Truck vergezeld door een engeltje

Voor tienen waren we zondagmorgen alweer in het huis. De koelkast en vriezer waren ontdooid, even uit soppen en toen was echt alles klaar en was het wachten op Mariet en Martin. Die belde dat ze iets later zouden zijn want de geleende truck had kuren.
Het plan was dat zij met een truck zouden komen van de vriendin van Chris. (die bij hun inwoont) Deze relatie is echter onlangs uitgegaan en zij is met truck en noorderzon vertrokken. De truck van een kennis die al enige maanden niet meer gereden had werd geleend. Hierop zat echter een kentekenplaat die niet meer geldig was (ipv mrtb betalen moet je in de VS jaarlijks je kentekenplaat verlengen)
Om een eventuele bekeuring zo laag mogelijk te houden hadden ze hun eigen plaat van de auto op de truck geplaatst.
Martin had de benzineleiding provisorisch gemaakt, achteraf bleek met een niet originele benzineleiding, die het in eerste instantie af liet weten.
Om iets voor elven kwamen ze de straat inrijden en snel was alles in de warmte die al flink was opgelopen ingeladen.
Omdat het toch wat veel bleek en de truck geen achterklep meer had besloten we dat wij later ook nog een ritje naar hun huis zouden maken.
Net nadat ze vertrokken waren kwam Mariet alweer terug, om de hoek was de provisorisch gemaakte benzineslang geklapt. Gereedschap werd bij buren geleend want bij ons was niets meer in huis.
Martin maakte al zittend in de motorkap van de truck de slang. Achteraf hoorde we dat ze op Atlantic Beach bij de eerste de beste automaterialen zaak waren gestopt om een originele benzineslang te kopen. Net op tijd want er was alweer een flinke blaas te zien.

Toen we s avonds weer koel op de bank zaten realiseerde we ons maar al te goed dat ze een risico hebben genomen om met de auto te gaan rijden, wat had er wel niet kunnen gebeuren met een hete motor en een geknapte benzine slang en dat alleen om een lading spullen die afgevoerd moesten worden.
Gelukkig zat er een engeltje op hun schouder en is het goed afgelopen.
Wij zijn eerst weer naar het beach huis gereden om onze eigen laatste spullen daar af te zetten en vervolgens hebben we de auto bij het huis weer volgeladen om richting Mariet te rijden.
Onderweg hebben we de sleutels in de bus bij het verhuurbureau gedaan.
Bij Mariet hebben we de garage volgestouwd en nog wat gedronken. In de woonkamer was het flink warm, de airco is daar al enige tijd kapot dat gun je echt niemand met de temperaturen die hier nu heersen.
Nadat het gereedschap weer bij de buren is afgegeven rijden we langs de publix voor wat boodschappen en vervolgens naar het beach huis waar we eenmaal zittend voelen dat we moe zijn.
Ondanks de dreigende wolken besluiten we zwemkleding aan te trekken en een duik in zee te nemen. Na afloop blijkt het heel prettig om het zand en zeewater onder de buiten douche weg te wassen.
We koken snel iets in het beach huis, echt geen zin om de deur nog uit te gaan.

Maandagmorgen verdwijnt Kevin ondanks dat het niet echt zonnig is voor een paar uurtjes naar het strand. Bij Comcast de kabelboer wordt de internet/tv apparatuur ingeleverd. Telefonisch moeten we het abbo opzeggen.
Ik snap weer niet helemaal dat het inname mannetje dit ook niet direct kan regelen maar lach er maar weer om.

Tegen het middaguur rijd ik naar de Trapac terminal (naast de S. Dames Point Bridge) waar het schip vanmiddag geladen wordt. Vanaf de brug heb ik mooi uitzicht op de boot. Het haventerrein zelf kom ik natuurlijk niet op.
Een containerschip ziet er opeens heel anders uit als je weet dat ergens in een van die koekblikken iets van jou zit. Laten we maar hopen dat ze een beetje in het midden staan want als leek zou ik denken dat bij de eerste de beste storm een container gaat zwemmen.
Ondertussen begint het verschrikkelijk te regenen en dit zal de rest van de middag aanhouden.

