Vijf uur de telefoon gaat. Die aardige heer die gevraagd is ivm tijdverschil alleen per email contact op te nemen: "of het schikt...."
Om zeven uur gaan we er uit, aankleden, koffer klaarzetten en met de metro naar Union Station waar de auto opgehaald kan worden. Bij de Starbucks weet ik nog een Washington DC beker voor de verzameling te scoren.
De auto is een gouden Chevrolet Captiva geworden.
Tom Tom komt weer van pas en brengt ons snel weer terug bij het hotel waar we de koffers pakken en uitchecken.
Fris maar zonnig rijden we tot Front Royal route 66 waar maar 55-70 miles gereden mag worden.
Via de Shenandoah vallei 340 bereiken we Luray waar we lunchen. Grappig om te merken hoe snel je weer bepaalde Amerikaanse gewoontes vergeet, M. denkt als hij chips hoort patat bij zn broodje te krijgen en weet even later weer dat dit de bekende zak chips is.
Voorbij Waynesboro rijden we het begin van de Blue Ridge Parkway op, een 755 km lange tweebaansweg zonder reclameborden of stoplichten die het Shenandoah National Park in het noorden met het Great Smoky Mountains National Park in het zuiden verbind.
We rijden de eerste 45 miles tot Buena Vista.
In de zomer moet het een groene oase zijn, in de herfst een kleurenpracht.
Nu staan de blaadjes op springen en ligt er een grijze gloed op de bomen.
Onderweg zien we de laatste smeltende ijspegels.
In het slaperige Lexington wat trots is op zn "oude huizen" en historie rond vier generaals kijken we even bij het informatiecentrum rond en gaan dan vergezeld met een coupon inchecken in het Best Western hotel.
Deze avond eten we bij Bistro on Main goed maar echt weer zo'n restaurant waar ze zorgen dat je binnen het uur gegeten hebt. Het is lastig om serieus naar de serveerster te luisteren, net als vanmiddag bij een andere dame overheerst ook haar snerpende jankende stem.
We strompelen het plaatsje nog even rond, de spierpijn van twee dagen Washington is heerlijk voelbaar.
2 April vandaag ben ik 47 jaar geworden en als afterparty gaan we naar de Walmart en herkennen het ene naar het andere product.
Car
Vanaf de zomer 2010 wonen wij als gezin twee jaar in Jacksonville. (Florida)
Via dit blog willen wij vrienden,bekenden en andere geinteresseerde van onze belevenissen naar en in Jacksonville op de hoogte houden.
Wij vinden het leuk als volgers zich melden via Friend Connect of een berichtje achterlaten.
Marcel, Carla & Kevin
dinsdag 2 april 2013
maandag 1 april 2013
Arlington en Georgetown
Oei, vanmorgen hadden we beide last van protesterende spieren die een tijdje in ruste waren geweest. Geen tijd te verliezen dus doorzetten.
In eerste instantie lopen we naar het Witte Huis. Gisteravond hebben we een gezin uit Texas gesproken die kaarten hadden gewonnen om vandaag op tweede paasdag eieren te komen zoeken bij Obama.Aan de zijde van 1600 Pennsylvania Ave is op het dak duidelijk te zien dat de tuin door bewakers in de gaten wordt gehouden.
Aan de andere zijde van het Witte huis staan de laaste genodigde opgesteld om toegelaten te worden tot het eieren zoeken.
We nemen de metro naar Artington National Cemetery.
Hier bekijken we het graf van de Kennedy´s en Arlington house waar vandaan je een mooi uitzicht op Washington hebt.
En het graf van de onbekende soldaat met het wisselen van de wacht.
We gaan met de metro terug naar Georgetown waar het vanaf het station even zoeken is naar de twee grote winkelstraten.
Hier zien we tot onze verbazing inderdaad zoals Ellen al schreef de rijen wachtenden voor George town cupcakes waarover een reality serie is gemaakt wat heel wat reclame opleverd.
Het begint te spetteren en we besluiten onze benen in een kroeg rust te gunnen.
´s Avonds gaan we eten bij een Indiaas restaurant niet al te ver van het hotel. Beter voor onze benen.
Car
In eerste instantie lopen we naar het Witte Huis. Gisteravond hebben we een gezin uit Texas gesproken die kaarten hadden gewonnen om vandaag op tweede paasdag eieren te komen zoeken bij Obama.Aan de zijde van 1600 Pennsylvania Ave is op het dak duidelijk te zien dat de tuin door bewakers in de gaten wordt gehouden.
Aan de andere zijde van het Witte huis staan de laaste genodigde opgesteld om toegelaten te worden tot het eieren zoeken.
beveiliging rond het Witte Huis
Elke metro Station in Washington is bijna identiek
Hier bekijken we het graf van de Kennedy´s en Arlington house waar vandaan je een mooi uitzicht op Washington hebt.
En het graf van de onbekende soldaat met het wisselen van de wacht.
We gaan met de metro terug naar Georgetown waar het vanaf het station even zoeken is naar de twee grote winkelstraten.
Hier zien we tot onze verbazing inderdaad zoals Ellen al schreef de rijen wachtenden voor George town cupcakes waarover een reality serie is gemaakt wat heel wat reclame opleverd.
