb. Ik ben dus bewust nog niet naar de tennisvereniging gegaan of heb andere oude dagelijkse oude gewoontes opgepakt.
De grootste voordelen ? Vrienden en familie die zomaar spontaan binnen lopen waardoor iets spontaans ontstaat en het merendeel van de buren die een praatje maken of via het achterhek gedag komen zeggen want die paar die best wel door hebben dat je weer terug ben maar hun bek niet opendoen vergeten we gewoon. Voor M. weer de aanwezigheid van oprechte collega's die het leuk vinden dat hij terug is. Het gebruik van ons eigen taaltje waardoor je net iets makkelijk precies dat kan zeggen wat je nu echt voelt of denkt en de grotere hoeveelheid verse (betaalbare) groenten.
In eerste instantie hebben we de tegels in de tuin die door de buren en tuinman keurig was bijgehouden ontgroend en alle tuinmeubels buiten gezet. De eerste lucht was hiermee gecreëerd.
Ollie de olijf vond de laatste winter of te koud of heeft ons gemist.
Gelukkig had zus nog wat ruimte zodat de caravaninventaris waar we nog geen afstand van willen doen bij haar opgeslagen kon worden.
Vrijdag de 17e kregen we het bericht dat de container die middag al gelost was en de douane de container met vervoermiddelen direct had vrijgegeven. Eerder dan verwacht dus werden agenda's omgegooid en stonden we maandagmorgen om acht uur voor het bevrachtingskantoor om de rekening te betalen wat gedeeltelijk in dollars mocht die in de VS "over" waren gebleven. Een enkele collega maakte afgelopen week de opmerking dat hij wel snapte dat er wat auto's mee waren gekomen, lekker makkelijk in een container die door de werkgever was betaald. Duidelijk geen blog volger :) Mooi om weer te merken dat mensen zelf invullen.
Voldoen aan de Europese eisen dus een VS sticker
Tanken is hier "iets" minder leuk
Bij het inleveren in Jax mocht er max 1/3 tank benzine aanwezig zijn ondanks dat we ons daar aan gehouden hebben waren de benzinetanken geheel leeggetrokken waardoor de kras ontstaan zal zijn.
Op het moment dat ook de Jeep gearriveerd is zal er besloten moeten worden of het zinvol is om de vervoersverzekering aan te spreken.
Kevin is een weekend naar Londen geweest en wordt als verrassing met zijn eigen auto van het vliegveld opgehaald.
De motoren werden goedgekeurd en de Mini werd afgekeurd op het mistachterlicht wat nog niet was aangesloten. Inderdaad bleek het dus geen enkel probleem (omdat de auto verhuisgoed is) dat er geen eu kenmerk in de koplampen aanwezig is.
Op de site van de RDW staat overigens vermeld dat voor de keuring van vervoermiddelen vanuit de VS een afspraak moet worden gemaakt wat we ook netjes hadden gedaan. Eenmaal bij de RDW bleek dat ook zonder afspraak de vervoermiddelen gewoon s morgens zonder afspraak hadden mogen worden aangeboden. Een weetje voor de volgende auto's die worden aangeboden,
's Middags ben ik met Kevin achter het stuur naar Kalfsbeek gereden om daar te vragen wat het aansluiten van het mistachterlicht zou kosten. Daar werd verteld dat een Amerikaanse Mini geen stadlichts had (onzin !) en dat je auto's beter in de VS achter kon laten, aansluiten van het mistachterlicht zou minstens drie uur kosten. Deze onzin verhalen in combinatie met het te mooie pand en de te nette overhemden spoorde me aan om een kleinere onafhankelijke Bovag dealer in de buurt te gaan zoeken.
Woensdagmorgen ben ik daarnaar toe gereden en afgesproken dat hij maandagmorgen werd gebracht. Met 1 1/2 uur was de aanpassing gepiept en de volgende dag was de auto alsnog goedgekeurd.
In de tussentijd rijden we gewoon met de Amerikaanse platen rond, bewijzen dat het verhuisgoederen zijn en alles netjes verzekerd is op chassienummer in de nabijheid. Volgens de douane telefoon mag dat drie maanden, een wettekst kunnen ze echter niet overleggen.
Officieel schijnt dat niet meer te mogen zodra de auto is aangemeld bij de RDW omdat de NL platen dan zijn aangevraagd (wachttijd 5 werkdagen), het ergste wat er echter kan gebeuren is een eerste waarschuwing omdat de MRTB niet betaald is wat binnen 12 maanden niet tot een boete leid. En anders een verhoging van 100%, altijd nog aanzienlijk goedkoper dan een auto huren.
Over platen: wat rijden er in verhouding tot twee jaar geleden veel auto's met Poolse en andere Oost Europese kentekens. De politie zal het wel druk hebben met in de gaten houden of deze bestuurders hier niet officieel wonen en toch met platen rondrijden.
Ondanks dat het verhuisgoederen zijn moet er officieel toch aangifte BPM worden gedaan. Omdat dit een papieren tijger is die na een jaar toch weer vervalt dachten we dat even op zn jan boeren fluitjes te doen.
Dit resulteerde echter in bedragen die je in geval dat er toch binnen een jaar verkocht moet worden niet blij maken.
Opeens realiseerde ik me dat ik nergens in de regels had gelezen wat er gebeurd in geval van overlijden van de aangever. Navraag bij de inspectie ( die het antwoord in eerste instantie ook schuldig moest blijven) leerde me dat in geval van overlijden van de aangever er alsnog afgerekend moet worden en niet automatisch de erven die tenslotte ook aan alle regels voldoen in de plaats komen. Niet echt verstandig van ons dus om alles op een naam te zetten maar daar viel nu de importvergunning eenmaal geregeld was niets meer aan te veranderen. En wie denkt er tenslotte nu over dit soort dingen na ?
Deze wetenschap resulteerde in dus wat aantal uurtjes uitzoekwerk. M.b.v. autotelex en wat hulp van een aardige helpdesk medewerker waren de aangiftes uiteindelijk goed zelf te doen.
Het mooie van autotelex is dat de RDW deze aangifte direct accepteert en het systeem zelf de voordeligste methode uitzoekt.
Het is dus zaak om extra goed voor M. te zorgen komend jaar :)
Komende donderdag zal de T-Bird op creatieve wijze worden aangepast zodat hij de volgende dag bij de RDW kan worden aangeboden. Dezelfde dealer als de Mini heeft aangepast denkt leuk mee. Zou mooi zijn als zijn ideeën gaan werken, scheelt ons een ritje naar Friesland waar we via het T-Bird forum gewezen zijn op een andere dealer die al eerder deze auto zonder boren door de keuring heeft gekregen.
Op het telefoontje van een dealer gespecialiseerd in Amerikaanse auto's die we zaterdag de 25e met een bezoek vereerde zitten we na ruim een week nog te wachten.
En dan is het nog wachten op de Jeep die naar verwachting volgende week zal arriveren. Die is veel langer dan afgesproken in de haven in Jax blijven staan om te wachten op een andere auto die te laat is afgeleverd.
Ook administratief is het hele terug verhuizen meer werk dan gedacht.
Twee jaar post samenvoegen (en direct stapeld papier afvoeren) handel ik af op bewolkte dagen.
Een eenvoudige adreswijziging via TPG post werkt niet omdat dan zeker alle post van zus en ouders, die als correspondentieadres zijn gebruikt, ook naar ons adres zou worden overgeheveld. Zelfs met aparte brieven gaat het nu af en toe mis zo werd ongevraagd de inboedelverzekering van mijn ouders naar ons adres overgezet.
Fijn is dat we dit gefaseerd kunnen afhandelen waardoor ook mijn pa een rede houd om af en toe even te facetimen. Ik heb nl de klacht al gekregen dat ze ons vaker "zagen" toen we in Jax zaten :)
En dat het hoe meer je naar de stadsgrenzen van Rotterdam toe rijd zo vervuild ruikt dat probeer ik maar te skippen.
Car
woensdag 28 maart 2012
Een weekje NL
De Atlantische oceaan bevindt zich alweer onder me, de helft van het eerste traject naar Washington is reeds afgelegd. De meeste mensen om me heen doen een oogje dicht, dus tijd voor een blogje over afgelopen week.
Drie koffers, en twee tassen en nog wat handbagage dat past dus niet in een Jeep. Op zaterdagmorgen werd twee keer het ritje van een half uur naar het vliegveld van Jacksonville gemaakt.
Ik had "gewonnen" dus mocht voorzien van bontlaarzen met de eerste lading koffers bij een gevoelstemperatuur van 29 graden wachten op het vliegveld.
De dag hiervoor was Marcel om zes uur s morgens in de rij gaan staan bij de Apple winkel en had o.a. voor mij een nieuwe ipad gehaald. In de warmte op het vliegveld vertelde het apparaat me dat hij even af ging koelen, hij werd te warm.
Het inchecken verliep niet vlekkeloos. De tickets waren een jaar geleden geboekt en de plaatsen vastgelegd. Enige weken geleden hadden we echter ontdekt dat we opeens niet meer naast elkaar in de buurt zaten. Het samenvoegen van de systemen van United en Continental lijkt niet vlekkeloos verlopen te zijn. Een twee uur durend telefoongesprek met United leek de oplossing.
Eenmaal aan de balie bleken we toch op grote afstand van elkaar te zitten. Aan een oplossing zei de balie medewerkster niet mee te kunnen werken, een meerdere was i.v.m. het weekend niet aanwezig. M. was not amused maar kon gelukkig net voor het instappen alsnog regelen dat we in ieder geval achter elkaar kwamen te zitten.
Zonder al te veel slaap verliep de reis verder vlekkeloos en stonden we op iets over zessen bij de autoverhuurbalie op Schiphol waar de auto die we kregen echt te klein bleek voor de bagage.
Gelukkig werd de auto direct omgeruild voor een met een grotere bagageruimte wat Kevin een ritje met de trein scheelde. Hij was zijn jas vergeten en stond te vernikkelen dus dat kwam erg goed uit.
Met een typische grauw grijze Hollandse lucht boven ons reden we naar huis onderweg ons verbazend over nieuwe types auto's en wegen die opeens anders liepen.
Thuisgekomen bleek het huis flink koud te zijn. K. ging direct een vriendin een knuffel geven, ik mocht mijn bed in en M. had de eer om op de verwarmingsmonteur te wachten. Om deze te bereiken bleken we een 0900 nummer te moeten bellen en dat was niet mogelijk met de Nl zakelijke telefoon. Mijn ouders werden dus uit bed gebeld met het verzoek om aan de monteur te vragen om ons te bellen op het 06 nummer.
€300 verder voor een nieuwe kamerthermostaat en de temperatuur kon weer oplopen.
In de loop van de middag hebben we een bezoek gebracht aan mijn ouders waar ook zuslief met man en kinderen langs wipte. Na een lekkere prak zuurkool met echte worst keerde we huiswaarts. Onderweg werd bij Petra nog even een nieuwe telefoon opgehaald. We waren een beetje moe....
Maandagmorgen moesten er al vroeg wat zakelijke dingen geregeld worden waarna we naar Rotterdam reden. Bij Setpoint van Jannie en Michiel weer een warm onthaal en enige uren later na menige bakkie koffie was M. zijn kledingkast weer aangevuld.