Vooral omdat ik het zelf zo leuk vind een kaartje met het vaarschema van de boot

Car

Naar het beach house

Het leven van drie personen van twee jaar in vier koffers en twee flinke tassen proppen was vrijdag nog even een uitdaging. Flink geruimd en twee flinke kratten in de auto die donderdag naar de haven gaat en klaar waren we. Om heel eerlijk te zijn was vooral M. de gene die alles vakkundig heeft ingepakt. Ik werd wat zenuwachtig en emo van de situatie en was maar wat blij dat er s middags nog een afspraak stond bij de Apple store om de Ipad die in de gloeiend hete zon was uitgeslagen nog even om te ruilen. Marcel is veel beter in blik op oneindig en doorgaan.
Kevin maakte 's avonds nog een keer zijn lekkere spaghetti saus.
's Avonds was alles voorbereid zodat de meubels zaterdag afgevoerd konden worden en konden we samen op de bank naar de opening van de Olympische spelen kijken.

Om half zeven ging zaterdagmorgen de wekker om acht uur zouden de eerste spullen worden afgevoerd. Nog even snel een wasje in de machine en wij waren klaar. Eerste ophaler kwam pas om tien uur maar toch was binnen drie uur alles afgevoerd.
Inclusief de kakkerlakken. Toen het kingsize (logeerbed) werd afgevoerd zag ik dat tussen de onderste tijk die op de boxspring heeft gelegen een aantal flinke grote Kakkerlakken het loodje hadden gelegd. Brrrrrr wat was ik blij dat ik dit nu pas zag. Het zag er overigens niet naar uit dat ze er al lang woonde want ze waren nog geheel in takt.
Elke paar maanden kwam er iemand langs van de ongedierte bestrijding en er was ons verteld dat er een rondleiding in het huis zat waar gif in zat wat ongedierte buiten moest houden. Een enkele keer vonden we een kakkerlak meestal al flink suf van het gif. Gelukkig ben ik er niet bang van dus was ik altijd diegene die hem mocht vangen maar om ze nu in je bed te hebben. Brrrr.
Wat ben ik blij dat we onze eigen meubels indertijd niet verscheept hebben maar voor de oplossing van aanschaffen en afvoeren hebben gekozen. Dan waren die verschepelingen misschien wel in onze eigen spullen mee terug gegaan. Ook hebben we nog even met de gedachte gespeeld om het heerlijke bed naar Nederland te verschepen omdat Kevin nu zo gewend is aan zijn niet één persoons bed. Omdat het teveel gedoe was hebben we die gedachte laten varen en nu was ik maar wat blij.
Alles wat ingepakt is hebben we overigens afgewassen dus ik ga er vanuit dat er geen tropisch verrassing meelift naar Nederland maar voor de zekerheid zal alles thuis nog eens goed worden nagekeken. Ze houden niet van temperaturen beneden de 25 graden dus dat komt goed uit.

deze kan mooi komende week eens uitgetest worden

ideaal een strand douche buiten

Enkele tientallen meters van het huisje is het strand

Om twee uur rij ik met Kevin voor de eerste keer naar het beach huis wat we voor deze laatste week hebben gehuurd. Niet met zn drieen opgepropt op een hotelkamer maar comfort.
Het huisje staat enkele tientallen meters van het strand van Jax Beach en is precies wat we nodig hebben, twee slaapkamers, een badkamer, knusse woonkamer en prive buiten met een stranddouche. Het is niet echt ingericht op koken maar dat is een hotel ook niet dus we redden onszelf wel komende week. Het is een jaar geleden gerenoveerd en ziet er keurig uit.

Als we de spullen binnen hebben halen we bij Pita Pit broodjes op en als we weer thuis komen is alles echt leeg.

Nog een ritje met twee auto's en we zijn over. Terwijl ik dit blogje schrijf is Marcel nog een keer terug om nog wat laatste rommel op te ruimen.
Morgenochtend komt Mariet met Martin en een flinke wagen om de laatste spullen af te voeren.