Het begint te spetteren en we besluiten onze benen in een kroeg rust te gunnen.
´s Avonds gaan we eten bij een Indiaas restaurant niet al te ver van het hotel. Beter voor onze benen.
Car
zondag 31 maart 2013
Cherry Blossem ?
Drie uur waren we klaar wakker. Met het vooruitzicht van een lange dag voor de boeg toch nog maar even proberen te slapen. Om negen uur lopen we buiten op weg het metrostation.
Daar kopen we twee kaarten waar we $ 5 opzetten. Als het op is kan je het voor elk bedrag bijvullen maar dat blijkt vandaag niet nodig.
We gaan naar Union Station waar we ontbijten. De foodcourt is op deze eerst Paasdag grotendeels gesloten. Ik haal een met ham, appel en kaas gevulde crepe en Marcel kiest een subway broodje.
Als we naar buiten lopen we tegen de klok met het opschrift pass en stow op. Net voor vertrek hebben we een film gekeken die zich in Washington afspeelde en daar in kwam de klok voor.
We lopen naar het Capitool wat op zondag gesloten is. Van daar een wijds uitzicht op The Mall waaraan alle grote musea gevestigd zijn.
De musea zijn in Washington gratis te bezoeken wat de drempel om even naar binnen te gaan kleiner maakt. We gaan de botanische tuinen binnen, even een tropisch sfeertje proeven want buiten wordt het steeds bewolkter.
Via The Mall lopen we naar the Museum of American Art en nemen daar een kijkje.
Als we naar buiten komen blijkt het toch te zijn gaan regenen.
Via the Washington Monument (het enige monument tussen alle memorials) wat vanwege de aardbeving in 2011 in de steigers staat lopen we naar het Memorial voor WW II ter nagedachtenis aan alle Amerikanen die het leven hebben gelaten.
We zien het Vietnam memorial en het Lincoln memorial waar ze ons wijst op de gemaakte fout en het Korea memorial
Tekst in het Lincoln memorial waarin te zien is dat er een spelfout in het woord future was gemaakt
Het nog niet zo lang geleden geopende Marten Luther King monument waar nog discussie met de nabestaanden blijkt te zijn over de teksten.
Ondertussen zijn we mede door de regen flink koud maar we gaan door.
Via het Franklin D. Roosevelt memorial lopen we het Tidal Basin rond.
We zijn speciaal deze week in DC begonnen omdat we hoopte dat de kersenbloesem op het hoogtepunt zou zijn. Het Cherry Blossem Festival is in deze periode in DC. Door het veel te koude weer zijn we een paar dagen te vroeg. De knoppen zijn net gesprongen.
Bij het Jefferson memorial eindigt deze vier uur durende toch met gids. Onze benen en heupen zeggen bijna zoek het zelf maar uit.
Als we met behulp van twee haltes metro bij the Capital City Brewing aankomen die bomvol zit vinden we het best om aan de bar te eten. Als we maar kunnen zitten.
Een smakelijke maaltijd verder zij we dankbaar de kamer te zien.
11 uurtjes gewandeld, best wel veel na een veelal binnen doorgebrachtte winter.
Car
Daar kopen we twee kaarten waar we $ 5 opzetten. Als het op is kan je het voor elk bedrag bijvullen maar dat blijkt vandaag niet nodig.
We gaan naar Union Station waar we ontbijten. De foodcourt is op deze eerst Paasdag grotendeels gesloten. Ik haal een met ham, appel en kaas gevulde crepe en Marcel kiest een subway broodje.
Als we naar buiten lopen we tegen de klok met het opschrift pass en stow op. Net voor vertrek hebben we een film gekeken die zich in Washington afspeelde en daar in kwam de klok voor.
We lopen naar het Capitool wat op zondag gesloten is. Van daar een wijds uitzicht op The Mall waaraan alle grote musea gevestigd zijn.
De musea zijn in Washington gratis te bezoeken wat de drempel om even naar binnen te gaan kleiner maakt. We gaan de botanische tuinen binnen, even een tropisch sfeertje proeven want buiten wordt het steeds bewolkter.
Via The Mall lopen we naar the Museum of American Art en nemen daar een kijkje.
Als we naar buiten komen blijkt het toch te zijn gaan regenen.
We zien het Vietnam memorial en het Lincoln memorial waar ze ons wijst op de gemaakte fout en het Korea memorial
Tekst in het Lincoln memorial waarin te zien is dat er een spelfout in het woord future was gemaakt
Uitzicht op de Mall vanaf het Lincoln memorial
De tekst die Martin Luther King uitsprak vanaf het Lincoln memorial
Korea memorial
tekst waar discussie over is
Ondertussen zijn we mede door de regen flink koud maar we gaan door.
Via het Franklin D. Roosevelt memorial lopen we het Tidal Basin rond.
We zijn speciaal deze week in DC begonnen omdat we hoopte dat de kersenbloesem op het hoogtepunt zou zijn. Het Cherry Blossem Festival is in deze periode in DC. Door het veel te koude weer zijn we een paar dagen te vroeg. De knoppen zijn net gesprongen.