Von en Gilles zijn deze week ook vanuit Spanje overgevlogen en zaten samen met Moon en Ruud al een aantal uren met K. te beppen. K. verdween weer naar een andere vriendin en wij loste hem af om daar gezellig de rest van de namiddag en avond door te brengen.
Ook Ellen wipte nog even samen met Lulu langs en kon direct de nieuwe Ipad in ontvangst nemen.
Dinsdagmorgen zaten we gedrieën alweer om acht uur op de tandartsstoel, ook bij de tandarts een warm onthaal en zonder gaatjes stonden we even later weer buiten. Dit was duidelijk een dagje van dokters want hierna was mijn jaarlijkse APK aan de beurt. Tussen de aansluitende afspraak bij de oncoloog zat zo veel tijd dat we besloten terug naar huis te rijden om daar te lunchen.
Sinds maandag scheen de zon heerlijk, de temperatuur in de auto gaf een buitenlucht van 12 graden aan. In Florida zouden ze een muts opzetten hier zagen we in bikini zonnende mensen op de terrassen in Midden Delfland.
Apk stempel werd afgegeven en de onco stelde 's middags voor om vanaf het najaar nog twee jaar zoladex te gaan gebruiken in combi met een aromotaseremmer. Geen zin bij terugkomst in weer een wisselende hormoonhuishouding heb ik hem medegedeeld dat ik me eigenlijk voorgenomen had om de laatste pillen eind juli in zee te kiepen. Hij begreep mijn motivatie, eigen keus.
In september ga ik nog een keer na hem terug om te kijken wat de medicijnen met mijn botdichtheid hebben gedaan en dan mag ik me jaarlijks voor controle gaan vervoegen op de mammapolie. Boek gesloten.
Via de kaasboer op de markt in Bergschenhoek , die zich nog wist te herinneren dat de flinke lading kaas meegenomen werd naar de States reden we naar Mandy om daar voor haar verjaardag in een gezellige volle kamer te belanden. Ook hier mochten we 's avonds weer meeeten.
Woensdag morgen is het tijd voor de kapper, eindelijk weer een het gevoel dat mijn haar goed geknipt is, kleurtje erin en ik voel me weer een heel ander mens. M. gaat in de tussen tijd samen met zijn zus zijn moeder met een bezoek verrassen.
's Middags struin ik heerlijk in m'n eentje door de Oosterhof om door M. weer opgepikt te worden. De buit is nihil, lange broeken zullen de komende maanden toch niet gedragen worden en korte broeken zijn nog schaars in de winkels aanwezig. Lekker goedkoop zullen we maar denken.
Mooi op tijd zijn we thuis waarop M. besluit toch de hogedrukspuit maar over de voorstraat en tuin te halen. De tegels lijken wel groen en wat er af is is er maar alvast af. Ik ga even gedag zeggen bij de buuf.
's Avonds was het plan om bij de "oude" buuf langs te gaan maar van haar man horen we dat ze even haar zinnen bij een film in de lounge aan het verzetten is. De rest van de avond zijn onze gedachten bij het gesprek wat we met hem voeren en is het fijn om gewoon een aantal uren stil op onze eigen bank te zitten.
22 maart, de verjaardag van mijn moeder, 76 jaar jong.
Met dank aan de benenwagen, het tram- en metrostelsel bereik ik mijn ouders terwijl M. en K. naar Rijswijk gaan om theorie examen voor auto en motorrijbewijs te gaan doen. Jammer genoeg blijkt later de uitslag hier niet het vermelden waard.
's Avonds eten we met de hele familie bij een tapas restaurant in Nieuwerkerk.
Begin van de week hebben we al aan de karretjes in de supermarkt lopen trekken er niet bij nadenkend dat er een muntje in moet. Ook stonden we heel schaapachtig te wachten totdat de cassiere begint met het inpakken van de boodschappen. Niet dus...
Eind van de week zijn we weer ingeburgerd als we door de AH lopen voor de NL boodschappen die de koffers mogen bevolken.
U houdt zo te zien nogal van drop zegt de cassiere lachend bij het aanzien van de enorme partij. Als ze hoort dat we met deze voorraad de laatste vier en een halve maand door hopen te komen begrijpt ze de hoeveelheid.
In de loop van de middag pakken we de bus en tram naar Rotterdam. Het parkeren in het centrum is bijna even duur als een week parkeren op het vliegveld in Jax en en het openbaar vervoer bied de vrijheid om wat te drinken.
We struinen het centrum door waarbij het opvalt dat tegenwoordig op elke hoek wel een Only zit. Bij Vapiano eten we een pizza om even later nog een tijdje in het zonnetje op het volle terras bij Staal te zitten. Wat boffen we met het heerlijke weer deze week.
Om iets tegen zessen lopen we naar the Irish pub Murphys waar deze avond oude en huidige collega's van M uit verschillende delen van het land zich verzamelen. Wat een hartelijkheid van collega's wat vooral M. de laatste maanden zo gemist heeft. Oude tijden herleven voor hem en leuke en minder leuke verhalen passeren de revue. Murphys wordt het in loop van de avond onder aanvoering van de spelende band steeds drukker. Tegen twaalven is er bijna niet meer met elkaar te praten en nemen we afscheid van de laatste nog aanwezige collega's. Annemieke en Jim zijn zo lief om ons thuis te brengen.
Dit zijn we duidelijk niet meer gewend, ondanks dat er bij mij geen druppel drank is ingegaan word ik zaterdag met een duffe kop wakker.
M. rijd weer naar het centum van Rotterdam om de vermaakte kleding op te halen en direct bij de Hema voor ruim vier maanden koffiepads in te slaan.
In de namiddag brengt hij me naar Kralingen waar een reunie met oude klasgenoten van mijn middelbare school het Caland plaatsvindt. De afgelopen maanden zij via een facebookgroep verschillende mensen die in dezelfde periode op school hebben gezeten gevonden. De organisatoren waren zo lief om bij het plannen van de datum rekening te houden met onze week NL.
Het was super om na ruim 25 jaar mensen terug te zien. Ingrid met wie ik twee buitenlandse fietsvakantie's beleefde waarna het contact verwaterde en Joyce waarbij ik vroeger in tussen uren regelmatig een tosti ging eten.
Om tien uur moest ik hier ook weer afscheid nemen, M. had intussen thuis de koffers alweer ingepakt en kwam me halen. Na een jaar niet in een schakel auto gereden te hebben reed ik liever niet in de onbekende huurauto.
En zo kwam voor de mannen zondagmorgen om zes uur alweer een einde aan het weekje NL. Toen ze de straat uitreden heb ik me nog even omgedraaid om vervolgens toch maar te beginnen met het een jaar dicht gezeten huis te stofzuigen en van roet te ontdoen. Stoffig wordt het binnen bijna niet maar het valt wel op dat er een zwarte laag op liggende delen zit vastgekoekt. In augustus zit het er vast nog dus ga ik er met grote slagen doorheen.
Ik realiseer me dat ik in Jax zonder al die trappen zo veel minder werk heb, de extra kilo's zullen er vast door al het geloop in het najaar weer afvliegen.
In de namiddag loop ik de Harreweg af al genietend van de fietsers en jonge lammetjes. Bij Ineke in de tuin drinken we wat en maken wat laatste afspraken. 's Avonds mag ik hier meeeten en val met mijn neus in de boter omdat er raapstelen op het menu staan, een groente die ik in de VS nog niet tegen ben gekomen en zo bij het voorjaar hoort.
Piet brengt me in het donker ( en zonder jas in de kou) naar huis.
Maandag krijgt het sanitair nog even een beurt, pak ook ik mijn grotendeels lege koffer in waarna pa me op komt halen. Via het winkelcentrum waar de laatste boodschapjes worden gehaald rijden we naar het huis van mijn ouders om daar voor de laatste keer mee te eten (witlof een groente die ook slecht verkrijgbaar is). Nadat ik ook mijn zus nog even gedag ben gaan zeggen krijgen mijn ouders een laatste knuffel. Over vier en een halve maand zijn we definitief terug.
Thuis loop ik het huis nog even van boven naar beneden na om er zeker van te zijn dat ik nergens iets aan heb laten staan, alles is in orde nu alleen nog een paar uur slapen totdat om kwart voor zes de wekker en telefoon zal gaan en Ineke met Piet iets later voor de deur zal staan.
Piet brengt ons dinsdagmorgen naar de achterzijde van CS Rotterdam waar we met de fyria binnen een half uur op Schiphol staan. Er zijn wegwerkzaamheden bij Hazerswoude en dit is wel zo rustig.
De gehele reis loopt erg voorspoedig. Buiten een naast ons op de bank opgerold slapende Charles Groenehuizen valt er weinig over de vlucht naar Washington te melden. We hebben maar geen foto voor de Prive van hem gemaakt.
Omdat de laatste twee bezoekers of net hun vlucht hebben gehaald of een nachtje op Washington mochten verblijven hebben we besloten om de wachtrijen voor immigration middels de rolstoel truck te omzeilen. Op Amsterdam heb ik zonder aan te moeten geven wat er aan de hand is een rolstoel aangevraagd waarin Ineke vrijwillig na het verlaten van het vliegtuig plaats neemt.
Vandaag blijkt er totaal geen sprake te zijn van een rij maar worden we toch door de aardige man die de stoel voorduwt snel langs immigration geloodst, geholpen met het doorzetten van de koffer en via verschillende liften voor de gate afgezet waar we ruim op tijd aankomen.
Als we zeker weten dat de goede man vertrokken is lopen we rustig naar een koffiepunt om zo de laatste twee wachturen door te komen.
Voor de gate komen we in gesprek met een Nederlandse vrouw die in Starcke, wat ten westen ligt van Jax, voor de derde keer een correspondentievriend op deatd row (dode cel) gaat bezoeken. Ze gaat twee weken in de omgeving van de gevangenis verblijven om drie keer de man te mogen bezoeken. Ze verteld via een advertentie in het blad onkruid met de man in contact te zijn gekomen en niet de enige Nederlandse vrouw te zijn die dit jaarlijks doet. Fascinerend !
M. brengt ons het laatste stukje naar Jax. Van deur tot deur en het is 19 uur later. Het voelt goed om weer hier te zijn.
Ien haar vakantie kan beginnen !
Car
Drie koffers, en twee tassen en nog wat handbagage dat past dus niet in een Jeep. Op zaterdagmorgen werd twee keer het ritje van een half uur naar het vliegveld van Jacksonville gemaakt.
Ik had "gewonnen" dus mocht voorzien van bontlaarzen met de eerste lading koffers bij een gevoelstemperatuur van 29 graden wachten op het vliegveld.
De dag hiervoor was Marcel om zes uur s morgens in de rij gaan staan bij de Apple winkel en had o.a. voor mij een nieuwe ipad gehaald. In de warmte op het vliegveld vertelde het apparaat me dat hij even af ging koelen, hij werd te warm.
Het inchecken verliep niet vlekkeloos. De tickets waren een jaar geleden geboekt en de plaatsen vastgelegd. Enige weken geleden hadden we echter ontdekt dat we opeens niet meer naast elkaar in de buurt zaten. Het samenvoegen van de systemen van United en Continental lijkt niet vlekkeloos verlopen te zijn. Een twee uur durend telefoongesprek met United leek de oplossing.