Car

Dag buren en een nieuwe Ipad app

De buuf die vorige week vroeg of we nog wat in haar porche kwamen drinken had niets meer laten horen. Dinsdag belde ze en vertelde dat ze dacht dat we bezoekers uit Michigan hadden, die staat wordt nl genoemd op de kentekenplaat van de huurauto. Vriendelijk hebben we te kennen gegeven nu geen tijd meer te hebben, we hebben deze laatste dagen andere dingen gepland.
Zo waren we gisterenavond uitgenodigd bij de overburen, de man waarvan Marcel altijd zegt dat hij geen vrienden heeft want hij werkt bij de IRS (belastingdienst) Hij komt regelmatig een praatje maken, zij heeft de afgelopen twee jaar zelden iets gezegd.
Eigenlijk hadden we ook in deze uitnodiging op het laatste moment niet zo'n zin meer maar we hadden tenslotte nog steeds de kerstkaart van bijna twee jaar terug staan waarop ze ons nadat we net in het huis waren getrokken ook al hadden uitgenodigd. Toen er ook nog eens bij werd verteld dat Kevin natuurlijk ook welkom was konden we de uitnodiging niet afslaan.
Met een hele mooie fles wijn en Belgisch bier liepen we gisteravond precies om zes uur zoals afgesproken over.
In de keuken stond het eten al te wachten, pasta, mais met geroosterde stukjes kip, garnalen, paprika en uien. Door een van de jongetjes werd er in het midden van de keuken staande een gebed vanaf een papiertje opgelezen om de vrienden vanuit het verre Nederland een goede thuisreis te wensen.
De kinderen (eind lagere school) moesten apart aan de barrand gaan zitten want er was gekozen om de grote eettafel die in een aparte kamer stond niet te ontruimen. Als toetje waren ze naar Cheesecake Factory gereden om daar de traditionele cheesecake te halen waarvan we al wisten dat die heel lekker is.
Het werden een paar vermakelijke interessante uren, de buurman vroeg zich af waarom we dit nu niet eerder hadden gedaan. Om negen uur begon de buuf aanhoudend te gapen, voor ons het teken dat het tijd werd om naar huis te gaan. Vanaf negen uur zie je 's avonds hier in de wijk het een na het andere licht uitgaan mede omdat de mensen alweer heel vroeg uit de veren zijn. Ook de vakantie van de kinderen veranderd hier niets aan.
Met de uitnodiging dat we altijd welkom waren om te komen logeren als we in de buurt van Jax zijn gingen we naar huis.

Vandaag hebben we bij buren het boek The Dutch, I Presume vergezeld van een kaart waarop de, volgens de buren zo kenmerkend voor ons, rode straks lege stoelen staan afgebeeld. Hierop heb ik het NL adres vermeld en de tekst: "the chairs may be empty but our heads are filled with beautifull memories. Thanks for being a part of that". Ieder zijn ze dat tenslotte toch op hun eigen wijze geweest.
Toen we vanavond nog even van het avond zonnetje genoten kwam de buuf met de nooit geziene porch langs, ze had een afscheidscadeautje. Ik kreeg een porselein beschilderd schoentje waarbij ze vertelde dat porselein beschilderen haar hobby was. Ook werd de vraag gesteld of we aub wilde emailen zodra we behouden thuis waren gearriveerd.
Ik vind het bijzonder dat mensen zich twee jaar niet met je bemoeien, je wel in de gaten houden en op het laatste moment dan zo afscheid komen nemen.

