Via om ommetje Gulf kust naar huis

Zaterdagmorgen is het in tegenstelling tot de voorafgaande dagen flink bewolkt.
Na twee dagen lopen willen mijn heupen niet meer zo goed meewerken, elke stap doet me zeer. Toch lopen we naar Riverwalk Marketplace aan het eind van Canalstreet. Bij de hier gevestigde dependance van Cafe du Monde eten we buiten met uitzicht op de Mississippi nogmaals beignets, ditmaal als ontbijt Als om 10 uur de winkels opengaan bekijken we het winkelcentrum. Erg goedkoop winkelen, onze portemonnee blijft weer zoals meestal hier in de VS als ik kleding zie, dicht :)

De lucht wordt steeds dreigender en eigenlijk heb ik het lopen ook wel gehad. Bij het hotel waar het ondertussen erg druk is met alle Southern fans die voor de wedstijd van vanavond komen checken we uit en  halen de auto.
Bij de Harley Dealer scoren we nog een NOLA t-shirt en een leuke deal op motorschoenen en hierna rijden we nogmaals naar de wijk Ninth Ward, we willen graag nog wat foto's maken en nog eens rustig kijken.
Vooral de ware leefomstandigheden van de normale mensen in New Orleans hebben grote indruk op ons gemaakt. 6 jaar na Katrina zijn er nog zoveel huizen onbewoonbaar, het duurt nog jaren eer dat de stad opnieuw is opgebouwd. Verschillende wijken zitten nog zonder supermarkt en benzinestation.
We hadden ons een romantischer beeld van het French quarter voorgesteld, Bourbon street is inderdaad vooral s'avonds een erg gezellige straat met volop leven en de bijbehorende uitgaansgeur.

We verlaten rond een uur of twee de stad, op naar Jax met het voornemen om onderweg een hotel te zoeken.  Bij Gulfport besluiten we een stuk scenic route US 90 te volgen tot Biloxi. Een aantal kilometers zitten we met dichtgeknepen billen, de benzinemeter laat een extra alarmeringslampje zien. Gelukkig word het geen duwen.
Het is gaan regenen maar toch krijgen we een goed beeld van de Gulf kust. De huizen die er staan zijn enorme grote prachtige statige nieuwe huizen. Hier en daar zie je nog een fundering maar niet zoals in NOLA de resten van huizen die nog moeten worden afgebroken.
Vanaf Biloxi nemen we de snelweg en besluiten de ruim 900 kilometer naar huis maar in een stuk door te rijden. Om een uur zijn we thuis, lekker naar ons eigen bed.
Een eervolle vermelding voor Kevin die minstens de helft van de route aan het stuur heeft gezeten is zeker op zijn plaats.

De komende dagen gaan we nog wat nagenieten. De film die in NOLA in het Imax te zien is Hurricane on the Bayou ligt klaar evenals de documentaire Walking to New Orleans

Car

p.s. Margreet, dit zijn hush puppies
Aan de rechterzijde is een nieuwe optie te vinden, na het vermelden van je emailadres krijg je een nieuw blog automatisch toegestuurd.

Garden District en de gevolgen van Katrina

Vrijdagmorgen nemen we de electrische tram naar het Garden District, een groene wijk met mooie veelal grote huizen.

We wandelen in de wijk rond en s middags blijkt dat we het zonder te weten bij celebrities in de tuin hebben gekeken.

Dit huis heeft een 19 jarige man onlangs geerft van zijn oma, hij heeft het te koop gezet voor 12,5 miljoen

Het optrekje van Sandra Bullock

Via Magazine street lopen we terug naar het centrum, onderweg eten we een Poyboy Muffaletta.

 's Middags hebben we een drie uur durende tour met een minibus geboekt. Onze locale gids Casey Nunez is een super enthousiaste man, die het voor elkaar krijgt om drie uur achter elkaar te praten. Door zijn zware Southern accent is hij af en toe erg slecht te volgen, zijn enthousiasme wint het echter.