Eenmaal aan de balie bleken we toch op grote afstand van elkaar te zitten. Aan een oplossing zei de balie medewerkster niet mee te kunnen werken, een meerdere was i.v.m. het weekend niet aanwezig. M. was not amused maar kon gelukkig net voor het instappen alsnog regelen dat we in ieder geval achter elkaar kwamen te zitten.
Zonder al te veel slaap verliep de reis verder vlekkeloos en stonden we op iets over zessen bij de autoverhuurbalie op Schiphol waar de auto die we kregen echt te klein bleek voor de bagage.
Gelukkig werd de auto direct omgeruild voor een met een grotere bagageruimte wat Kevin een ritje met de trein scheelde. Hij was zijn jas vergeten en stond te vernikkelen dus dat kwam erg goed uit.
Met een typische grauw grijze Hollandse lucht boven ons reden we naar huis onderweg ons verbazend over nieuwe types auto's en wegen die opeens anders liepen.
Thuisgekomen bleek het huis flink koud te zijn. K. ging direct een vriendin een knuffel geven, ik mocht mijn bed in en M. had de eer om op de verwarmingsmonteur te wachten. Om deze te bereiken bleken we een 0900 nummer te moeten bellen en dat was niet mogelijk met de Nl zakelijke telefoon. Mijn ouders werden dus uit bed gebeld met het verzoek om aan de monteur te vragen om ons te bellen op het 06 nummer.
€300 verder voor een nieuwe kamerthermostaat en de temperatuur kon weer oplopen.
In de loop van de middag hebben we een bezoek gebracht aan mijn ouders waar ook zuslief met man en kinderen langs wipte. Na een lekkere prak zuurkool met echte worst keerde we huiswaarts. Onderweg werd bij Petra nog even een nieuwe telefoon opgehaald. We waren een beetje moe....
Maandagmorgen moesten er al vroeg wat zakelijke dingen geregeld worden waarna we naar Rotterdam reden. Bij Setpoint van Jannie en Michiel weer een warm onthaal en enige uren later na menige bakkie koffie was M. zijn kledingkast weer aangevuld.
Von en Gilles zijn deze week ook vanuit Spanje overgevlogen en zaten samen met Moon en Ruud al een aantal uren met K. te beppen. K. verdween weer naar een andere vriendin en wij loste hem af om daar gezellig de rest van de namiddag en avond door te brengen.
Ook Ellen wipte nog even samen met Lulu langs en kon direct de nieuwe Ipad in ontvangst nemen.
Dinsdagmorgen zaten we gedrieën alweer om acht uur op de tandartsstoel, ook bij de tandarts een warm onthaal en zonder gaatjes stonden we even later weer buiten. Dit was duidelijk een dagje van dokters want hierna was mijn jaarlijkse APK aan de beurt. Tussen de aansluitende afspraak bij de oncoloog zat zo veel tijd dat we besloten terug naar huis te rijden om daar te lunchen.
Sinds maandag scheen de zon heerlijk, de temperatuur in de auto gaf een buitenlucht van 12 graden aan. In Florida zouden ze een muts opzetten hier zagen we in bikini zonnende mensen op de terrassen in Midden Delfland.
Apk stempel werd afgegeven en de onco stelde 's middags voor om vanaf het najaar nog twee jaar zoladex te gaan gebruiken in combi met een aromotaseremmer. Geen zin bij terugkomst in weer een wisselende hormoonhuishouding heb ik hem medegedeeld dat ik me eigenlijk voorgenomen had om de laatste pillen eind juli in zee te kiepen. Hij begreep mijn motivatie, eigen keus.
In september ga ik nog een keer na hem terug om te kijken wat de medicijnen met mijn botdichtheid hebben gedaan en dan mag ik me jaarlijks voor controle gaan vervoegen op de mammapolie. Boek gesloten.
Via de kaasboer op de markt in Bergschenhoek , die zich nog wist te herinneren dat de flinke lading kaas meegenomen werd naar de States reden we naar Mandy om daar voor haar verjaardag in een gezellige volle kamer te belanden. Ook hier mochten we 's avonds weer meeeten.
Woensdag morgen is het tijd voor de kapper, eindelijk weer een het gevoel dat mijn haar goed geknipt is, kleurtje erin en ik voel me weer een heel ander mens. M. gaat in de tussen tijd samen met zijn zus zijn moeder met een bezoek verrassen.
's Middags struin ik heerlijk in m'n eentje door de Oosterhof om door M. weer opgepikt te worden. De buit is nihil, lange broeken zullen de komende maanden toch niet gedragen worden en korte broeken zijn nog schaars in de winkels aanwezig. Lekker goedkoop zullen we maar denken.
Mooi op tijd zijn we thuis waarop M. besluit toch de hogedrukspuit maar over de voorstraat en tuin te halen. De tegels lijken wel groen en wat er af is is er maar alvast af. Ik ga even gedag zeggen bij de buuf.
's Avonds was het plan om bij de "oude" buuf langs te gaan maar van haar man horen we dat ze even haar zinnen bij een film in de lounge aan het verzetten is. De rest van de avond zijn onze gedachten bij het gesprek wat we met hem voeren en is het fijn om gewoon een aantal uren stil op onze eigen bank te zitten.
22 maart, de verjaardag van mijn moeder, 76 jaar jong.
Met dank aan de benenwagen, het tram- en metrostelsel bereik ik mijn ouders terwijl M. en K. naar Rijswijk gaan om theorie examen voor auto en motorrijbewijs te gaan doen. Jammer genoeg blijkt later de uitslag hier niet het vermelden waard.
's Avonds eten we met de hele familie bij een tapas restaurant in Nieuwerkerk.
Begin van de week hebben we al aan de karretjes in de supermarkt lopen trekken er niet bij nadenkend dat er een muntje in moet. Ook stonden we heel schaapachtig te wachten totdat de cassiere begint met het inpakken van de boodschappen. Niet dus...
Eind van de week zijn we weer ingeburgerd als we door de AH lopen voor de NL boodschappen die de koffers mogen bevolken.
U houdt zo te zien nogal van drop zegt de cassiere lachend bij het aanzien van de enorme partij. Als ze hoort dat we met deze voorraad de laatste vier en een halve maand door hopen te komen begrijpt ze de hoeveelheid.
In de loop van de middag pakken we de bus en tram naar Rotterdam. Het parkeren in het centrum is bijna even duur als een week parkeren op het vliegveld in Jax en en het openbaar vervoer bied de vrijheid om wat te drinken.
We struinen het centrum door waarbij het opvalt dat tegenwoordig op elke hoek wel een Only zit. Bij Vapiano eten we een pizza om even later nog een tijdje in het zonnetje op het volle terras bij Staal te zitten. Wat boffen we met het heerlijke weer deze week.
Om iets tegen zessen lopen we naar the Irish pub Murphys waar deze avond oude en huidige collega's van M uit verschillende delen van het land zich verzamelen. Wat een hartelijkheid van collega's wat vooral M. de laatste maanden zo gemist heeft. Oude tijden herleven voor hem en leuke en minder leuke verhalen passeren de revue. Murphys wordt het in loop van de avond onder aanvoering van de spelende band steeds drukker. Tegen twaalven is er bijna niet meer met elkaar te praten en nemen we afscheid van de laatste nog aanwezige collega's. Annemieke en Jim zijn zo lief om ons thuis te brengen.
Dit zijn we duidelijk niet meer gewend, ondanks dat er bij mij geen druppel drank is ingegaan word ik zaterdag met een duffe kop wakker.
M. rijd weer naar het centum van Rotterdam om de vermaakte kleding op te halen en direct bij de Hema voor ruim vier maanden koffiepads in te slaan.
In de namiddag brengt hij me naar Kralingen waar een reunie met oude klasgenoten van mijn middelbare school het Caland plaatsvindt. De afgelopen maanden zij via een facebookgroep verschillende mensen die in dezelfde periode op school hebben gezeten gevonden. De organisatoren waren zo lief om bij het plannen van de datum rekening te houden met onze week NL.
Het was super om na ruim 25 jaar mensen terug te zien. Ingrid met wie ik twee buitenlandse fietsvakantie's beleefde waarna het contact verwaterde en Joyce waarbij ik vroeger in tussen uren regelmatig een tosti ging eten.
Om tien uur moest ik hier ook weer afscheid nemen, M. had intussen thuis de koffers alweer ingepakt en kwam me halen. Na een jaar niet in een schakel auto gereden te hebben reed ik liever niet in de onbekende huurauto.
En zo kwam voor de mannen zondagmorgen om zes uur alweer een einde aan het weekje NL. Toen ze de straat uitreden heb ik me nog even omgedraaid om vervolgens toch maar te beginnen met het een jaar dicht gezeten huis te stofzuigen en van roet te ontdoen. Stoffig wordt het binnen bijna niet maar het valt wel op dat er een zwarte laag op liggende delen zit vastgekoekt. In augustus zit het er vast nog dus ga ik er met grote slagen doorheen.
Ik realiseer me dat ik in Jax zonder al die trappen zo veel minder werk heb, de extra kilo's zullen er vast door al het geloop in het najaar weer afvliegen.
In de namiddag loop ik de Harreweg af al genietend van de fietsers en jonge lammetjes. Bij Ineke in de tuin drinken we wat en maken wat laatste afspraken. 's Avonds mag ik hier meeeten en val met mijn neus in de boter omdat er raapstelen op het menu staan, een groente die ik in de VS nog niet tegen ben gekomen en zo bij het voorjaar hoort.
Piet brengt me in het donker ( en zonder jas in de kou) naar huis.
Maandag krijgt het sanitair nog even een beurt, pak ook ik mijn grotendeels lege koffer in waarna pa me op komt halen. Via het winkelcentrum waar de laatste boodschapjes worden gehaald rijden we naar het huis van mijn ouders om daar voor de laatste keer mee te eten (witlof een groente die ook slecht verkrijgbaar is). Nadat ik ook mijn zus nog even gedag ben gaan zeggen krijgen mijn ouders een laatste knuffel. Over vier en een halve maand zijn we definitief terug.
Thuis loop ik het huis nog even van boven naar beneden na om er zeker van te zijn dat ik nergens iets aan heb laten staan, alles is in orde nu alleen nog een paar uur slapen totdat om kwart voor zes de wekker en telefoon zal gaan en Ineke met Piet iets later voor de deur zal staan.
Piet brengt ons dinsdagmorgen naar de achterzijde van CS Rotterdam waar we met de fyria binnen een half uur op Schiphol staan. Er zijn wegwerkzaamheden bij Hazerswoude en dit is wel zo rustig.
De gehele reis loopt erg voorspoedig. Buiten een naast ons op de bank opgerold slapende Charles Groenehuizen valt er weinig over de vlucht naar Washington te melden. We hebben maar geen foto voor de Prive van hem gemaakt.
Omdat de laatste twee bezoekers of net hun vlucht hebben gehaald of een nachtje op Washington mochten verblijven hebben we besloten om de wachtrijen voor immigration middels de rolstoel truck te omzeilen. Op Amsterdam heb ik zonder aan te moeten geven wat er aan de hand is een rolstoel aangevraagd waarin Ineke vrijwillig na het verlaten van het vliegtuig plaats neemt.