Per zaterdag verhuizen we op papier naar Mariet. Wat een geluk dat we haar adres mogen gebruiken om nagekomen post naar toe te laten sturen.
Via de site van Usps heb ik doorgegeven dat de post moet worden doorgezonden. De Amerikaanse creditcard is overgeschreven naar haar adres want wat bleek: als ik die omzette naar het Nederlandse adres dan kan er niet meer bij de pomp getankt worden omdat daar een VS zipcode voor nodig is.
Ook ivm eventuele toekomstige online bestellingen is het altijd handig om nog een fysiek Amerikaans adres te hebben.
De postomzetting waarvoor ter verificatie $1 van de creditcard wordt afgeschreven in combinatie met de Apple laptop die Kevin afgelopen week nog even op de valreep voor zijn studie heeft besteld leverde wel een blokkade van de creditcard op vanwege een verdachte transactie. Met een telefoontje naar de BOA was dit gelukkig zo weer opgelost.
Vanmiddag ben ik met Kevin naar het verzekeringskantoor gereden om de verzekeringen van de reeds afgegeven auto's te cancelen. De premie is altijd via de creditcard betaald iets wat hier overigens heel normaal is. De teveel betaalde premie wordt echter terugbetaald middels een cheque op naam die je persoonlijk moet tekenen waarna hij alleen op je eigen bankrekening kan worden bijgeschreven.
De medewerkster van het verzekeringskantoor was verbaasd toen we haar vertelde dat Kevin voordat hij naar de VS kwam nog nooit in zijn leven een cheque had gezien en dat we daar mocht hij ons al bereiken weinig mee kunnen bij een Nederlandse bank.
Ze is gaan bellen met de verzekeringsmaatschappij of het teveel betaalde bedrag nu echt niet kon worden bijgeschreven op de kaart waar vanaf het ook betaald is. Niet dus.
Thuis gekomen raadpleegde ik google om uit te zoeken of een niet gemachtigde ook een cheque op een ander zijn bankrekening kan storten.
Bij de ipad app van de BOA vond ik opmerkingen van mensen die aangaven dat BOA een van de weinige banken in de VS is die nog geen app heeft waarmee je een cheque kan inscannen en vanaf huis innen. Mensen die ver van het kantoor woonde gaven aan dat ze het zat waren om in deze moderne tijd meer dan een uur voor cheque's naar een bankkantoor te moeten rijden.
En wat bleek speciaal voor ons is er vandaag een IPAD app uitgekomen waarmee nu ook vanaf thuis cheques kunnen worden geïnd.
Dank U BOA. Ook weer opgelost. Mariet wil ze vast wel als ze ze niet zelf kan innen in een enveloppe doen en die naar Nederland sturen.
Kunnen we ons vanaf onze keukentafel al staande voor de ATM nog even in de zon wanen.

Car

Doei doei

Maandagmorgen rijden we om half acht de straat uit. Vorige week was er sprake dat Marcel net op dat moment een conference call had maar zoals zo vaak blijkt moet je je pas druk gaan maken op het moment dat... conference call ging niet door dus kon hij makkelijk zijn werk verleggen.
Kevin bestuurt de T-Bird waar nu de hardtop op zit, hierdoor is het zicht aan de linkerzijde zeker als je niet gewend ben om met de auto te rijden iets minder. Marcel heeft mede gezien zijn eigen hoogtevrees verzonnen dat we de N. Dames Pont Bridge gaan mijden en binnendoor over Heckscher Drive naar de loods rijden. Hierdoor moeten we wederom met de pont over.
Binnen het uur staan we bij de loods waar dezelfde man als vrijdag de auto's en motor in ontvangst neemt.
Naast ons is er verder niemand in de loods te zien toch verteld de man dat het op maandagmorgen altijd heel hectisch is. Als hij de formulieren heeft ingevuld en ons de kopieën overhandigd blijken er een aantal fouten op te staan. Reservewielen en een aantal andere onderdelen zijn wel aanwezig en het gaat Marcel ook net iets te ver om genoteerd te zien dat de auto's vuil zijn. Hij heeft ze nl afgelopen weekend nog een keer in de Topcoat gezet en ze staan echt te glimmen.
Het blijft een vreemd gevoel dat je je hele hebben en houwen afgeeft zonder zelf maar een handtekening te zetten en het enige bewijs het kopietje is.
De auto's moesten uiterlijk deze maandagmorgen om 10 uur zijn ingeleverd, later deze dag zullen er mensen van Jax Car Handling het bedrijf wat het transport in Jax afhandelt naar de loods komen om de container te laden. Twee auto's en twee motoren gaan tesamen in een 40 ft container die naar het havengebied zal worden gebracht. Nu onze spullen in een eigen container gaan blijkt dat we buiten de in de auto geladen spullen ook goederen apart hadden aan mogen aanleveren, zolang het maar in de container past. Hoeveel ruimte er echter nog over is in de container heb ik me verder maar niet meer in verdiept nu we toch besloten hadden om echt alle meubels in Jax achter te laten.
Volgende week maandag zal het schip vertrekken maar de vracht moet minimaal een week voor vertrek voor de douane beschikbaar zijn vandaar dat er vandaag moest worden aangeleverd.
Op het moment dat ik offerte's aan ging vragen voor verscheping kwam ik er achter dat er drie mogelijkheden zijn.
Een roll on-roll off schip waar de auto's gewoon op gereden worden of vervoer per containerschip. De eerste optie is relatief goedkoper en vaart tussen Jacksonville en Amsterdam, de goederen zijn dan minder beschermt wat niet onze voorkeur had.
Zodra goederen per container vervoerd worden blijkt dat ze vaak piggy-back vervoerd worden, zgn gestapeld. Pas toen ik door ging vragen bleek dat dit in eerste instantie geoffreerd word. De laatste optie is gewoon recht vervoeren in een container, de optie waar wij nu voor hebben gekozen.
Om negen uur is alles afgehandeld en gaan we op de stoep van het bedrijf in het zonnetje wachten.
Plan 1 was om de huurauto zaterdag bij het bedrijf neer te zetten maar dit werd ons vrijdag gezien het afgelegen onverlichte terrein afgeraden. Petje (of zullen we haar vanaf nu Christian gaan noemen) die regelmatig vergezeld van haar eigen glas, waar we nu weten dat daar een scheut sterke drank in zit, bij ons komt zitten was zo lief om ons om 10 uur op te pikken.