Bij het Jefferson memorial eindigt deze vier uur durende toch met gids. Onze benen en heupen zeggen bijna zoek het zelf maar uit.
Als we met behulp van twee haltes metro bij the Capital City Brewing aankomen die bomvol zit vinden we het best om aan de bar te eten. Als we maar kunnen zitten.
Een smakelijke maaltijd verder zij we dankbaar de kamer te zien.
11 uurtjes gewandeld, best wel veel na een veelal binnen doorgebrachtte winter.
Car
Location:Washington DC
zaterdag 30 maart 2013
Weg
Al ruim drie uur zitten we zonder hem gereserveerd te hebben rustig en stil in een economy plus stoel van United. Voor de heenreis vonden we een upgrade niet nodig maar kregen hem wel. De reisgids van Washington is nog een keer doorgebladerd dus tijd voor het eerste blog van deze vakantie. De laatste dagen voor vertrek moesten er nog wat puntjes op de I gezet worden op het gebied van niet goed afgeleverde meubels en de US tax aangifte over 2012. Wat ben ik blij dat we vanaf volgend jaar geen belastinghulpje meer nodig hebben en zelf de regie weer in handen hebben. Details ga ik jullie besparen maar toen ik gisteren naar mezelf keek dacht ik: "Car je hoeft alleen nog maar te gaan liggen"
Zo leuk om te merken dat zij die ons de afgelopen twee jaar in Jax bezocht hebben de afgelopen dagen ook daar weer even mee bezig waren.
Vorig jaar op dit moment zouden Ineke, en 2x Moon en Ruud nog aan hun reis gaan beginnen en stonden ons nog heel wat mooie momenten te wachten. Wie had toen kunnen bedenken dat we 8 maanden na thuiskomst wederom naar de VS af zouden reizen.
Om half zes gaat de wekker. Handig hoor een zoon met een rijbewijs, hij gooit ons er bij station Schiedam centrum uit waar we de rechtstreekse trein naar Schiphol nemen.
Binnen 45 minuten staan we in de vertrekhal. Nadat we ingecheckt hebben, nog eenmaal op het afgegeven visum wat tot juni geldig is, gaan we nog even op zoek naar de AH to go.
Mariet mailde gisteravond om 22.00 dat ze zo graag wat zakjes bospaddestoelen soep wilde. Jammer genoeg vond ik die daar niet. Bij de security ckeck dit keer geen al te stomme vragen die noodzakelijk zijn om straks de VS in te komen, het dikke paspoort van Marcel als zakelijk reiziger helpt en we worden professioneel te woord gestaan.
In de afgesloten ruimte komt M. een collega tegen die voor het werk door zal vliegen via Washington naar het VS hoofdkantoor in Atlanta.
De bijna 8 vlieguren verlopen vanzelf. Douane afwikkeling gaat vlot en we melden ons bij Supreme shared Van service wat duidelijk in de hal aangegeven wordt.
Je kan vanaf IAD naast een taxi, een shuttle bus de zgn Flyer coach nemen die je afzet bij een metrostation om zelf naar het centrum te reizen.
Om kwart voor vijf checken we in in het hotel, een historisch pand in de binnenstad van Washington. Koffers ompakken, een heerlijke borrito eten bij een in de staat gevestigde Mexicaan, we lopen nog een rondje en dan liggen we om nog voor achten. In NL is het inmiddels 1.00 of eigenlijk door de zomertijd 2.00.
Car
Zo leuk om te merken dat zij die ons de afgelopen twee jaar in Jax bezocht hebben de afgelopen dagen ook daar weer even mee bezig waren.
Vorig jaar op dit moment zouden Ineke, en 2x Moon en Ruud nog aan hun reis gaan beginnen en stonden ons nog heel wat mooie momenten te wachten. Wie had toen kunnen bedenken dat we 8 maanden na thuiskomst wederom naar de VS af zouden reizen.
Om half zes gaat de wekker. Handig hoor een zoon met een rijbewijs, hij gooit ons er bij station Schiedam centrum uit waar we de rechtstreekse trein naar Schiphol nemen.
Binnen 45 minuten staan we in de vertrekhal. Nadat we ingecheckt hebben, nog eenmaal op het afgegeven visum wat tot juni geldig is, gaan we nog even op zoek naar de AH to go.
Mariet mailde gisteravond om 22.00 dat ze zo graag wat zakjes bospaddestoelen soep wilde. Jammer genoeg vond ik die daar niet. Bij de security ckeck dit keer geen al te stomme vragen die noodzakelijk zijn om straks de VS in te komen, het dikke paspoort van Marcel als zakelijk reiziger helpt en we worden professioneel te woord gestaan.
In de afgesloten ruimte komt M. een collega tegen die voor het werk door zal vliegen via Washington naar het VS hoofdkantoor in Atlanta.
De bijna 8 vlieguren verlopen vanzelf. Douane afwikkeling gaat vlot en we melden ons bij Supreme shared Van service wat duidelijk in de hal aangegeven wordt.
Je kan vanaf IAD naast een taxi, een shuttle bus de zgn Flyer coach nemen die je afzet bij een metrostation om zelf naar het centrum te reizen.