Vandaag blijkt er totaal geen sprake te zijn van een rij maar worden we toch door de aardige man die de stoel voorduwt snel langs immigration geloodst, geholpen met het doorzetten van de koffer en via verschillende liften voor de gate afgezet waar we ruim op tijd aankomen.
Als we zeker weten dat de goede man vertrokken is lopen we rustig naar een koffiepunt om zo de laatste twee wachturen door te komen.
Voor de gate komen we in gesprek met een Nederlandse vrouw die in Starcke, wat ten westen ligt van Jax, voor de derde keer een correspondentievriend op deatd row (dode cel) gaat bezoeken. Ze gaat twee weken in de omgeving van de gevangenis verblijven om drie keer de man te mogen bezoeken. Ze verteld via een advertentie in het blad onkruid met de man in contact te zijn gekomen en niet de enige Nederlandse vrouw te zijn die dit jaarlijks doet. Fascinerend !
M. brengt ons het laatste stukje naar Jax. Van deur tot deur en het is 19 uur later. Het voelt goed om weer hier te zijn.
Ien haar vakantie kan beginnen !
Car
maandag 27 juni 2011
Wederom omgeboekt
Om half zeven ging de wekker, douchen, koffer dicht en naar beneden.
Terwijl K. bij de koffers bleef zitten, ontbijt had hij nog geen zin in, vulde ik snel mijn bordje want om 10.15 zou het vliegtuig naar Houston vertrekken.
In de vertrekhal aangekomen stond er al een flinke rij waar we ons netjes bijvoegde.
Gisteravond had ik via het internet geprobeerd om in te checken, dit wilde echter niet lukken. We zijn nog even naar de United balie in de vertrekhal gelopen we "woonde" tenslotte toch op Schiphol maar daar was niemand meer aanwezig.
Eenmaal bij de afgifte van de bagage bleek dat we ondanks de uitgeprinte vluchtgegevens helemaal niet op de passagierslijst van de vlucht naar Houston voorkwamen, of we ons maar weer bij de United balie wilde melden waar op dat moment nog niemand aanwezig was. Daar was het weer wachten tesamen met nog een paar andere passagiers die ook al omgeboekt waren en niet wegkwamen.
De medewerkster van Delta die gisteren assistentie had verleend herkende me en constateerde dat de computer een fout had gemaakt...... Ze ging ons omboeken naar een middagvlucht naar Newark waarna we met een wachttijd van 5 uur naar Jax door kunnen vliegen. Dit keer zou ze direct de instapkaarten uitprinten.
Middels was de United balie ook opengegaan en daar heb ik me gemeld voor een lunch voucher. Een discussie die ik eigenlijk helemaal niet wilde voeren met de medewerkster volgde over wie hier de fout had gemaakt, Delta of Continental. Ze had wel door dat ons dat niet aanging en verstrekte al snel 2 lunchbonnen met een totale waarde van 58 euro.
Op een lege bagageband zijn we voor de zekerheid de koffers nog even gaan wegen. Door de verdeelde AH boodschappen als pindasaus, soep, nasi, sate kruiden en natuurlijk enkele kilo's oude kaas bleken we in elke koffer enkele kilo's overgewicht te hebben. De recent verzamelde vuile waszak hebben we ter plekke nog even over de handbagage verdeeld.
Op het moment dat de bagageafgifte balie open ging waren we de eerste om daarna achter de douane bij een lunchroom het thuisfront maar weer op de hoogte te gaan brengen van de wijzigingen.
Na het nuttigen van een voor de geboden kwaliteit veel te duur italiaans broodje, koffie en fris bleek de tweede lunchbon ongebruikt te blijven. Als echte Nederlander heeft K. een groepje jongeren aangesproken en de bon voor 20 dollar verkocht. Beide een mazzeltje.
Moon die nog niet op de hoogte was van de verandering belde in de tussentijd dat zij gezien hadden dat de vlucht naar Houston vertraagd was tot minstens 13.30, wegens wederom een technisch mankement. Om 13.00 zou besloten worden wat er met deze vlucht zou gaan gebeuren. Achteraf kunnen we dus misschien nog blij zijn dat we niet mee mochten.
En zo zitten we dus enige uren later in een B 757-200 (3/3) in welk vliegtuig het opgraden naar extra beenruimte niet mogelijk is. 8 uur behelpen, ingeklemd tussen K. en een gelukkig fris ruikende en niet te dikke buuf, af en toe voorzichtig bewegen met armen en voeten rekening houdend met de power outlet die in die vliegtuig onder elke stoel waarschijnlijk later is ingebouwd.
Maar goed we zijn al blij dat we eindelijk dan toch onderweg zijn.
Op het vliegveld Newark duurt het een dik uur eer we de rijen voor de douane hebben getrotseerd, hoe meer stempels er in dat paspoort komen te staan hoe aardiger ze lijken te worden. Werkte toch wel handig die rolstoel van Mandy de vorige reis :) Eer dat we de koffers weer hebben ingecheckt zijn twee van de vijf wachturen voorbij.
Omdat je in Newark de mogelijkheid hebt om naar buiten te gaan moet in tegenstelling tot Washington opnieuw de handbagage door de scanner. Er word me gevraagd of het gevaarlijk is als de medewerker zijn handen in mijn koffer steekt, de grootverpakking sate saus blijkt de aandacht getrokken te hebben.
Gedurende de laatste vlucht hebben we het geluk om helemaal vooraan in economy plus stoelen te zitten, ook wel weer eens grappig.
Om half twaalf US tijd zijn we weer veilig thuis, voor enkele dagen want zondag vertrekken we voor een rondrit door Californie/Utah.
We kunnen niet zeggen dat het saai is.
Car
Terwijl K. bij de koffers bleef zitten, ontbijt had hij nog geen zin in, vulde ik snel mijn bordje want om 10.15 zou het vliegtuig naar Houston vertrekken.
In de vertrekhal aangekomen stond er al een flinke rij waar we ons netjes bijvoegde.
Gisteravond had ik via het internet geprobeerd om in te checken, dit wilde echter niet lukken. We zijn nog even naar de United balie in de vertrekhal gelopen we "woonde" tenslotte toch op Schiphol maar daar was niemand meer aanwezig.
Eenmaal bij de afgifte van de bagage bleek dat we ondanks de uitgeprinte vluchtgegevens helemaal niet op de passagierslijst van de vlucht naar Houston voorkwamen, of we ons maar weer bij de United balie wilde melden waar op dat moment nog niemand aanwezig was. Daar was het weer wachten tesamen met nog een paar andere passagiers die ook al omgeboekt waren en niet wegkwamen.
De medewerkster van Delta die gisteren assistentie had verleend herkende me en constateerde dat de computer een fout had gemaakt...... Ze ging ons omboeken naar een middagvlucht naar Newark waarna we met een wachttijd van 5 uur naar Jax door kunnen vliegen. Dit keer zou ze direct de instapkaarten uitprinten.
Middels was de United balie ook opengegaan en daar heb ik me gemeld voor een lunch voucher. Een discussie die ik eigenlijk helemaal niet wilde voeren met de medewerkster volgde over wie hier de fout had gemaakt, Delta of Continental. Ze had wel door dat ons dat niet aanging en verstrekte al snel 2 lunchbonnen met een totale waarde van 58 euro.
Op een lege bagageband zijn we voor de zekerheid de koffers nog even gaan wegen. Door de verdeelde AH boodschappen als pindasaus, soep, nasi, sate kruiden en natuurlijk enkele kilo's oude kaas bleken we in elke koffer enkele kilo's overgewicht te hebben. De recent verzamelde vuile waszak hebben we ter plekke nog even over de handbagage verdeeld.
Op het moment dat de bagageafgifte balie open ging waren we de eerste om daarna achter de douane bij een lunchroom het thuisfront maar weer op de hoogte te gaan brengen van de wijzigingen.
Na het nuttigen van een voor de geboden kwaliteit veel te duur italiaans broodje, koffie en fris bleek de tweede lunchbon ongebruikt te blijven. Als echte Nederlander heeft K. een groepje jongeren aangesproken en de bon voor 20 dollar verkocht. Beide een mazzeltje.
Moon die nog niet op de hoogte was van de verandering belde in de tussentijd dat zij gezien hadden dat de vlucht naar Houston vertraagd was tot minstens 13.30, wegens wederom een technisch mankement. Om 13.00 zou besloten worden wat er met deze vlucht zou gaan gebeuren. Achteraf kunnen we dus misschien nog blij zijn dat we niet mee mochten.
En zo zitten we dus enige uren later in een B 757-200 (3/3) in welk vliegtuig het opgraden naar extra beenruimte niet mogelijk is. 8 uur behelpen, ingeklemd tussen K. en een gelukkig fris ruikende en niet te dikke buuf, af en toe voorzichtig bewegen met armen en voeten rekening houdend met de power outlet die in die vliegtuig onder elke stoel waarschijnlijk later is ingebouwd.
Maar goed we zijn al blij dat we eindelijk dan toch onderweg zijn.
Op het vliegveld Newark duurt het een dik uur eer we de rijen voor de douane hebben getrotseerd, hoe meer stempels er in dat paspoort komen te staan hoe aardiger ze lijken te worden. Werkte toch wel handig die rolstoel van Mandy de vorige reis :) Eer dat we de koffers weer hebben ingecheckt zijn twee van de vijf wachturen voorbij.
Omdat je in Newark de mogelijkheid hebt om naar buiten te gaan moet in tegenstelling tot Washington opnieuw de handbagage door de scanner. Er word me gevraagd of het gevaarlijk is als de medewerker zijn handen in mijn koffer steekt, de grootverpakking sate saus blijkt de aandacht getrokken te hebben.
Gedurende de laatste vlucht hebben we het geluk om helemaal vooraan in economy plus stoelen te zitten, ook wel weer eens grappig.
Om half twaalf US tijd zijn we weer veilig thuis, voor enkele dagen want zondag vertrekken we voor een rondrit door Californie/Utah.
We kunnen niet zeggen dat het saai is.
Car
zondag 26 juni 2011
Nog niet in ons eigen bed
Veertien sociale dagen met echt Nederlands weer dachten we vandaag af te sluiten. Een concert van Guus Meeuwis, bezoekjes aan familie en vrienden. Kevin heeft weer enkele nachten kunnen ruiken aan het Rotterdamse uitgaansleven en lekker kunnen socialisen met vrienden en vriendinnen.
Vrijdag werd er in Jax een dwangbevel in naam der koningin betekent op naam van K. Bezorgdatum in de VS 7 dagen na de mogelijke datum ter postbezorging waar na twee dagen beslaglegging kan volgen (ipod touch met een gescheurd scherm ?)
Hij zou zelf aan de inspectie verzocht hebben om met terugwerkende kracht zijn zorgtoeslag stop te zetten en hierna door de inspectie onvindbaar zijn geweest waardoor aanslagen niet bezorgt konden worden. Niet dus.....