Het allemaal zelf moeten uitzoeken is absoluut iets wat we voorafgaande aan de uitzending niet goed geregeld hebben. Van te voren weet je eenvoudig weg niet wat er allemaal op je pad zal komen. Nu vraagt het bedrijf (zich heel begrijpelijk) niet af hoe we e.e.a. terug regelen. Je trekt als je weer vertrekt toch tenslotte de deur achter je dicht ?
Het blijkt dat het in de praktijk, zeker als er door het bedrijf in het buitenland niet voor vervoer wordt gezorgd,  toch niet zo werkt dat je met een aantal koffers vertrekt en met dezelfde koffers terugkomt. Mocht het ooit tot een andere uitzending komen dan zouden we absoluut naar de werkgever toe aangeven dat we backup van een extern bedrijf willen hebben. Absoluut geen ondersteuning is een uitdaging geweest maar hebben we wel onderschat. Vooraf kan je echt niet inschatten welke vragen tijdens zo'n hele periode op je af komen.

Tot over een aantal weken 

Ook deze stond klaar voor verscheping

vaarschema

Car

Het laatste "normale" weekend

Net nadat we in het huis waren getrokken heb ik de kroon van een verse ananas in een pot gezet en zie daar..... Mariet heeft al toegezegd om voor hem te gaan zorgen.

Van alle loge's hebben we na afloop van het bezoek een leuke foto uitgezocht zodat de wand in de logeerkamer een leuke herinneringsmuur is geworden. Vrijdag zijn de memories in een doosje gegaan.

Omdat we maar een lijf hebben is vrijdag de eerst motor naar een loods in het havengebied gebracht. Een immense loods waar voornamelijk karton is opgeslagen. We werden door een baliemedewerkster wiens naam klopte met dat wat ons was doorgegeven door verwezen naar het eind van de loods. Daar kon de motor worden neergezet.

Tussen het karton was een man op een vorkheftruck aan het werk die ook namens het bedrijf wat de vervoermiddelen laad de inname afhandelde. Hij wees ons waar we de motor neer konden zetten.

