Kwek, kwek, kwek, kwek, kwek

Donderdagmorgen doen we het rustig aan en praten vooral weer veel bij. Buiten is het grauw, grijs en klettert de regen tegen de ruiten. Bij de boekwinkel word het boek wat daar ligt te branden opgehaald en we gaan een aantal plaatselijke winkels in waaronder de shoarmazaak.
We brengen de huurauto terug naar het vliegveld waar Boris ons na zijn werk al een tijdje op staat te wachten.
Op het menu staat o.a. de eerder gefotografeerde fiddle heads, de onduidelijke smaak is niet te beschrijven.
's Avonds staat de Haunted Walk een ghost tour door Ottawa gepland, waarvoor ik eerder via Groupon kaartjes heb besteld en ondanks het dreigende regenachtige weer besluiten we het er op te wagen. Boris besluit thuis te blijven.
We rijden naar de parkeergarage van het gebouw waar Kitty werkt en wandelen door de stad naar het vertrekpunt.
Tijdens de tour worden we vergezeld door een schaars geklede Canadees die tijdelijk bij zijn zus en zwager verblijft maar die niet de gehele avond bij hun op de bank wil zitten, hij lult een beetje veel en ik snap niet dat hij het niet koud heeft. Zelf ben ik maar wat blij met mijn dubbele vest, regenjas en laarzen. Als twee Engelse backpackers zich ook bij het gezelschap voegen gaan we met gids die in een zwarte cape is gehuld en voorzien van lantaarn op pad.
Gedurende 90 minuten lopen we door een donker wordend Ottawa langs verschillende gebouwen die alle voorzien worden met een spookverhaal afkomstig uit de omgeving. Een goede keuze om zo ook lopend nog iets van de stad te zien. Het weer is ons goed gezind gedurende de gehele tour is het droog. Grappig is om te merken dat ik het Engels wat hier gesproken wordt goed versta, de mensen spreken hier veel zoveel duidelijker dan in Florida.

Vrijdagmorgen staat oud Montreal op de planning.  In deze omgeving heeft Kitty de eerste jaren na de emigratie doorgebracht en deze stad was indertijd voor ons als 17 jarige met de bus bereikbaar. Als we wakker worden blijkt de weersvoorspelling wederom vooral regen en grauw grijs aan te geven en besluiten we om ons voornemen maar te cancelen. De beleving van struinen door straatjes is tenslotte zoveel anders als het regent dan als de zon schijnt.
Malls zijn in Noord Amerika vrijwel identiek dus bezoeken we een tweetal overdekte malls niet al te ver van huis in Ottawa. Uit de emails van Kitty had ik opgemaakt dat het modebeeld in Canada anders zou zijn dan in Florida. Na een middag winkelen in de malls kan ik deze illusie ook weer uit mijn hoofd zetten. Als ik al iets voor mij draagbaars zie dan blijkt dit bij een zaak te zijn die ook in de VS gevestigd is en daar liggen de prijzen daar toch zeker 25% onder het Canadese niveau. Verder zijn het vooral veel zaken speciaal bestemd voor de grotere maten.
In mijn opruim woede voor ons vertrek vorig jaar heb ik Kitty al haar naar mij verzonden brieven toegezonden  Hierdoor heeft zij al de gedurende 28 jaar verzonden brieven samen kunnen voegen. De laatste avond duik ik in mijn eigen brieven en lees wat ik haar vooral de eerste periode geschreven heb over het laatste schooljaar, het behalen van mijn diploma, verliefd worden, mijn eerste baan, met Ingrid op fietsvakantie door Frankrijk, beslissingen nemen, wederom een verliefdheid, zelfstandig gaan wonen, samenwonen, trouwen en uiteindelijk meld ik haar dat K. is geboren. Een blog in pure vorm een op een geschreven dus vrij open.

We kunnen terug kijken op een voor beide denk ik bijzondere week waarin heel veel verschillen tussen onze toch wel verschillende levens in Canada en Nederland duidelijker zijn geworden, er is heel wat afgepraat.

Met een overstap ik Detroit, waar ik na vertraging een krap uur heb om over te stappen vlieg ik zaterdagmorgen terug naar Jax naar mijn mannen. Vooral na het lezen van de brieven van gisteravond merk ik dat ik ze gemist heb.