Omdat het ons zelf al opgevallen was dat de zorgtoeslag sinds april niet meer uitbetaald werd had ik namens hem begin mei al een brief de deur uitgedaan met uitleg over de situatie, ook werd het (correspondentie) adres in NL gecommuniceerd. Een reactie van de insoectie bleef echter uit. Eenmaal in Nederland ben ik vorige week maar weer gaan bellen waardoor duidelijk werd dat met een speciaal formulier wat verstrekt werd door de inspectie buitenland de zorgtoeslag opnieuw aangevraagd moest worden, digitaal is zodra je uitgeschreven ben uit de GBA een aanvraag niet meer mogelijk. Ook zou de opgelegde aanslag in kopy toegezonden worden naar het in Nederland bekende correspondentieadres zodat er bezwaar gemaakt kan worden, dit zou wel enige weken kunnen duren.
In de tussentijd moest onze student met slechts een basisbeurs de nog steeds niet ontvangen aanslag maar betalen.....Pa en ma hebben om nog meer kosten te voorkomen en om die ipod te behouden, de aanslag maar voor hem betaald en zijn weer in de pen geklommen. Dit administratieve geintje heeft me weer een aantal uren van mijn kostbare Nederlandse tijd gekost.
Vanmorgen reden we de straat weer uit op weg naar de andere zijde van Rotterdam zodat mijn auto direct op de juiste plek staat om komende week weer voor enkele maanden in de stalling te verdwijnen. Pa bracht ons naar Schiphol waar we snel afscheid namen, het blijft elke keer vooral met ouders die toch op leeftijd zijn lastig om afscheid te nemen.
Toen we de vertrekhal in liepen zagen we het al, onze vlucht was gecancelled later bleek wegens een defect aan het toestel wat in Washington aan de grond was blijven staan. Aangezien we lekker op tijd waren stonden we vooraan in de rij van United en wisten al snel dat we iets later op dag via Newark naar Jax konden vliegen.
Bij het afgeven van de bagage bleek echter dat we toch niet op de lijst stonden er was met een onjuiste code geboekt. En zo stonden we even later weer vooraan bij de United balie waar ondertussen de overige passagiers zich ook verzameld hadden.
Vluchten bleken toch vol en de eerstmogelijke vertrekmogelijkheid is morgenochtend. We kunnen dan via Houston (reistijd enige uren langer) naar huis. We moesten ons om half twaalf opnieuw melden bij de balie, dan zouden we geinformeerd worden over het Sheraton hotel en horen of er vouchers voor het eten zouden komen of dat het Sheraton dit zou verzorgen.
Het thuisfront werd geinformeerd en ondertussen liepen we Astrid en Bart die een paar dagen samen op pad gingen nog tegen het lijf.
Om half een stonden onze koffers in het hotel waar de kamer nog niet beschikbaar was, we besloten om hier niet op te wachten en om ook voor de aangeboden lunch te bedanken. Koffers hebben we afgegeven en toen zijn we met de trein naar Amsterdam gegaan.
Allebei hebben we vannacht erg slecht geslapen, K. omdat het weer te gezellig was en ik heb ondertussen toch op hem liggen wachten.
Hierdoor liepen we met een katergevoel in Amsterdam maar het heeft ons niet weerhouden om van het zonnige centrum te genieten en De 9 straatjes door te lopen. We waren opeens toerist in eigen land.
K. werd gevraagd of hij voor een artikel wat volgende week op de website Nsmbl word gepubliceerd de inhoud van zijn tas wilde laten fotograferen waarna een leuk gesprek volgde over waar kom je vandaan en waar ga je naartoe.
De terassen zaten overvol dus hebben we een tijdje in de zon gezeten op een plein. En zo kwam een eind aan toch nog een zonnige dag in ons eigen kikkerlandje.
Morgenochtend begeven we ons weer vroeg naar de vertrekhal en gaan we het nogmaals proberen om s' avonds in ons eigen bed te slapen waar we de laatste maanden toch wel heel erg aan verknocht zijn geraakt.
Car
Vrijdag werd er in Jax een dwangbevel in naam der koningin betekent op naam van K. Bezorgdatum in de VS 7 dagen na de mogelijke datum ter postbezorging waar na twee dagen beslaglegging kan volgen (ipod touch met een gescheurd scherm ?)
Hij zou zelf aan de inspectie verzocht hebben om met terugwerkende kracht zijn zorgtoeslag stop te zetten en hierna door de inspectie onvindbaar zijn geweest waardoor aanslagen niet bezorgt konden worden. Niet dus.....
Omdat het ons zelf al opgevallen was dat de zorgtoeslag sinds april niet meer uitbetaald werd had ik namens hem begin mei al een brief de deur uitgedaan met uitleg over de situatie, ook werd het (correspondentie) adres in NL gecommuniceerd. Een reactie van de insoectie bleef echter uit. Eenmaal in Nederland ben ik vorige week maar weer gaan bellen waardoor duidelijk werd dat met een speciaal formulier wat verstrekt werd door de inspectie buitenland de zorgtoeslag opnieuw aangevraagd moest worden, digitaal is zodra je uitgeschreven ben uit de GBA een aanvraag niet meer mogelijk. Ook zou de opgelegde aanslag in kopy toegezonden worden naar het in Nederland bekende correspondentieadres zodat er bezwaar gemaakt kan worden, dit zou wel enige weken kunnen duren.
In de tussentijd moest onze student met slechts een basisbeurs de nog steeds niet ontvangen aanslag maar betalen.....Pa en ma hebben om nog meer kosten te voorkomen en om die ipod te behouden, de aanslag maar voor hem betaald en zijn weer in de pen geklommen. Dit administratieve geintje heeft me weer een aantal uren van mijn kostbare Nederlandse tijd gekost.
Vanmorgen reden we de straat weer uit op weg naar de andere zijde van Rotterdam zodat mijn auto direct op de juiste plek staat om komende week weer voor enkele maanden in de stalling te verdwijnen. Pa bracht ons naar Schiphol waar we snel afscheid namen, het blijft elke keer vooral met ouders die toch op leeftijd zijn lastig om afscheid te nemen.
Toen we de vertrekhal in liepen zagen we het al, onze vlucht was gecancelled later bleek wegens een defect aan het toestel wat in Washington aan de grond was blijven staan. Aangezien we lekker op tijd waren stonden we vooraan in de rij van United en wisten al snel dat we iets later op dag via Newark naar Jax konden vliegen.
Bij het afgeven van de bagage bleek echter dat we toch niet op de lijst stonden er was met een onjuiste code geboekt. En zo stonden we even later weer vooraan bij de United balie waar ondertussen de overige passagiers zich ook verzameld hadden.
Het thuisfront werd geinformeerd en ondertussen liepen we Astrid en Bart die een paar dagen samen op pad gingen nog tegen het lijf.
Om half een stonden onze koffers in het hotel waar de kamer nog niet beschikbaar was, we besloten om hier niet op te wachten en om ook voor de aangeboden lunch te bedanken. Koffers hebben we afgegeven en toen zijn we met de trein naar Amsterdam gegaan.
Allebei hebben we vannacht erg slecht geslapen, K. omdat het weer te gezellig was en ik heb ondertussen toch op hem liggen wachten.
Hierdoor liepen we met een katergevoel in Amsterdam maar het heeft ons niet weerhouden om van het zonnige centrum te genieten en De 9 straatjes door te lopen. We waren opeens toerist in eigen land.
Morgenochtend begeven we ons weer vroeg naar de vertrekhal en gaan we het nogmaals proberen om s' avonds in ons eigen bed te slapen waar we de laatste maanden toch wel heel erg aan verknocht zijn geraakt.
Car
dinsdag 14 juni 2011
Lekkers van de buuf
In Nederland zijn we volop aan het socialisen en probeer ik tussendoor wat
administratieve rompslomp met belastingdienst en gemeente op te lossen.
Kort nadat wij in het huis in Jax waren getrokken hebben we bij alle omliggende buren een kaart in de bus gedaan met een kort voorstel berichtje om direct te ontkrachten dat we uit Denemarken komen voorzien van onze gegevens in geval van nood. Van slechts een buur kwam een reactie, met de opmerking dat ze ons graag eens uitnodigde om te eten, we wachten er maar niet meer op :)
Vanavond heeft M. bezoek van de overbuurvrouw gehad met verontschuldigingen dat ze nu pas reageerd. Ze heeft een schaal met een soort chocolade cake met gesmolten marsmallows afgegeven en een emergency lijst van de mensen in ons stukje. Je zou er bijna iets van denken maar deze dame is al flink op leeftijd.
Wat zal hij smullen de komende veertien dagen:), mijn lief houdt toch al zo van gebak...
Car
administratieve rompslomp met belastingdienst en gemeente op te lossen.
Kort nadat wij in het huis in Jax waren getrokken hebben we bij alle omliggende buren een kaart in de bus gedaan met een kort voorstel berichtje om direct te ontkrachten dat we uit Denemarken komen voorzien van onze gegevens in geval van nood. Van slechts een buur kwam een reactie, met de opmerking dat ze ons graag eens uitnodigde om te eten, we wachten er maar niet meer op :)
Vanavond heeft M. bezoek van de overbuurvrouw gehad met verontschuldigingen dat ze nu pas reageerd. Ze heeft een schaal met een soort chocolade cake met gesmolten marsmallows afgegeven en een emergency lijst van de mensen in ons stukje. Je zou er bijna iets van denken maar deze dame is al flink op leeftijd.
Wat zal hij smullen de komende veertien dagen:), mijn lief houdt toch al zo van gebak...
vrijdag 10 juni 2011
Op weg naar Nederland
Op het moment dat duidelijk werd dat K. zijn zomerklas zou skippen ben ik contact op gaan nemen met het reisbureau om te kijken of het mogelijk was om de vertrekdatum voor ons geplande bezoek aan Nederland met een paar dagen te vervroegen. Opeens was er deze zomer meer ruimte in de agenda.
We boeken de tickets met als route Amsterdam-Jacksonville (vv) via Exit Reizen. Het voordeel van deze tickets is dat ze naast dat ze vaak relatief betaalbaar zijn omdat er vaste prijzen gehanteerd worden, eenmalig kosteloos mogen worden gewijzigd. Nu was hier al gebruik van gemaakt want oorspronkelijk stond de terugvliegdatum Jax-Amsterdam gepland op maart 2012. Toen ik enige maanden geleden ging informeren naar de prijs van een nieuw ticket voor juni was het goedkoper om de vertrekdatum van het toekomstige ticket om te zetten en een nieuw ticket voor de terugdatum te boeken dan nieuwe voor juni te kopen.
Nu ik opnieuw met het verzoek kwam om de vertrekdatum te wijzigen bleek dat het reisbureau bij het omboeken een fout had gemaakt. De omboeking was niet juist doorgekomen en er stond helemaal geen vlucht op de oorspronkelijke vertrekdatum datum van 16 juni gepland. Om onduidelijke rede hadden we opeens een ticket voor febr 2012.
Voor ons een geluk bij een ongeluk want nu konden de tickets nogmaals kosteloos worden omgeboekt. (kosten anders 150 euro per enkele reis) Voor het reisbureau alleen een kwestie van een druk op de knop en het was geregeld.