Om kwart voor vijf checken we in in het hotel, een historisch pand in de binnenstad van Washington. Koffers ompakken, een heerlijke borrito eten bij een in de staat gevestigde Mexicaan, we lopen nog een rondje en dan liggen we om nog voor achten. In NL is het inmiddels 1.00 of eigenlijk door de zomertijd 2.00.
Car
zondag 24 maart 2013
Trip van Washington naar Jacksonville
De afgelopen maanden hebben we ons huis weer een beetje naar onze hand gezet en het ons weer eigen gemaakt. Oude meubels in de woonkamer eruit, nieuwe uitgekozen. De schilder heeft zijn werk gedaan zodat de plafonds en deuren weer wit zijn. Door het weinige stoken in de afgelopen twee jaar was de stuck in het trapgat gescheurd dus slangen door het huis en opnieuw laten spuiten.
K. was al snel na thuiskomst verliefd en vanaf die tijd dagen achter elkaar uithuizig. Hij is onlangs geslaagd voor zijn Nederlandse rijbewijs dus tuft weer rond in zijn Mini en kan nu ook schakelen. De behaalde vakken op Jax University hebben hem bij zijn nieuwe opleiding al menig vrijstelling opgeleverd en zijn goede kennis van de Engelse taal werkt tijdens de opleiding in zijn voordeel. Het vinden van een bijbaantje door K. was even lastig, bedrijven willen liever een 16 jarige voor de helft van het geld maar uiteindelijk is ook dat gelukt. Vooral hij is nog steeds blij dat hij weer terug is in Nederland.
M. is ondanks dat het nog flink koud is toch maar begonnen met het halen van zijn Nederlandse motorrijbewijs want het VS rijbewijs is momenteel al niet meer geldig en we willen als het mooie weer terug is tenslotte toch weer de weg op.
A.s. zaterdag mogen we weer richting Schiphol. Voor de eerste keer in 21 jaar langer dan een week weer samen op vakantie. K. past op de tent.
We gaan 18 dagen terug naar de VS en dat voelt als even naar huis gaan.
We vliegen naar Washington waar we drie nachten in het Morrison Clark Hotel verblijven. Een bezoek aan het Witte Huis was geregeld maar vanwege de bezuinigen is dit vooralsnog gecanceld.
In het centrum halen we bij Union Station de huurauto op om daarmee vervolgens via de Blue Ridge Parkway naar het zuiden te rijden. Nashville en Memphis worden aangedaan om dan via Charleston en Savannah naar Jacksonville te gaan.
Vlak bij het strand van Atlantic Beach blijven we vijf nachten in o zo Florida aandoende The Palms Retro motel zodat we daar in de omgeving onze favoriete plekjes aan kunnen doen.
We zijn erg benieuwd hoe we het even teruggaan gaan ervaren, hebben er in ieder geval heel veel zin in.
De voorlopige route:
Grotere kaart weergeven
Car
K. was al snel na thuiskomst verliefd en vanaf die tijd dagen achter elkaar uithuizig. Hij is onlangs geslaagd voor zijn Nederlandse rijbewijs dus tuft weer rond in zijn Mini en kan nu ook schakelen. De behaalde vakken op Jax University hebben hem bij zijn nieuwe opleiding al menig vrijstelling opgeleverd en zijn goede kennis van de Engelse taal werkt tijdens de opleiding in zijn voordeel. Het vinden van een bijbaantje door K. was even lastig, bedrijven willen liever een 16 jarige voor de helft van het geld maar uiteindelijk is ook dat gelukt. Vooral hij is nog steeds blij dat hij weer terug is in Nederland.
M. is ondanks dat het nog flink koud is toch maar begonnen met het halen van zijn Nederlandse motorrijbewijs want het VS rijbewijs is momenteel al niet meer geldig en we willen als het mooie weer terug is tenslotte toch weer de weg op.
A.s. zaterdag mogen we weer richting Schiphol. Voor de eerste keer in 21 jaar langer dan een week weer samen op vakantie. K. past op de tent.
We gaan 18 dagen terug naar de VS en dat voelt als even naar huis gaan.
We vliegen naar Washington waar we drie nachten in het Morrison Clark Hotel verblijven. Een bezoek aan het Witte Huis was geregeld maar vanwege de bezuinigen is dit vooralsnog gecanceld.
In het centrum halen we bij Union Station de huurauto op om daarmee vervolgens via de Blue Ridge Parkway naar het zuiden te rijden. Nashville en Memphis worden aangedaan om dan via Charleston en Savannah naar Jacksonville te gaan.
Vlak bij het strand van Atlantic Beach blijven we vijf nachten in o zo Florida aandoende The Palms Retro motel zodat we daar in de omgeving onze favoriete plekjes aan kunnen doen.
We zijn erg benieuwd hoe we het even teruggaan gaan ervaren, hebben er in ieder geval heel veel zin in.
De voorlopige route:
Grotere kaart weergeven
Car
woensdag 26 december 2012
Kerst 2012
Alweer bijna 5 maanden terug in Nederland. Amerika is ver weg maar nog heel regelmatig in onze gedachten. Dat wat mooi was overheerst boven dat wat minder leuk was.