Car

p.s. Benieuwd om te lezen hoe Kitty e.e.a. ervaren heeft hier vind je haar blog

Niagara on the Falls

28 jaar geleden bezocht ik Kitty die toen met haar ouders een jaar geemigreerd was. Tijdens deze drie weken durende vakantie maakte we een rit met haar vader en broer naar de Niagara watervallen. Op dat moment hebben we echter niet meer gedaan dan daar over de railing gekeken. In de diepte zagen we de boten varen op weg naar de watervallen. Als 17 jarige,die het al heel wat vond daar te staan, kwam het niet in me op om naar haar vader toe aan te geven dat ik daar waarschijnlijk maar een keer zou staan en die ervaring ook wel mee wilde maken.
Woensdagochtend gaat om half zes de wekker, om zes uur rijden we de straat uit op weg naar de Niagara Falls, we hadden nog iets recht te zetten. Boris mag in tegenstelling tot wat hij gewend is thuisblijven.
Dinsdagavond was de huurauto al opgehaald want een rit zonder cruise control van ruim 6 uur in de Smart wilde Kitty ons niet aan doen. Onderweg stoppen we twee keer bij Tim Hortons, een keten die ik ook al in de VS had gezien maar nog niet met een bezoek had vereerd, voor een broodje en koffie. Naast Panera een keten om te onthouden voor ontbijt en lunch.
Na aankomst in Niagara on the Falls gaan we eerst lunchen in het restaurant Elements met direct uitzicht op de Horse Shoe Fall om vervolgens een kijkje van bovenaf op de waterval te nemen, welke is gelegen op Canadees grondgebied. Het zicht op de Falls overweldigde me wederom, wie had kunnen denken dat ik hier zoveel jaren later toch weer zou staan.
We besluiten een adventure pass te kopen die toegang geeft tot de vier grote attracties en lopen naar the Maid of the Mist, de boten die tot vlak onder de falls varen.
Van een wachtrij is geen sprake en we kunnen direct de boot op die gezellig vol is met mensen gehuld in blauwe regencaps.
We boffen werkelijk met het weer en zien zelfs een paar keer een regenboog.

Als we van de boot afkomen en met de auto bij de White Water Walk aankomen blijkt die net gesloten te zijn waarop we besluiten om maar in te gaan checken bij het door Kitty besproken hotel the Shaw Club in Niagara on the Lake.
In dit rustige dorp zijn een aantal restaurantjes gevestigd waarvan we er na een wandeling door de hoofdstraat er een uitkiezen. Hier blijkt net een groep Nederlanders neergestreken waarvan een mevrouw als ze ons hoort praten een fijne vakantie komt toewensen.
Om half negen als het donker begint te worden rijden we weer terug naar de Falls, s' avonds worden ze n.l. uitgelicht en dat willen we ook nog wel even zien.

Woensdagmorgen allebei wat stijf van het vele lopen van de dag daarvoor, checken we na het ontbijt uit en rijden naar het Butterfly Conservatory, een subtropische kas waar honderden vlinders rondvliegen.

Vervolgens gaan we weer terug naar de Falls waar we de Journey behind the Falls bezoeken, de tunnels die uitkomen achter de Canadese Falls.

Daarna lopen we naar Niagara's Fury een ride over het ontstaan van de Falls. Met natte armen en voeten halen we weer een warme koffie en broodje bij Tim Hortons en gaan in het zonnetje buiten opwarmen. Ook vandaag treffen we het weer, ondanks de aanwezige wolken is het zonnig.
Als laatste bezoeken we the White Water Walk, een looppad iets verder van de Falls afgelegen wat langs de snelstromende rivier loopt met uitzicht op de dubbeldeks Whirlpool Rapids brug naar de VS.

Het is dan tegen vieren en we besluiten dat het mooi is geweest, we hebben tenslotte nog een rit van 550 km naar huis voor de boeg.
In Toronto komen we in de file terecht, en na een diner stop bij Kelsey's waarvoor we de snelweg afgaan zodat Kitty nog even kan verdwalen rijden we om elf uur Manotick weer binnen waar Boris blij is om ons weer veilig thuis te zien.
Moe maar voldaan slaap ik voor het eerst sinds mijn vertrek de gehele nacht door om pas om half tien de volgende morgen wakker te worden.