En zo ben ik vandaag samen met K. op weg naar Schiedam waar we twee weken gaan socialisen. M. blijft aan het werk in Jax, vakantiedagen gebruikt hij liever om in de VS iets te gaan ondernemen. In tegenstelling tot Carlien gisteren, die vanaf Jax ruim twee uur vertraging opliep, verloopt de vlucht weer via onze favoriete route Jax-Washington-Amsterdam zonder enige vertraging.
Gelukkig maar want met een overstaptijd van ruim een uur kan je niet al teveel vertraging oplopen.
Holland here we come !
Car
We boeken de tickets met als route Amsterdam-Jacksonville (vv) via Exit Reizen. Het voordeel van deze tickets is dat ze naast dat ze vaak relatief betaalbaar zijn omdat er vaste prijzen gehanteerd worden, eenmalig kosteloos mogen worden gewijzigd. Nu was hier al gebruik van gemaakt want oorspronkelijk stond de terugvliegdatum Jax-Amsterdam gepland op maart 2012. Toen ik enige maanden geleden ging informeren naar de prijs van een nieuw ticket voor juni was het goedkoper om de vertrekdatum van het toekomstige ticket om te zetten en een nieuw ticket voor de terugdatum te boeken dan nieuwe voor juni te kopen.
Nu ik opnieuw met het verzoek kwam om de vertrekdatum te wijzigen bleek dat het reisbureau bij het omboeken een fout had gemaakt. De omboeking was niet juist doorgekomen en er stond helemaal geen vlucht op de oorspronkelijke vertrekdatum datum van 16 juni gepland. Om onduidelijke rede hadden we opeens een ticket voor febr 2012.
Voor ons een geluk bij een ongeluk want nu konden de tickets nogmaals kosteloos worden omgeboekt. (kosten anders 150 euro per enkele reis) Voor het reisbureau alleen een kwestie van een druk op de knop en het was geregeld.
En zo ben ik vandaag samen met K. op weg naar Schiedam waar we twee weken gaan socialisen. M. blijft aan het werk in Jax, vakantiedagen gebruikt hij liever om in de VS iets te gaan ondernemen. In tegenstelling tot Carlien gisteren, die vanaf Jax ruim twee uur vertraging opliep, verloopt de vlucht weer via onze favoriete route Jax-Washington-Amsterdam zonder enige vertraging.
Gelukkig maar want met een overstaptijd van ruim een uur kan je niet al teveel vertraging oplopen.
Holland here we come !
Car
zaterdag 26 maart 2011
Na ruim 7 maanden even op en neer naar Nederland
Het was stil op ons blog, niet omdat we niets te vertellen hadden maar eenvoudigweg omdat er geen tijd was om te schrijven.
Nu hoog in de lucht, al weer boven Amerikaans grondgebied, zal ik proberen om weer even bij te bloggen.
Afgelopen week was het springbreak, de traditionele voorjaarsvakantie week waarin veel Amerikaanse jongeren compleet uit hun dak gaan. Voor ons was het tijd om na ruim 7 maanden weer even een bezoek aan familie en vrienden in Nederland te brengen.
Zaterdagmiddag zijn we naar Jax airport gereden, de drie koffers en handbagage paste net in de jeep.
Bij een valetparking bedrijf net voor de airport zetten we de auto neer, de medewerker brengt ons direct naar de vertrekhal. De auto blijft voor het bedrijf achter met de sleutel nog in de deur. Volgens de man geen probleem, hij is tenslotte zo terug. We vertrouwen er maar op.
De vlucht verloopt voorspoedig en om zeven uur zondagmorgen landen we op Schiphol waar we de huurauto ophalen.
Kort voor ons vertrek ben ik door een mede expatblogster Natasja (Washington) geïnformeerd over het feit dat we nu woonachtig in de VS btw vrij mogen shoppen in Nederland.
Omdat Marcel op dat moment denkt dat hij ook van de auto de btw terug kan krijgen (later begrijpen we dat deze vlieger niet op gaat omdat de auto niet uitgevoerd word), laat hij zijn Florida rijbewijs zien.
Voor de medewerker van het verhuur bedrijf is dit aanleiding om een Ford Mondeo met Duits kenteken ter beschikking te stellen. De rest van de week zijn we dus toeristen in eigen land.
De A4 blijkt in de tussentijd opgeleverd te zijn, en zo vroeg op de zondagmorgen rijden we super snel naar huis.
Daar treffen we een gezellig warm gestookt huis wat vol staat met tulpen, er is zelfs een voorjaarsplant als welkom voor de deur gezet. De koelkast is gevuld (heerlijk oude kaas !) en de zakken drop liggen op tafel. Het voelt direct erg goed om weer thuis te zijn en vanuit de keuken naar de net gesnoeide en opgeruimde tuin te kunnen kijken.
Kevin en ik duiken een paar uur ons bed in. In de loop van de middag komt Jaap langs om zijn Apple aanwinsten op te halen. Als hij weg is gaan we naar pa en ma waar de rest van de naaste familie ook al aanwezig is. Gezellig drinken we koffie met zelfgemaakte appeltaart. In de loop van de middag merk ik dat mijn voet rood en dik aan het worden is, een tijdens de vlucht met een blarenpleister afgeplakte blaar is aan het rommelen.
's Avonds genieten we van ma's soep, kip met rijst salade en pa's sate.
Dood moe gaan we niet al te laat naar huis.
Maandag is Marcel al weer vroeg op pad, de Nissan moet ivm een terugroepactie terug naar de garage.
Als hij thuis komt gaan we eerst bij ons buuf gedag zeggen, het voelt erg vreemd dat de schuur en tuin van onze buurtjes helemaal klaar is en de buurman er niet meer rond zal lopen.
Om elf uur rijden we naar het centrum van Rotterdam waar Kevin af heeft gesproken om Lara te ontmoeten. Wij duiken de koopgoot in, waar het shoppen begint. Het valt ons op dat het centrum van Rotterdam vol met kauwgom ligt. Om 12 uur belanden we bij Setpoint waar M. een afspraak heeft met Jenny die hem na een bak kofie en even bijpraten weer goed weet te helpen, met drie kostuums en negen overhemden verlaten we enige uren later weer de zaak.
We scoren een Brammetje op het Binnenwegplein en racen weer terug naar huis om daar de eerste hoek van de keuken van tasjes te voorzien.
's Avonds eten we de eerste hachee met rode kool van dit jaar bij Ruud & Monique (de W) en praten we daar gezellig bij.
Dinsdagmorgen zitten we alle drie alweer om acht op op de stoel van de tandarts, zal je altijd zien nooit een gaatje dit keer mag M. later in de week nog een keer terug komen.
Hierna door naar het Reinier de Graaf Gasthuis in Delft voor mijn jaarlijkse APK controle, de pletmachine en echo staan weer op het programma. Voor die laatste moet ik ondanks dat hij door de oncoloog is voorgeschreven zoals elk jaar weer even strijden en hierdoor vergeet ik helemaal te vragen of de uitslag goed is. Ik maak me er niet zo druk om want mijn voorgevoel wat ook later die week bevestigd word is goed.
We rijden naar Bergschenhoek waar we in het dorp een heerlijke paasstol, twee kilo ingesealse kaas om mee naar de VS te nemen, haringen en verse witte broodjes scoren.
Bij Mandy thuis staat de tafel al gedekt en lunchen we. Mijn voet is sinds de aankomst alleen maar dikker geworden, ik ben blij dat ik mijn Uggs bij me heb want in normale schoenen past hij niet meer.
De buuf van Mandy ziet mijn voet en adviseerd om er toch maar mee langs de dokter te gaan. Zelf denk ik dat het wondroos is, zij geeft aan dat het ook trombose kan zijn en dan zou vliegen volgende week wel eens een probleem kunnen worden.
De geplande kappersafspraak bel ik noodgedwongen af en we rijden terug naar huis om daar de huisarts te bezoeken. Die stelt vast dat het wondroos is en geeft een penicilline kuur mee. Om trombose uit te sluiten moet ik ook nog even gaan bloedprikken.
Vervolgens gaan we weer naar de andere zijde van Rotterdam naar mijn zus en zwager waar de pan Kip Duizenberg al staat te wachten. Als we later naar huis rijden besluiten we ook nog even bij Moon en Ruud gedag te gaan zeggen. Je kan wel zeggen dat de tijd optimaal word benut.
Woensdag rijd Marcel naar Nieuwegein om daar een erg gezellig sociaal dagje door te brengen met zijn Nederlandse collega's. Tussen neus en lippen door krijgt hij het cadeau voor zijn 10 jarige jubileum, wat enige maanden geleden heeft plaatsgevonden, een mooi horloge in zijn handen gedrukt.
Ik klep als vanouds uren bij met Ineke en voordat ik het weet is het half vier en moet ik rennen om nog op tijd bloed te laten prikken.
Samen gaan we 's avonds naar Sam en Ria waar we verrast worden met de tweede pan hachee met rode kool deze week. Ook deze pan is weer voortreffelijk en hier proef je ook weer dat er aandacht en geduld in de pan zit. Onder het genot van een wijntje want vanavond kunnen we lopend naar huis praten we gezellig bij en zelfs Kevin die heel de week alleen op pad is voegt zich later op de avond nog even bij ons.
Donderdag mogen we voor de uitslag en bespreking van medicijnen nog even langs het ziekenhuis. Hier krijg ik inderdaad te horen dat alles goed is en in overleg met de dokter besluit ik dat ik de September controle over ga slaan en niet het hele circus in de VS op ga starten. Vanwege keuze's die ik in het verleden heb gemaakt om te stoppen met de zoladex moet ik nog officieel nog 14 maanden tamoxifen slikken en kan ik de laatste strip volgend jaar in Jax in zee gooien. Hierna kan ik stoppen met de medicatie en word het weer spannend of de borstkanker ook zonder de tamoxifen niet meer terugkomt.
De meegenomen routeplanner blijkt niet goed meer te werken, de batterij doet waarschijnlijk door het lange niet gebruiken raar. Hierdoor rijden we kris kras door Den Haag op zoek naar het adres van de belastingadviseur die dit jaar zal helpen met de gecombineerde Nederlandse/VS aangifte. Normaal vullen we hem altijd zelf in en helpen ook nog een paar andere mensen om ons heen, dit jaar is het echter allemaal iets ingewikkelder.
Een bezoek aan een benzinepomp en politiebureau brengt geen uitkomst. Uiteindelijk helpt een onbeveiligde wifi verbinding ons om de juiste route te vinden en komen we ruim over de afgesproken tijd op onze afspraak aan.
's Avonds rijden we naar Alpen aan de Rijn waar het eten alweer klaar staat bij Ed, Muriel & Pepijn.
Vrijdagmorgen heeft M. eerst zijn tweede tandarts zitting, vervolgens gaan we koffie drinken bij pa en ma.
Om een uur staat de lunch bij Petra en Richard klaar en kunnen we kleine Tristan bewonderen die in oktober is geboren.
In de file rijden we eind van de middag terug naar huis om K. op te halen om vervolgens weer in de randstad optocht naar Moon en Ruud te rijden. Hier zijn ook Ellen en Lulu en Von aanwezig die een weekje uit Spanje is overgekomen. Later komen Ron & Yvon ook binnen en eten we gezamenlijk linzensoep en diverse lekkere buffetgerechten. Wederom een gezellige avond.