We rijden weer door straten in het French quarter waar we gisteren al gelopen hebben, nu echter met het bijbehorende verhaal. Het Garden district wordt weer aangedaan en het blijkt dus dat we zonder dat we het wisten in de tuin hadden gegluurd van enkele grote namen.

Op St. Louis Cemetery geeft zijn collega Jason, die gelukkig veel duidelijker praat (ik zou hun dus adviseren om internationale bezoekers bij hem in de bus te plaatsen) interessante uitleg. Men wordt hier in de tombes begraven (die voor extreem hoge bedragen aangekocht worden) omdat er zo meer mensen op een oppervlakte begraven kunnen worden. Het graf waarin de temperatuur erg hoog oploopt mag na minimaal 1 jaar en 1 dag geopend worden. Op dat moment worden de resten naar achteren geschoven waarna ze in de ruimte vallen onder de plek waar de kist stond waarna de volgende overledene bijgezet kan worden. Zo kunnen er makkelijk 25 mensen op dezelfde m2 begraven worden.

Via het City Park rijden we naar Ninth Ward een gebied wat tijdens de orkaan Katrina geheel onder water heeft gestaan. 40 jaar eerder was dit zelfde gebied waar voornamelijk zwarte bewolking woonachtig was door orkaan Betsy getroffen. We reden door een gebied waar hier en daar een nieuw modern huis is herrezen ondersteund door de Make it Right Foundation waar Brad Pitt, zelf met zijn Angelina Jolie woonachtig in het French quarter, 24 miljoen dollar aan heeft geschonken.

 Onlangs opgeleverde nieuwbouw in Lower Ninth Ward. Een jaar geleden stond hier nog geen huis.

Veel van de mensen die in dit gebied woonde waren niet in staat om te vluchten, eenvoudig weg omdat de storm op 29 augustus 2005 aan land kwam en men van paycheck naar paycheck leeft. Er was eenvoudig weg geen geld om weg te komen. Een bijl op zolder was hier een must, we zien heel veel daken die opengehakt zijn.

Op de huizen staat aangegeven wanneer de huizen op lichamen zijn doorzocht, het huis op de foto hierboven is doorzocht op 13 september. Casey vertelt ons dat heel veel overlevende eigenaren nooit zijn teruggekeerd naar hun huizen. Ze worden echter verplicht door de gemeente om hun grondgebied bij te houden. Gebeurd dit niet dan worden de kosten met de grondprijs verrekend, de eigenaar aangeschreven waarna bij geen reactie de grond beschikbaar komt voor nieuwbouw.

In hetzelfde gebied ligt de woning en studio van Fats Domino waar hij niet meer komt.

s'Avonds gaan we eten bij Mothers, een echt locaal restaurant waar je eerst je eten mag bestellen alvorens een tafeltje uit te zoeken. Je hebt hier echt het gevoel je tussen de locals te bevinden.
Hierna lopen we nogmaals het French quarter door waar nu in Bourbon street de jazz  en sex clubs op volle toeren draaien. Straatartiesten spelen op straat, dragqueens stelen de show, er is volop gezelligheid.
Ook eens 's avonds kijken. Hier is een webcam te vinden.

Car

Thanksgiving in NOLA

De TomTom is niet in te stellen op mooie binnenwegen en als je even niet oplet brengt hij je weer via de snelste weg naar je eindbestemming, met als voorkeur snelwegen. Deze ochtend zitten we voordat we het weten via de tolbrug (281) weer op de US10. Ach eigenlijk ook niet zo erg onze eindbestemming wacht tenslotte op ons.

Om half twee rijden we de stad binnen waar we inchecken in het Intercontinental New Orleans wat ik voor een leuk prijsje via hotwire heb weten te boeken.

Voor de valetparking bij het hotel ($45 per dag) bedanken we, de auto gaat voor $40 twee dagen uit logeren in de naastgelegen parkeergarage. Hierna lopen we The French Quarter in en wandelen door straten als Bourbon street, Royal street en Jackson Square. Het is duidelijk Thanksgiving, de meeste winkels zijn gesloten en het is matig rustig op straat.