Car

Aankomst en eerste dag in Ottawa

Met een overstap in Detroit vlieg ik zaterdagmiddag naar Ottawa. Voor de overstap heb ik een uurtje en het lukt me in die tijd precies om na de wandeling naar de C terminal een hamburger met wedges naar binnen te werken. Toch wel even wennen zo alleen, je moet op je tassen passen en ook nog het eten zien te vervoeren. Voor het eerst vind ik de deksel op de limonadebeker echt handig.
Als ik naar de toilet moet en een Nederlands echtpaar hoor praten overweeg ik nog even om aan hen te vragen of ze mijn handbagagekoffer in de gaten willen houden maar besluit toch maar om hem gewoon mee te nemen. Bij de gate worden er weer vrijwilligers gevraagd om een latere vlucht te nemen, ik ben niet geinteresseerd.
In het vliegtuig kom ik naast een Indiase vrouw te zitten met een synthetische jurk aan, de zweetlucht die ze voortbrengt is niet te beschrijven. Gedurende de vlucht legt ze afwisselend haar zwarte voeten op haar schoot die ze uitgebreid gaat zitten masseren.
Op een bepaald moment was ik het zo zat dat ik zelf ook maar iets uitgebreider ben gaan zitten zodat mijn eigen ruimte wat werd uitgebreid.
Als ik om negen uur 's avonds in Ottawa land word ik eerst nog onderworpen aan een kruisverhoor met de gebruikelijke vragen van wat kom je doen tot bij wie ga je verblijven en hoe lang ken je deze mensen al.
In de hal staan Kitty en Boris me al op te wachten, gelukkig heeft ze me afgelopen week nog even een foto toegezonden zodat ik haar herkende want anders had ik ongetwijfeld naar lang rood haar gezocht.

Binnen een half uur zijn we bij hun huis een half uur ten zuiden van Ottawa gelegen. Het huis ligt op een wooneiland waar het Rideau kanaal langs stroomt. Na een korte tour door het huis wat de afgelopen jaren ook uitgebreid beschreven is drinken we nog een kop koffie en praten wat bij.
Kitty spreekt mede dankzij het internet en haar talenknobbel nog perfect Nederlands maar omdat Boris natuurlijk ook graag wil horen waar het over gaat is de voertaal Engels. Als ik een woord niet weet gooi ik het Nederlandse woord er doorheen wat vliegensvlug vertaald word. Mijn woordenschat zal ongetwijfeld flink groeien komende week want hier word ik gelukkig wel aangevuld en denk regelmatig, oh natuurlijk.
Eigenlijk wel grappig is dat dit vroeger op school ook al gebeurde, indertijd was Kitty ook regelmatig doorgeefluik tijdens Engels en Frans.
Een van de kamers die normaal word ingenomen door ongebruikte sportapparatuur is dmv een airbed omgetoverd tot logeerkamer.

Zondag morgen spreken we af om op acht uur op te staan en na een ontbijt vertrekken we richting Ottawa.

We nemen een kijkje bij de sluizen van het Rideau Canal wat dit weekend voor het eerst na de winter weer open is en rijden vervolgens naar het Commissioners park.
In diverse parken worden in het voorjaar sinds 1953 grote bedden met tulpen geshowd. Na de tweede WO heeft Nederland duizenden tulpen naar Canada gezonden als dank voor het verlenen van toevluchtsoord voor Prinses Juliana en haar kinderen. Het is flink druk in het park, vooral veel Aziaten laten zich met de tulpen vereeuwigen. Voorbeeld doet volgen.

Mooi om te zien is hoe ver de natuur hier achterloopt in vergelijking tot Nederland en Florida. Heel veel bomen hebben net pas fris groen blad.

We gaan lunchen in het centrum van Ottawa, lopen over de markt waar me een vreemd soort groenten word getoond genaamd Fiddle heads en vervolgens laten ze me me nog wat mooie plekjes in de stad zien o.a het huiswaar Juliana gedurende de oorlog heeft gewoond en rijden we langs huizen die veel weg hebben van Soestdijk.
Morgen weer een dag.

Car