Op de terugweg zetten we Kevin en Lara in Rotterdam af, die gaan met Britt nog een nachtje stappen en rijden we vervolgens in een alcoholcontrole bij het Sparta stadion. Gelukkig heeft Marcel het bij een whiskey gehouden en mogen we met onze auto met Duits kenteken direct weer doorrijden. Vreemd, papieren zijn verder niet nodig.
Ik begin oververmoeid te raken en als slagroom op de taart slaap ik die nacht ook nog eens niet.
Gelukkig hebben we zaterdag bewust niets afgesproken en bezoeken we de Albert Heyn (wat een smalle paden en een gestreste mensen voor de kassa), 23 kilo boodschappen is de buit die mee terug mag naar de VS. Nu komt de premier status van M. waardoor hij een extra koffer mag vervoeren goed uit. Bij Bram scoren we een kroket die we rustig op een bankje opeten in het voor ons zo vertrouwde winkelcentrum.
De koffers worden ingepakt en 's avonds halen we wat bij de patatzaak. Na zoveel maanden is zelfs een fricandel speciaal een delicatesse.
's Avonds beppen we even live bij met John en Els.
Zondagmorgen gaat voor Marcel en Kevin alweer vroeg de wekker, met de huurauto rijden ze samen naar Schiphol om om elf uur Nederlandse bodem alweer te verlaten.
Ik slaap eens even uit en rij vervolgens samen met Elia naar Moon & Ruud zodat we gezamenlijk naar Austerlitz kunnen rijden waar Mandy vandaag haar 50ste verjaardag mag vieren.
Een hele geslaagde middag volgt, Mandy loopt glunderend rond. Ik tref daar weer mijn zus, zwager en kids en verschillende vriendinnen waarmee even live bijgekletst kan worden.
's Avonds duik ik tijdig mijn bed in.
Maandagmorgen rij ik naar Brielle wat ik maanden geleden al heb afgesproken met Ellen. Zoals gepland even een dagje voor mezelf, heerlijk onderuit op de behandeltafel van Ellen die er alle tijd voor neemt. Dank El, het was heerlijk.
Ook hier weer gezellig bijkletsen, samen op de fiets den Briel in en 's avonds heerlijk vis gegeten samen met Simon en Lulu. Om negen uur neem ik daar afscheid en rij naar huis om daar mijn spullen in de auto te laden. Na 28 jaar ga ik weer een paar dagen bij mijn ouders slapen.
Dinsdag is de verjaardag van mijn ma, 75 jaren jong is ze geworden. Met mijn vader ga ik 's morgens gebak halen op de Hesseplaats en verder verloopt de dag met koffie drinken en beppen met mijn oom en tante die in de loop van de middag komen. Als verrassing voor haar oude tante komt Elia ook nog even feliciteren.
In de loop van de middag bel ik toch nog maar even de huisarts voor de uitslag van de gemeten bloedwaarde, daar krijg ik te horen dat die veel te hoog is. Hij wil me morgenochtend vroeg op het spreekuur zien om trombose nogmaals uit te sluiten.
Marcel krijgt in de VS te horen dat de autoverzekeraar, ruim een week na het accepteren van de quote, een toeslag wil gaan berekenen van 800 dollar per half jaar i.v.m. het korter dan drie jaar in het bezit hebben van de Florida rijbewijzen. Hij regelt dat de verzekering word geroyeerd, binnen 14 dagen zou de reeds betaalde premie moeten zijn teruggestort.. De premie zou nu nog hoger worden dan de huidige verzekering dus word er maar weer gebeld met het verzekeringskantoor wat ook zo snel als dikke..... is. We hebben echter weinig keus want vanaf zondag zijn de auto's niet meer verzekerd.
We blijven dit soort praktijken hier maar niet snappen.
Woensdagmorgen dus niet uitslapen zoals gehoopt maar weer in optocht naar de andere zijde van de stad om vroeg op het spreekuur van de huisarts te verschijnen. Hij stuurt me door naar het Vlietland Ziekenhuis om nog even een echo van mijn been te maken. Hij wil geen enkel risico op een longembolie lopen.
Dat verloopt allemaal voorspoedig en ik krijg te horen dat het toch echt wondroos moet zijn, trombose word uitgesloten.
Netjes op tijd zit ik om elf uur bij de kapper waar Ineke nog even langs komt om een nieuw bankpasje voor haar dochter die in Texas studeerd af te geven. Kan ik mooi in de VS op de post doen.
Via de Plusmarkt waar ik nog even vers brood en lekker beleg haal naar huis waar ik met Mechi samen lunch. Samen werken we even het huis van boven naar beneden door zodat het weer gereed is voor de volgende keer. John komt ook nog even gedag zeggen en om half zes zet ik Mechi buiten, gooi de laatste spullen in de auto en race de straat uit. Pa en Ma zitten al klaar met het avondeten.
Bij Wim en Mirjam geef ik mijn autosleutels weer af en dan is het na nog een paar uur op de bank bij pa en ma tijd om naar bed te gaan.
Om half zes gaat donderdagmorgen de wekker, via het huis van Mandy rijd Pa ons naar Schiphol waar we netjes op tijd worden afgeleverd. Mandy plant ik in de vertrek hal neer om zelf naar de tax refund balie op zoek te gaan.
Voor dat we het weten zitten we als eerste in het vliegtuig, de medewerkster van de incheckbalie heeft de middelste van drie stoelen geblokkeerd zodat we over wat extra ruimte beschikken tijdens de vlucht. Ruim acht uur later landen we op Washington. Mandy heeft een invalide status gekregen, hierdoor word ze in Washington in een rolstoel gepland en door een aardige heer worden we langs alle rijen geloodst en met onze koffers geholpen. Scheelt haar zeker een uur op haar benen staan. Ik hobbel er dankbaar achteraan. Bij de douane krijg ik nog even een grote mond van de medewerker als ik namens Mandy die nog steeds in de rolstoel zit antwoord geef, had ik dit echter niet gedaan dan had de goede man mijn zorgvuldig ingevulde I94 verscheurd. Elke keer valt het weer op hoe intimiderend de medewerkers op Washington airport zich voordoen.
Het eerste gedeelte van de vlucht is boven verwachting goed verlopen, Mandy heeft met pijnstillers de pijn onder controle weten te houden.
Het laatste traject naar Jax word weer afgelegd met een erg klein en laag vliegtuig. Mandy krijgt door de onconfortabele zit last van haar rug maar gelukkig weten we de reis met wat praten als afleiding goed door te komen.
Op de airport staan de heren al met twee auto's te wachten. Marcel rijd Mandy zoals maanden geleden al beloofd met wapperende haren in de Thunderbird naar ons huis ik mag met Kevin mee in de Jeep.
Geheel tegen de verwachting is het toch nog gelukt, Mandy is in Jacksonville !
Cat
Nu hoog in de lucht, al weer boven Amerikaans grondgebied, zal ik proberen om weer even bij te bloggen.
Afgelopen week was het springbreak, de traditionele voorjaarsvakantie week waarin veel Amerikaanse jongeren compleet uit hun dak gaan. Voor ons was het tijd om na ruim 7 maanden weer even een bezoek aan familie en vrienden in Nederland te brengen.
Zaterdagmiddag zijn we naar Jax airport gereden, de drie koffers en handbagage paste net in de jeep.
Bij een valetparking bedrijf net voor de airport zetten we de auto neer, de medewerker brengt ons direct naar de vertrekhal. De auto blijft voor het bedrijf achter met de sleutel nog in de deur. Volgens de man geen probleem, hij is tenslotte zo terug. We vertrouwen er maar op.
De vlucht verloopt voorspoedig en om zeven uur zondagmorgen landen we op Schiphol waar we de huurauto ophalen.
Kort voor ons vertrek ben ik door een mede expatblogster Natasja (Washington) geïnformeerd over het feit dat we nu woonachtig in de VS btw vrij mogen shoppen in Nederland.
Omdat Marcel op dat moment denkt dat hij ook van de auto de btw terug kan krijgen (later begrijpen we dat deze vlieger niet op gaat omdat de auto niet uitgevoerd word), laat hij zijn Florida rijbewijs zien.
Voor de medewerker van het verhuur bedrijf is dit aanleiding om een Ford Mondeo met Duits kenteken ter beschikking te stellen. De rest van de week zijn we dus toeristen in eigen land.
De A4 blijkt in de tussentijd opgeleverd te zijn, en zo vroeg op de zondagmorgen rijden we super snel naar huis.
Daar treffen we een gezellig warm gestookt huis wat vol staat met tulpen, er is zelfs een voorjaarsplant als welkom voor de deur gezet. De koelkast is gevuld (heerlijk oude kaas !) en de zakken drop liggen op tafel. Het voelt direct erg goed om weer thuis te zijn en vanuit de keuken naar de net gesnoeide en opgeruimde tuin te kunnen kijken.
Kevin en ik duiken een paar uur ons bed in. In de loop van de middag komt Jaap langs om zijn Apple aanwinsten op te halen. Als hij weg is gaan we naar pa en ma waar de rest van de naaste familie ook al aanwezig is. Gezellig drinken we koffie met zelfgemaakte appeltaart. In de loop van de middag merk ik dat mijn voet rood en dik aan het worden is, een tijdens de vlucht met een blarenpleister afgeplakte blaar is aan het rommelen.
's Avonds genieten we van ma's soep, kip met rijst salade en pa's sate.
Dood moe gaan we niet al te laat naar huis.
Maandag is Marcel al weer vroeg op pad, de Nissan moet ivm een terugroepactie terug naar de garage.
Als hij thuis komt gaan we eerst bij ons buuf gedag zeggen, het voelt erg vreemd dat de schuur en tuin van onze buurtjes helemaal klaar is en de buurman er niet meer rond zal lopen.
Om elf uur rijden we naar het centrum van Rotterdam waar Kevin af heeft gesproken om Lara te ontmoeten. Wij duiken de koopgoot in, waar het shoppen begint. Het valt ons op dat het centrum van Rotterdam vol met kauwgom ligt. Om 12 uur belanden we bij Setpoint waar M. een afspraak heeft met Jenny die hem na een bak kofie en even bijpraten weer goed weet te helpen, met drie kostuums en negen overhemden verlaten we enige uren later weer de zaak.
We scoren een Brammetje op het Binnenwegplein en racen weer terug naar huis om daar de eerste hoek van de keuken van tasjes te voorzien.
's Avonds eten we de eerste hachee met rode kool van dit jaar bij Ruud & Monique (de W) en praten we daar gezellig bij.
Dinsdagmorgen zitten we alle drie alweer om acht op op de stoel van de tandarts, zal je altijd zien nooit een gaatje dit keer mag M. later in de week nog een keer terug komen.
Hierna door naar het Reinier de Graaf Gasthuis in Delft voor mijn jaarlijkse APK controle, de pletmachine en echo staan weer op het programma. Voor die laatste moet ik ondanks dat hij door de oncoloog is voorgeschreven zoals elk jaar weer even strijden en hierdoor vergeet ik helemaal te vragen of de uitslag goed is. Ik maak me er niet zo druk om want mijn voorgevoel wat ook later die week bevestigd word is goed.