Het vreemde is dat ik tijdens de twee jaar VS me regelmatig verbaasd heb dat ik het gevoel van heimwee niet echt ken. Met hen die ons lief zijn was toch wel regelmatig contact en zij voelde maar twee vliegtuigen weg.
De laatste tijd overvalt het gevoel van heimwee me echter regelmatig, zeker tijdens regenachtige met dikke bewolking bedekte dagen die in Nederland te regelmatig voorkomen verlangen we terug naar die tijd die als een cadeautje voelt.
K geniet nog steeds van het terug zijn en M en ik staan in de stand van als er morgen een aanbieding voorbij komt vanuit een zonnig oord dan staan we daar voor open.
Het voelt hier nog een beetje als een tussenstation ook al gaan we daar door de aanschaf van nieuwe meubels binnenkort wel verandering in proberen te brengen.
Sinds een paar weken staat ook de Jeep op Nederlands kenteken. Dit heeft wat langer geduurd omdat we geen zin hadden in de aanpassingen die de dealer dacht te moeten uitvoeren. We dachten het zelf beter te weten en dat klopte.
We hebben nieuwe stadslichten in Amerika bestelt en voor de helft van de prijs die de dealer dacht te vragen is de auto met een mistachterlicht en knipperende zijlichten aangepast.
Al die maanden hebben we gewoon met de Florida kentekenplaten rondgereden wat geen enkel probleem op het positieve aspect van uitsparing van MRTB na heeft opgeleverd.
De doorstuuroptie van usps blijkt niet te werken. Post waarvan we zeker weten dat ze naar de VS is gestuurd wordt niet doorgestuurd naar Mariet wiens adres we als postadres gebruiken. De ex buren die toegezegd hadden om ons op de hoogte te houden van belangrijke post hebben we nogmaals gevraagd om de nieuwe bewoners op de hoogte te brengen van ons emailadres en eventuele belangrijke post door te sturen. Een vriendelijke reactie van een van de buren volgde maar geen post.
In het voorjaar hopen we de VS fiscaal snel af te handelen en verder merken we wel of we ergens op een lijst staan want in het voorjaar gaan we samen terug voor vakantie.
Als iemand me vooraf voorspeld had dat we binnen een jaar na terugkomst voor vakantie naar de VS zouden gaan had ik hem voor gek verklaard.
Eind maart vliegen we naar Washington om daar drie nachten te verblijven. Op dat moment hopen we dat de kersenbloesem in al haar pracht aanwezig zal zijn.
Via een tweetal senatoren loopt inmiddels een verzoek om het Witte huis te bezoeken.
In Washington hebben we een auto gehuurd om daarmee via Shenandoah National Park en de Smoky Mountains naar het zuiden te rijden om Nashville en Memphis te bezoeken en te eindigen in Jacksonville waar vanuit we weer terug naar huis vliegen.
De komende maanden kan ik mooi gebruiken om in te lezen om de definitieve route vast te stellen.
Car
Het vreemde is dat ik tijdens de twee jaar VS me regelmatig verbaasd heb dat ik het gevoel van heimwee niet echt ken. Met hen die ons lief zijn was toch wel regelmatig contact en zij voelde maar twee vliegtuigen weg.
De laatste tijd overvalt het gevoel van heimwee me echter regelmatig, zeker tijdens regenachtige met dikke bewolking bedekte dagen die in Nederland te regelmatig voorkomen verlangen we terug naar die tijd die als een cadeautje voelt.
K geniet nog steeds van het terug zijn en M en ik staan in de stand van als er morgen een aanbieding voorbij komt vanuit een zonnig oord dan staan we daar voor open.
Het voelt hier nog een beetje als een tussenstation ook al gaan we daar door de aanschaf van nieuwe meubels binnenkort wel verandering in proberen te brengen.
Sinds een paar weken staat ook de Jeep op Nederlands kenteken. Dit heeft wat langer geduurd omdat we geen zin hadden in de aanpassingen die de dealer dacht te moeten uitvoeren. We dachten het zelf beter te weten en dat klopte.
We hebben nieuwe stadslichten in Amerika bestelt en voor de helft van de prijs die de dealer dacht te vragen is de auto met een mistachterlicht en knipperende zijlichten aangepast.
Al die maanden hebben we gewoon met de Florida kentekenplaten rondgereden wat geen enkel probleem op het positieve aspect van uitsparing van MRTB na heeft opgeleverd.
De doorstuuroptie van usps blijkt niet te werken. Post waarvan we zeker weten dat ze naar de VS is gestuurd wordt niet doorgestuurd naar Mariet wiens adres we als postadres gebruiken. De ex buren die toegezegd hadden om ons op de hoogte te houden van belangrijke post hebben we nogmaals gevraagd om de nieuwe bewoners op de hoogte te brengen van ons emailadres en eventuele belangrijke post door te sturen. Een vriendelijke reactie van een van de buren volgde maar geen post.
In het voorjaar hopen we de VS fiscaal snel af te handelen en verder merken we wel of we ergens op een lijst staan want in het voorjaar gaan we samen terug voor vakantie.