Toen we hem aangaven dat we gehoord hadden dat we een inname verklaring kregen begon hij de motor vakkundig te voorzien van vieze vingertjes omdat hij werkelijk overal met zijn handen overheen ging. Er werd een verklaring uitgeschreven dat hij in goede orde was ontvangen welke was voorzien van naam en vin nummer en de kopie kregen wij. Dat was alles. Met het kopietje dus op naar huis.

Zaterdag hebben we op het vliegveld de huurauto opgehaald, een Jeep Liberty. Het bleek goedkoper om van zaterdag tot zaterdag te huren dan pas vanaf maandag. De auto past niet meer op de oprit of garage dus we zijn begonnen met het vullen van de straat.

Zondag rijden we in de loop van de dag na eerst 's morgens al een rondje Beach gedaan te hebben nog een keer de A1A af. Kevin wil graag al rijdend nog wat foto's maken en Marcel nog een laatste ritje maken op zijn motor. Ik ben altijd in voor een lunch dus spring wel achterop.

de watertoren in Jax Beach

Vlak voor St. Augustine ligt het restaurant Caps on the Water waar we tot nu toe nog niet waren geweest. Het schijnt van Belgen te zijn wat ook te zien was aan de sate en belgische frieten die op het menu staan.
De sfeer is er erg leuk maar als ik de keuze zou moeten maken tussen dit restaurant en het iets dichter bij Jax gelegen Aunt Kate's dan zou ik gezien de in het weekend aanwezige muziek voor die laatste kiezen.

 Dit stel was ook gezellig samen uit

 Op verschillende plekken in dit restaurant was het voor Kevin met zijn bijna 20 jaar weer verboden

 Leuk buiten terras onder de oude bomen met uitzicht op het water

Waar zou ik zijn zonder mijn man met stalen zenuwen, vakkundig heeft hij dat wat met de auto's afgevoerd kan worden ingepakt. Voor de douane hebben we lijsten gemaakt met dat wat precies in de auto's wordt vervoerd. Nu op zondagavond kale muren en nog meer lucht in huis.

Er was ruimte in de auto dus nog even snel naar de Publix 

Bij Publix is het ook vandaag weer proeven geblazen. Ook een jongen stond op een hapje te wachten, alvorens hij het echter kreeg moest hij eerst vertellen hoe oud hij was. De regel bij Publix is namelijk dat kinderen onder de 12 jaar zonder toestemming van hun ouders niet mogen proeven. De demonstratie meneer vertelde ons later dat dit is omdat Publix aansprakelijk is als het kind  met een allergische reactie op het voedsel reageert.

Car

Recall

Ondanks dat we in de "wachtstand" staan was deze week toch heel zinvol.
Vorige week heb ik maar weer eens contact gezocht met Jeep over de recall waar we in mei zowel door Kitty als de buren op waren gewezen. Jeep wist me te vertellen dat hier pas eind augustus meer over bekend zou worden. Jammer want dan is de auto al lang verscheept.
Ook de dealer, waar al eerder de vraag was neer gelegd, wist nog steeds van niets dus reed ik maandag morgen voor de laatste keer het drie kwartier durende ritje naar Green Cove Springs zodat ook de Jeep hier nog even zijn laatste beurt heeft gehad en de olie is ververst.
Bij de dealer gaf ik aan dat er goed naar eventuele garantiepunten gekeken moest worden. Een uur later stond ik weer buiten en reed naar huis er van uitgaande dat je met het verschepen van de Jeep ook het laatste jaar recht op garantie verliest.
Het was me eerder niet gelukt om het eigenaars woonadres op de website van Jeep te veranderen en ook de dealer kon me hier niet mee helpen.
Thuisgekomen dook ik er nogmaals in en zag op de site van Jeep een optie om je VIN nummer in te geven en te kijken of er een recall voor de auto was. En wat bleek: hij werd tot mijn grote verbazing genoemd.
Mailtje naar de dealer met de vraag dat ik dit absoluut niet snapte, ik kwam net bij hen vandaan en had er nog zo nadrukkelijk naar gevraagd.
Vrij snel volgde er een telefoontje met een wazig verhaal dat zij een ander systeem hadden dan waarin ik had gekeken en dat in hun systeem de recall nog niet bekend was. Maar ze hadden Jeep gebeld en ondertussen was het onderdeel besteld. Er waren er echter ruim 500 in bestelling dus of het onderdeel op tijd zou komen was nog maar de vraag......