We rijden naar Bergschenhoek waar we in het dorp een heerlijke paasstol, twee kilo ingesealse kaas om mee naar de VS te nemen, haringen en verse witte broodjes scoren.
Bij Mandy thuis staat de tafel al gedekt en lunchen we. Mijn voet is sinds de aankomst alleen maar dikker geworden, ik ben blij dat ik mijn Uggs bij me heb want in normale schoenen past hij niet meer.
De buuf van Mandy ziet mijn voet en adviseerd om er toch maar mee langs de dokter te gaan. Zelf denk ik dat het wondroos is, zij geeft aan dat het ook trombose kan zijn en dan zou vliegen volgende week wel eens een probleem kunnen worden.
De geplande kappersafspraak bel ik noodgedwongen af en we rijden terug naar huis om daar de huisarts te bezoeken. Die stelt vast dat het wondroos is en geeft een penicilline kuur mee. Om trombose uit te sluiten moet ik ook nog even gaan bloedprikken.
Vervolgens gaan we weer naar de andere zijde van Rotterdam naar mijn zus en zwager waar de pan Kip Duizenberg al staat te wachten. Als we later naar huis rijden besluiten we ook nog even bij Moon en Ruud gedag te gaan zeggen. Je kan wel zeggen dat de tijd optimaal word benut.
Woensdag rijd Marcel naar Nieuwegein om daar een erg gezellig sociaal dagje door te brengen met zijn Nederlandse collega's. Tussen neus en lippen door krijgt hij het cadeau voor zijn 10 jarige jubileum, wat enige maanden geleden heeft plaatsgevonden, een mooi horloge in zijn handen gedrukt.
Ik klep als vanouds uren bij met Ineke en voordat ik het weet is het half vier en moet ik rennen om nog op tijd bloed te laten prikken.
Samen gaan we 's avonds naar Sam en Ria waar we verrast worden met de tweede pan hachee met rode kool deze week. Ook deze pan is weer voortreffelijk en hier proef je ook weer dat er aandacht en geduld in de pan zit. Onder het genot van een wijntje want vanavond kunnen we lopend naar huis praten we gezellig bij en zelfs Kevin die heel de week alleen op pad is voegt zich later op de avond nog even bij ons.
Donderdag mogen we voor de uitslag en bespreking van medicijnen nog even langs het ziekenhuis. Hier krijg ik inderdaad te horen dat alles goed is en in overleg met de dokter besluit ik dat ik de September controle over ga slaan en niet het hele circus in de VS op ga starten. Vanwege keuze's die ik in het verleden heb gemaakt om te stoppen met de zoladex moet ik nog officieel nog 14 maanden tamoxifen slikken en kan ik de laatste strip volgend jaar in Jax in zee gooien. Hierna kan ik stoppen met de medicatie en word het weer spannend of de borstkanker ook zonder de tamoxifen niet meer terugkomt.
De meegenomen routeplanner blijkt niet goed meer te werken, de batterij doet waarschijnlijk door het lange niet gebruiken raar. Hierdoor rijden we kris kras door Den Haag op zoek naar het adres van de belastingadviseur die dit jaar zal helpen met de gecombineerde Nederlandse/VS aangifte. Normaal vullen we hem altijd zelf in en helpen ook nog een paar andere mensen om ons heen, dit jaar is het echter allemaal iets ingewikkelder.
Een bezoek aan een benzinepomp en politiebureau brengt geen uitkomst. Uiteindelijk helpt een onbeveiligde wifi verbinding ons om de juiste route te vinden en komen we ruim over de afgesproken tijd op onze afspraak aan.
's Avonds rijden we naar Alpen aan de Rijn waar het eten alweer klaar staat bij Ed, Muriel & Pepijn.
Vrijdagmorgen heeft M. eerst zijn tweede tandarts zitting, vervolgens gaan we koffie drinken bij pa en ma.
Om een uur staat de lunch bij Petra en Richard klaar en kunnen we kleine Tristan bewonderen die in oktober is geboren.
In de file rijden we eind van de middag terug naar huis om K. op te halen om vervolgens weer in de randstad optocht naar Moon en Ruud te rijden. Hier zijn ook Ellen en Lulu en Von aanwezig die een weekje uit Spanje is overgekomen. Later komen Ron & Yvon ook binnen en eten we gezamenlijk linzensoep en diverse lekkere buffetgerechten. Wederom een gezellige avond.
Op de terugweg zetten we Kevin en Lara in Rotterdam af, die gaan met Britt nog een nachtje stappen en rijden we vervolgens in een alcoholcontrole bij het Sparta stadion. Gelukkig heeft Marcel het bij een whiskey gehouden en mogen we met onze auto met Duits kenteken direct weer doorrijden. Vreemd, papieren zijn verder niet nodig.
Ik begin oververmoeid te raken en als slagroom op de taart slaap ik die nacht ook nog eens niet.
Gelukkig hebben we zaterdag bewust niets afgesproken en bezoeken we de Albert Heyn (wat een smalle paden en een gestreste mensen voor de kassa), 23 kilo boodschappen is de buit die mee terug mag naar de VS. Nu komt de premier status van M. waardoor hij een extra koffer mag vervoeren goed uit. Bij Bram scoren we een kroket die we rustig op een bankje opeten in het voor ons zo vertrouwde winkelcentrum.
De koffers worden ingepakt en 's avonds halen we wat bij de patatzaak. Na zoveel maanden is zelfs een fricandel speciaal een delicatesse.
's Avonds beppen we even live bij met John en Els.
Zondagmorgen gaat voor Marcel en Kevin alweer vroeg de wekker, met de huurauto rijden ze samen naar Schiphol om om elf uur Nederlandse bodem alweer te verlaten.
Ik slaap eens even uit en rij vervolgens samen met Elia naar Moon & Ruud zodat we gezamenlijk naar Austerlitz kunnen rijden waar Mandy vandaag haar 50ste verjaardag mag vieren.
Een hele geslaagde middag volgt, Mandy loopt glunderend rond. Ik tref daar weer mijn zus, zwager en kids en verschillende vriendinnen waarmee even live bijgekletst kan worden.
's Avonds duik ik tijdig mijn bed in.
Maandagmorgen rij ik naar Brielle wat ik maanden geleden al heb afgesproken met Ellen. Zoals gepland even een dagje voor mezelf, heerlijk onderuit op de behandeltafel van Ellen die er alle tijd voor neemt. Dank El, het was heerlijk.
Ook hier weer gezellig bijkletsen, samen op de fiets den Briel in en 's avonds heerlijk vis gegeten samen met Simon en Lulu. Om negen uur neem ik daar afscheid en rij naar huis om daar mijn spullen in de auto te laden. Na 28 jaar ga ik weer een paar dagen bij mijn ouders slapen.
Dinsdag is de verjaardag van mijn ma, 75 jaren jong is ze geworden. Met mijn vader ga ik 's morgens gebak halen op de Hesseplaats en verder verloopt de dag met koffie drinken en beppen met mijn oom en tante die in de loop van de middag komen. Als verrassing voor haar oude tante komt Elia ook nog even feliciteren.
In de loop van de middag bel ik toch nog maar even de huisarts voor de uitslag van de gemeten bloedwaarde, daar krijg ik te horen dat die veel te hoog is. Hij wil me morgenochtend vroeg op het spreekuur zien om trombose nogmaals uit te sluiten.
Marcel krijgt in de VS te horen dat de autoverzekeraar, ruim een week na het accepteren van de quote, een toeslag wil gaan berekenen van 800 dollar per half jaar i.v.m. het korter dan drie jaar in het bezit hebben van de Florida rijbewijzen. Hij regelt dat de verzekering word geroyeerd, binnen 14 dagen zou de reeds betaalde premie moeten zijn teruggestort.. De premie zou nu nog hoger worden dan de huidige verzekering dus word er maar weer gebeld met het verzekeringskantoor wat ook zo snel als dikke..... is. We hebben echter weinig keus want vanaf zondag zijn de auto's niet meer verzekerd.
We blijven dit soort praktijken hier maar niet snappen.
Woensdagmorgen dus niet uitslapen zoals gehoopt maar weer in optocht naar de andere zijde van de stad om vroeg op het spreekuur van de huisarts te verschijnen. Hij stuurt me door naar het Vlietland Ziekenhuis om nog even een echo van mijn been te maken. Hij wil geen enkel risico op een longembolie lopen.
Dat verloopt allemaal voorspoedig en ik krijg te horen dat het toch echt wondroos moet zijn, trombose word uitgesloten.
Netjes op tijd zit ik om elf uur bij de kapper waar Ineke nog even langs komt om een nieuw bankpasje voor haar dochter die in Texas studeerd af te geven. Kan ik mooi in de VS op de post doen.
Via de Plusmarkt waar ik nog even vers brood en lekker beleg haal naar huis waar ik met Mechi samen lunch. Samen werken we even het huis van boven naar beneden door zodat het weer gereed is voor de volgende keer. John komt ook nog even gedag zeggen en om half zes zet ik Mechi buiten, gooi de laatste spullen in de auto en race de straat uit. Pa en Ma zitten al klaar met het avondeten.
Bij Wim en Mirjam geef ik mijn autosleutels weer af en dan is het na nog een paar uur op de bank bij pa en ma tijd om naar bed te gaan.
Om half zes gaat donderdagmorgen de wekker, via het huis van Mandy rijd Pa ons naar Schiphol waar we netjes op tijd worden afgeleverd. Mandy plant ik in de vertrek hal neer om zelf naar de tax refund balie op zoek te gaan.
Voor dat we het weten zitten we als eerste in het vliegtuig, de medewerkster van de incheckbalie heeft de middelste van drie stoelen geblokkeerd zodat we over wat extra ruimte beschikken tijdens de vlucht. Ruim acht uur later landen we op Washington. Mandy heeft een invalide status gekregen, hierdoor word ze in Washington in een rolstoel gepland en door een aardige heer worden we langs alle rijen geloodst en met onze koffers geholpen. Scheelt haar zeker een uur op haar benen staan. Ik hobbel er dankbaar achteraan. Bij de douane krijg ik nog even een grote mond van de medewerker als ik namens Mandy die nog steeds in de rolstoel zit antwoord geef, had ik dit echter niet gedaan dan had de goede man mijn zorgvuldig ingevulde I94 verscheurd. Elke keer valt het weer op hoe intimiderend de medewerkers op Washington airport zich voordoen.
Het eerste gedeelte van de vlucht is boven verwachting goed verlopen, Mandy heeft met pijnstillers de pijn onder controle weten te houden.
Het laatste traject naar Jax word weer afgelegd met een erg klein en laag vliegtuig. Mandy krijgt door de onconfortabele zit last van haar rug maar gelukkig weten we de reis met wat praten als afleiding goed door te komen.
Op de airport staan de heren al met twee auto's te wachten. Marcel rijd Mandy zoals maanden geleden al beloofd met wapperende haren in de Thunderbird naar ons huis ik mag met Kevin mee in de Jeep.
Geheel tegen de verwachting is het toch nog gelukt, Mandy is in Jacksonville !
Abonneren op:
Posts (Atom)