Als iemand me vooraf voorspeld had dat we binnen een jaar na terugkomst voor vakantie naar de VS zouden gaan had ik hem voor gek verklaard.
Eind maart vliegen we naar Washington om daar drie nachten te verblijven. Op dat moment hopen we dat de kersenbloesem in al haar pracht aanwezig zal zijn.
Via een tweetal senatoren loopt inmiddels een verzoek om het Witte huis te bezoeken.
In Washington hebben we een auto gehuurd om daarmee via Shenandoah National Park en de Smoky Mountains naar het zuiden te rijden om Nashville en Memphis te bezoeken en te eindigen in Jacksonville waar vanuit we weer terug naar huis vliegen.
De komende maanden kan ik mooi gebruiken om in te lezen om de definitieve route vast te stellen.
Car
maandag 3 september 2012
Bijna een maand terug in Nederland
Nederland heeft ook zijn voordelen, na vier weken overheersen de pluspunten van Florida echter nog en dreigen we de nadelen daar alweer bijna te vergeten.
We zijn alweer vier weken thuis, zijn we al gewend ? Niet echt.
We, en dan spreek ik niet namens Kevin want die heeft hier direct zijn leventje met vrienden en vriendinnen weer opgepakt en geniet daar zichtbaar van, vinden het druk, vol, vuil, stinken, agressief en vragen ons nog af wat we hier weer doen.
In de tuin waar je je realiseert dat we in Nederland met heel veel mensen elk in een vakje wonen hoor je altijd wel kinderen die niet geleerd is te praten maar voornamelijk te schreeuwen. Buiten klingelt een volgens de buurvrouw voor haar vast rustgevend bamboespel en mag je bijna heimelijk mee genieten van een gesprek wat in het vakje elders wordt gevoerd, we praten nl ook buiten hard. Een van de achtergelegen huizen wordt geschilderd en de schilder houd van muziek die heel de dag hard staat te spelen zodat alle omliggende huizen mee kunnen genieten. Op zich niet erg maar ooit moeten ook al die andere huizen geschilderd worden wat weer vergezeld zal gaan met schreeuwende muziek.
De koelkast is klein (of zijn de komkommers zo groot ?) de brievenbus staat niet meer voor ons eigen huis en zelfs die ene voor de gehele wijk bleek verplaatst. Boodschappen karretjes moeten weer voorzien worden van een muntje, een tas moet meegenomen worden naar de winkels iets wat ik al een paar keer vergeten ben en je moet zelf vooral snel je boodschappen inpakken want helpen is er niet meer bij en de volgende klant staat al te dringen. Rijen zijn weer normaal. De kassiere zit terwijl je snel inpakt verveeld te wachten. De in de VS gespeelde klant vriendelijkheid is ver te zoeken. Oh ja en pas op want voor dat je het weet beland je op een parkeerplek waarvoor je mag betalen waarbij je van geluk mag spreken dat de parkeerautomaat in de nabije omgeving het doet anders mag je elders in de stad op zoek naar een werkende.
Als je iemand helpt in een winkel merk je dat mensen zichtbaar verbaasd zijn.
Automobilisten zijn agressief, menige middelvinger hebben we al toegezwaaid gekregen omdat we maar net iets harder reden dan de maximale snelheid en tot twee keer toe zijn we bijna van de weg gedrukt. Blij was ik dat de bestuurder er toch maar voor koos om niet langs de kant te komen anders weet ik niet wie er geen tandjes meer had gehad, de keurig uitziende Audi bestuurder in zijn gloednieuwe auto of M.
We wisten het altijd al, het levenstempo ligt hier in de randstad gewoon net een paar tandjes hoger wat zo merk en voelbaar is en dat is weer wennen na twee jaar.
Zitten we al in een ritme ? Ook niet echt. Als je echter niet uitkijkt schiet je zo weer in het ritme van twee jaar terug en dat is iets waar ik voorlopig echt nog geen zin in heb. Ik ben dus bewust nog niet naar de tennisvereniging gegaan of heb andere oude dagelijkse oude gewoontes opgepakt.
De grootste voordelen ? Vrienden en familie die zomaar spontaan binnen lopen waardoor iets spontaans ontstaat en het merendeel van de buren die een praatje maken of via het achterhek gedag komen zeggen want die paar die best wel door hebben dat je weer terug ben maar hun bek niet opendoen vergeten we gewoon. Voor M. weer de aanwezigheid van oprechte collega's die het leuk vinden dat hij terug is. Het gebruik van ons eigen taaltje waardoor je net iets makkelijk precies dat kan zeggen wat je nu echt voelt of denkt en de grotere hoeveelheid verse (betaalbare) groenten.
In eerste instantie hebben we de tegels in de tuin die door de buren en tuinman keurig was bijgehouden ontgroend en alle tuinmeubels buiten gezet. De eerste lucht was hiermee gecreëerd.
Kast voor kast is schoongemaakt en opgeruimd gebruikmakend van de emotionele afstand die genomen is. Zakken in de container, grofvuil en marktplaats gevuld. Het was zoveel makkelijker om afstand van spullen te doen die we totaal niet gemist hadden. Lucht moest er gecreëerd worden want wat was alles klein en vol.