Eerder die ochtend had ik ook de vraag bij de dealer gesteld of ze me de voorwaarden op pagina van het garantieboekje op pag 8 uit konden leggen.
Hier konden ze niets over vertellen. Ik besloot dus Jeep maar te mailen om bij hen de vraag neer te leggen hoe deze voorwaarden uitgelegd kunnen worden. En wat blijkt: een auto die langer dan 6 maanden in je bezit is en geëxporteerd wordt als zijnde huishoudelijk verhuisgoed als de eigenaar voor werk verhuisd, kan zodra hij op kenteken is gezet door de officiele dealer in het nieuwe woonland aangemeld worden voor de resterende garantie. Mazzeltje dus.
Ik verzon om net te doen of ik blond was en via het internet een service afspraak voor de recall te maken bij een andere Jeep dealer, diegene waar we indertijd tijdens het aankoopproces geen goede ervaring mee hadden. De afdeling service heeft toch niets met de afdeling verkoop te maken dus laten we daar dan maar gebruik van maken.
En zo is het nu vrijdagmorgen en mag ik mezelf vermaken in de lucht van vet spek en gebakken eieren vergezeld door een zeer hard schreeuwende tv. Mooi tijd om te vertellen dat de transmission skid plate momenteel door het andere bedrijf gemonteerd word.
Nu ik toch zo lekker bezig ben heb ik ze direct het klittenband laten zien wat door de zon aan een zijde van de top aan het verteren is. Over twee dagen hoor ik hoe ze dit op gaan lossen.
Waarschijnlijk wordt ook dit cosmetische euvel just in time opgelost ! Mag ik stiekem even lachen ? Ben benieuwd of en wanneer we iets van de andere dealer horen.

Car

Een zondag zo gewoon, maar zo bijzonder

Op zondagmorgen is een van de uitjes die af en toe gemaakt worden naar het haventje van Mayport rijden om daar in een loods verse garnalen te halen die Kevin dan later die dag zal klaarmaken. Wat is er mooier als je dan ook nog eens het "kindje" van je vader bestuurd.
Zondag maakte de heren samen nog een keer het ritje. Zomaar een zondag, zo gewoon maar zo bijzonder.