 Jackson Square

Cafe du Monde is volgens de reisgidsen een van de plekken waar je geweest moet zijn in NOLA, dit zou DE plek moeten zijn om vanaf het terras mensen te bekijken. Inderdaad de beignets zijn over heerlijk maar het terras is niet het gezellige terras wat ik er in mijn hoofd van had gemaakt. Het is teveel in een hoek gedrukt en te groot om naar langslopende de mensen te kijken.

Als we teruglopen naar Canal street wacht ons daar een verrassing. Zaterdagavond wordt de American Football Bayou Classic gespeelt tussen twee Universiteitsteams, hierdoor zal de stad vollopen met fans. Nu komt als opwarming de Bayou Classic Thanksgiving Parade langs. Met een zak vol opgevangen kettingen keren we hotelwaards.

We hebben een tafel gereserveerd bij Luke, een gezellig restaurant wat tegenover het hotel gevestigd blijkt te zijn. Het eten is wat we gehoopt hadden. Ik krijg iets anders op mijn bord dan wat ik besteld heb. Marcel stuurt zijn Flammenkuche die koud is terug. Tja en dat is het nadeel van een open keuken, we zien dat hij nog even extra de oven ingaat waarna hij te door gebakken is en dus terug mag naar de keuken. Voor Marcel is de lol omdat wij al grotendeels ons bord hebben leeggegeten eraf. Gelukkig is het geen probleem om op zijn reserves te teren.

Car

Onderweg naar New Orleans (NOLA)

Kevin blijkt deze woensdag buiten het rooster om vrij te zijn. Het is traditioneel een reisdag om met Thanksgiving bij familie en vrienden te kunnen zijn dus vond de leraar het niet nodig om te komen.
Zodra Marcel ook merkt dat er niet meer gereageerd wordt op zijn emails stappen we in de auto, vanavond in het hotel is er tenslotte ook internet. Op weg naar NOLA. 
Totaal is het 9uur rijden (561 miles) vanaf ons huis, we hebben besloten om dit met een overnachting te doen. 
Om te voorkomen dat we naast een kamer met twee dubbele bedden vissen of in een rookhok terecht komen op deze drukke dag heb ik gisteravond het Hampton Inn en Suites in Navarre geboekt. Even van de weg af maar daardoor niet afhankelijk van fastfoodketens. 
De weg tot Tallahassee (us 10) is een lange saaie rechte weg, kan niet verkeerd alsmaar rechtdoor. Na Tallahassee wordt het iets heuvelachtiger en afwisselender.
Door onze Westerse ogen is het redelijk rustig op de weg. Knooppunten zijn er niet dus doorkachelen maar.
Tijdens de rit passeren we een tijdzone, mooi een uurtje eerder en zo staan we al om 7 uur plaatselijke tijd voor het hotel wat geen slechte keuze blijkt te zijn. 
Spullen naar boven, een blik op yelp, bij de balie vragen we nog even wat een leuk restaurant is.
En zo belanden we bij Johnny Hustons een restaurant waar elke tv zender in de gaten te houden is, typische Amerikaanse barkrukken staan en een auto uit de muur komt.
Het onthouden waard is de cilantro-lime chicken platter welke Marcel bestelt, volgens hem heeft hij in tijden niet zoveel lekkere smaken bij elkaar geproeft.
Ik maak de fout om oesters te bestellen die later gefrituurd blijken te zijn. Omdat er ook hush puppies en patat bij zit is het iets te veel frituur naar mijn zin. De smaak was prima maar na een half bord kreeg ik echt geen hap meer door mijn keel. Heel vaak wordt vis hier gefrituurd en wederom ben ik erin getrapt.
Morgen eens kijken hoe de omgeving er hier uitziet en de laatste 260 miles afleggen.

Car