Gelukkig had zus nog wat ruimte zodat de caravaninventaris waar we nog geen afstand van willen doen bij haar opgeslagen kon worden.
Vrijdag de 17e kregen we het bericht dat de container die middag al gelost was en de douane de container met vervoermiddelen direct had vrijgegeven. Eerder dan verwacht dus werden agenda's omgegooid en stonden we maandagmorgen om acht uur voor het bevrachtingskantoor om de rekening te betalen wat gedeeltelijk in dollars mocht die in de VS "over" waren gebleven. Een enkele collega maakte afgelopen week de opmerking dat hij wel snapte dat er wat auto's mee waren gekomen, lekker makkelijk in een container die door de werkgever was betaald. Duidelijk geen blog volger :) Mooi om weer te merken dat mensen zelf invullen.
In eerste instantie werden de motoren naar de dealer gereden zodat ze daar konden worden aangepast. Hierna weer terug naar de loods om de Mini en T-Bird in ontvangst te nemen. Alles zag er perfect uit op een kras over de tankafsluiting van de Mini na.
Bij het inleveren in Jax mocht er max 1/3 tank benzine aanwezig zijn ondanks dat we ons daar aan gehouden hebben waren de benzinetanken geheel leeggetrokken waardoor de kras ontstaan zal zijn.
Op het moment dat ook de Jeep gearriveerd is zal er besloten moeten worden of het zinvol is om de vervoersverzekering aan te spreken.
Dinsdagmorgen werden de motoren weer opgehaald en tezamen met de Mini waar we zelf wat verlichting van hadden afgesloten bij de RDW voor de keuring aangeboden.
De motoren werden goedgekeurd en de Mini werd afgekeurd op het mistachterlicht wat nog niet was aangesloten. Inderdaad bleek het dus geen enkel probleem (omdat de auto verhuisgoed is) dat er geen eu kenmerk in de koplampen aanwezig is.
Op de site van de RDW staat overigens vermeld dat voor de keuring van vervoermiddelen vanuit de VS een afspraak moet worden gemaakt wat we ook netjes hadden gedaan. Eenmaal bij de RDW bleek dat ook zonder afspraak de vervoermiddelen gewoon s morgens zonder afspraak hadden mogen worden aangeboden. Een weetje voor de volgende auto's die worden aangeboden,
's Middags ben ik met Kevin achter het stuur naar Kalfsbeek gereden om daar te vragen wat het aansluiten van het mistachterlicht zou kosten. Daar werd verteld dat een Amerikaanse Mini geen stadlichts had (onzin !) en dat je auto's beter in de VS achter kon laten, aansluiten van het mistachterlicht zou minstens drie uur kosten. Deze onzin verhalen in combinatie met het te mooie pand en de te nette overhemden spoorde me aan om een kleinere onafhankelijke Bovag dealer in de buurt te gaan zoeken.
Woensdagmorgen ben ik daarnaar toe gereden en afgesproken dat hij maandagmorgen werd gebracht. Met 1 1/2 uur was de aanpassing gepiept en de volgende dag was de auto alsnog goedgekeurd.
In de tussentijd rijden we gewoon met de Amerikaanse platen rond, bewijzen dat het verhuisgoederen zijn en alles netjes verzekerd is op chassienummer in de nabijheid. Volgens de douane telefoon mag dat drie maanden, een wettekst kunnen ze echter niet overleggen.
Officieel schijnt dat niet meer te mogen zodra de auto is aangemeld bij de RDW omdat de NL platen dan zijn aangevraagd (wachttijd 5 werkdagen), het ergste wat er echter kan gebeuren is een eerste waarschuwing omdat de MRTB niet betaald is wat binnen 12 maanden niet tot een boete leid. En anders een verhoging van 100%, altijd nog aanzienlijk goedkoper dan een auto huren.
Over platen: wat rijden er in verhouding tot twee jaar geleden veel auto's met Poolse en andere Oost Europese kentekens. De politie zal het wel druk hebben met in de gaten houden of deze bestuurders hier niet officieel wonen en toch met platen rondrijden.
Ondanks dat het verhuisgoederen zijn moet er officieel toch aangifte BPM worden gedaan. Omdat dit een papieren tijger is die na een jaar toch weer vervalt dachten we dat even op zn jan boeren fluitjes te doen.
Dit resulteerde echter in bedragen die je in geval dat er toch binnen een jaar verkocht moet worden niet blij maken.
Opeens realiseerde ik me dat ik nergens in de regels had gelezen wat er gebeurd in geval van overlijden van de aangever. Navraag bij de inspectie ( die het antwoord in eerste instantie ook schuldig moest blijven) leerde me dat in geval van overlijden van de aangever er alsnog afgerekend moet worden en niet automatisch de erven die tenslotte ook aan alle regels voldoen in de plaats komen. Niet echt verstandig van ons dus om alles op een naam te zetten maar daar viel nu de importvergunning eenmaal geregeld was niets meer aan te veranderen. En wie denkt er tenslotte nu over dit soort dingen na ?