Op het moment dat de garnalen binnen waren rijd ik samen met Marcel terug naar Mayport, dit keer om de pont naar Amelia Island te nemen. (de pont is voorlopig voor een jaar gered)
Als we over de Buccaneer Trail/ Heckscher Dr rijden worden we beide een beetje weemoedig, wat is het hier toch fantastisch tropisch mooi rustig en wijds. Dit soort ritjes zullen we nooit meer mee gaan maken met onze eigen auto. Ook hier voelt het weer als afscheid nemen en dat komt harder aan dan we verwacht hadden.
We hebben op The Plantation, een afgesloten woongedeelte op Amelia Island waar het Omni resort een nieuw hotel aan het bouwen is, een afspraak met Steve. Enige weken geleden hebben we Steve ontmoet, hij is een van oorsprong Canadese architect die niets met zijn papieren in Florida kan. Hij vertelde ons dat er zo'n overschot in Florida is aan elders uitgewerkte architecten en verpleegsters dat de staat strikte regels voor deze beroepsgroepen heeft ingesteld.
7 jaar geleden heeft hij op The Plantation een stuk grond gekocht met het idee om daar zijn zelf ontworpen huis eigenhandig te gaan bouwen en als het klaar is te verkopen. Op papier wist hij precies hoe alles moest als het hem in de praktijk niet lukte heeft hij Youtube of fora geraadpleegd.
10 jaar geleden heeft hij zijn vrouw, die altijd woonachtig is geweest in Jax ontmoet en is huisman geworden. Daarnaast heeft hij dagelijks de zorg op zich genomen van zijn demente schoonmoeder die hij gedurende de gehele bouw heeft meegenomen en opsloot in een ruimte die omheind was.  Door de recessie komt hij echter het huis niet kwijt en hij heeft na een tijd wachten op een nieuwe eigenaar besloten om het niet langer leeg te laten staan maar er samen met vrouw en schoonmoeder van te gaan genieten. Hun oude huis kleinere in Fernandina Beach laten ze onbewoond gemeubileerd achter in de hoop dat als schoonmoeder overleden is en de huizenmarkt weer opgekrabbeld is ze weer in het kleinere huis kunnen gaan wonen zodat het reizen aan kan vangen. Want Europa lonkt. Volgens hem is het andere huis te mooi en met teveel zorg verbouwd om het te verhuren.
Hij had ons uitgenodigd om een kijkje te komen nemen in zijn stulpje.
Het was meer dan indrukwekkend. Vijf slaapkamers en vier en een halve badkamer, alles tot in de puntjes afgewerkt, wat zijn wij in Nederland dan toch kneuters waar het heel normaal is dat er maar een badkamer in een huis is. Midden in een bos gebouwd met prachtige oude bomen met spaans mos overhangen dwars door de buitenvlonder. Naast een buitengedeelte een mooie met screen omgeven porch.
Maar vooral de master bedroom was indrukwekkend, werkelijk nog nooit in mijn leven zo'n grote slaapkamer gezien. Het huis was nog leeg maar zelfs twee naast elkaar geplaatste kingsize bedden zullen tegen de muur in het niet vallen. Voor diegene die zuslief haar woonkamer kennen: deze slaapkamer was zeker zo lang maar nog veel breder. Hij had hem omgedoopt tot de kathedraal en dit kwam ook tot uiting in het plafond.
Die slaapkamer zullen niet snel meer vergeten. Nadat we het gehele huis hadden gezien en alle mooie verhalen van Steve hadden aangehoord over zijn bekakte uitgewerkte buren die niets anders te doen hebben (snowbirds) dan commentaar leveren op alles wat niet naar hun zin is hebben we nog een rondje gemaakt over het complex. Zo mooi om op zo'n oude plantage te mogen wonen het had iets mystieks. Of het in de praktijk voor altijd leuk is is een andere vraag want winkels o.i.d. zijn er niet in de buurt.
De rest van de middag zeiden we nog regelmatig tegen elkaar : die slaapkamer.......zo leuk om eens binnen te mogen kijken.

Op de pont stond een oude camper schoolbus

Op de terugweg hebben we bij Nick the Greek, als de lunch, hele lekkere gyros meegenomen. Ook die kan van het nog graag te bezoeken lijstje. Maar goed dat we deze tent nog niet eerder ontdekt hebben anders had ik weer af en toe een reden om niet te koken maar af te halen.

De remmen en alles wat daarbij hoort van de Bird zijn maandag vervangen, ook weer afgehandeld.

Blijft een mooi gezicht om de fiets voorop te zien op de community bus

Als wij vroeger op pad gingen met de caravan had je regelmatig het fenomeen dat mensen je vanuit hun voortent tijdens het verblijf begluurden en op het moment dat je op vertrekken stond gingen praten en wilden weten waar je vandaan kwam en waar je naartoe ging. Mijn ex-zwager zei altijd: tegen mensen die dan pas gaan lullen praat ik niet.

Zo ook vandaag een buurvrouw van een huis wat ook gelegen is aan onze Cul de Sac. Zelden zei het mens wat snel schoot ze altijd naar binnen terwijl andere buren nog wel eens een praatje komen maken.

Toen ik vandaag mijn auto voor de deur plaatste hield ze me aan met de vraag of we al vertrokken waren, ze had ons namelijk nog graag uit willen nodigen in haar mooie porch want wij hielden zo van buiten zitten en die moest ze toch nog even aan ons showen. Van welk soort drinken we hielden want dan ging ze ons komende week uitnodigen om eens een praatje te komen maken.

Het deed me weer even denken aan het kampeer fenomeen.....

Ik duik mijn mandje maar eens in, Marcel is al ver weg in dromenland voor hem gaat morgenochtend voor zessen de wekker weer af. 

Car