Deze wetenschap resulteerde in dus wat aantal uurtjes uitzoekwerk. M.b.v. autotelex en wat hulp van een aardige helpdesk medewerker waren de aangiftes uiteindelijk goed zelf te doen.
Het mooie van autotelex is dat de RDW deze aangifte direct accepteert en het systeem zelf de voordeligste methode uitzoekt.
Het is dus zaak om extra goed voor M. te zorgen komend jaar :)
Komende donderdag zal de T-Bird op creatieve wijze worden aangepast zodat hij de volgende dag bij de RDW kan worden aangeboden. Dezelfde dealer als de Mini heeft aangepast denkt leuk mee. Zou mooi zijn als zijn ideeën gaan werken, scheelt ons een ritje naar Friesland waar we via het T-Bird forum gewezen zijn op een andere dealer die al eerder deze auto zonder boren door de keuring heeft gekregen.
Op het telefoontje van een dealer gespecialiseerd in Amerikaanse auto's die we zaterdag de 25e met een bezoek vereerde zitten we na ruim een week nog te wachten.
En dan is het nog wachten op de Jeep die naar verwachting volgende week zal arriveren. Die is veel langer dan afgesproken in de haven in Jax blijven staan om te wachten op een andere auto die te laat is afgeleverd.
Ook administratief is het hele terug verhuizen meer werk dan gedacht.
Twee jaar post samenvoegen (en direct stapeld papier afvoeren) handel ik af op bewolkte dagen.
Een eenvoudige adreswijziging via TPG post werkt niet omdat dan zeker alle post van zus en ouders, die als correspondentieadres zijn gebruikt, ook naar ons adres zou worden overgeheveld. Zelfs met aparte brieven gaat het nu af en toe mis zo werd ongevraagd de inboedelverzekering van mijn ouders naar ons adres overgezet.
Fijn is dat we dit gefaseerd kunnen afhandelen waardoor ook mijn pa een rede houd om af en toe even te facetimen. Ik heb nl de klacht al gekregen dat ze ons vaker "zagen" toen we in Jax zaten :)
De maand september hebben we de weekenden vrijgehouden, als het weer het toelaat willen we hier van het buiten zijn genieten en er op uit trekken met de motor. Afgelopen weekend was al direct een goed begin.
En dat het hoe meer je naar de stadsgrenzen van Rotterdam toe rijd zo vervuild ruikt dat probeer ik maar te skippen.
Car
We zijn alweer vier weken thuis, zijn we al gewend ? Niet echt.
We, en dan spreek ik niet namens Kevin want die heeft hier direct zijn leventje met vrienden en vriendinnen weer opgepakt en geniet daar zichtbaar van, vinden het druk, vol, vuil, stinken, agressief en vragen ons nog af wat we hier weer doen.
In de tuin waar je je realiseert dat we in Nederland met heel veel mensen elk in een vakje wonen hoor je altijd wel kinderen die niet geleerd is te praten maar voornamelijk te schreeuwen. Buiten klingelt een volgens de buurvrouw voor haar vast rustgevend bamboespel en mag je bijna heimelijk mee genieten van een gesprek wat in het vakje elders wordt gevoerd, we praten nl ook buiten hard. Een van de achtergelegen huizen wordt geschilderd en de schilder houd van muziek die heel de dag hard staat te spelen zodat alle omliggende huizen mee kunnen genieten. Op zich niet erg maar ooit moeten ook al die andere huizen geschilderd worden wat weer vergezeld zal gaan met schreeuwende muziek.
De koelkast is klein (of zijn de komkommers zo groot ?) de brievenbus staat niet meer voor ons eigen huis en zelfs die ene voor de gehele wijk bleek verplaatst. Boodschappen karretjes moeten weer voorzien worden van een muntje, een tas moet meegenomen worden naar de winkels iets wat ik al een paar keer vergeten ben en je moet zelf vooral snel je boodschappen inpakken want helpen is er niet meer bij en de volgende klant staat al te dringen. Rijen zijn weer normaal. De kassiere zit terwijl je snel inpakt verveeld te wachten. De in de VS gespeelde klant vriendelijkheid is ver te zoeken. Oh ja en pas op want voor dat je het weet beland je op een parkeerplek waarvoor je mag betalen waarbij je van geluk mag spreken dat de parkeerautomaat in de nabije omgeving het doet anders mag je elders in de stad op zoek naar een werkende.
Als je iemand helpt in een winkel merk je dat mensen zichtbaar verbaasd zijn.
Automobilisten zijn agressief, menige middelvinger hebben we al toegezwaaid gekregen omdat we maar net iets harder reden dan de maximale snelheid en tot twee keer toe zijn we bijna van de weg gedrukt. Blij was ik dat de bestuurder er toch maar voor koos om niet langs de kant te komen anders weet ik niet wie er geen tandjes meer had gehad, de keurig uitziende Audi bestuurder in zijn gloednieuwe auto of M.
We wisten het altijd al, het levenstempo ligt hier in de randstad gewoon net een paar tandjes hoger wat zo merk en voelbaar is en dat is weer wennen na twee jaar.
Zitten we al in een ritme ? Ook niet echt. Als je echter niet uitkijkt schiet je zo weer in het ritme van twee jaar terug en dat is iets waar ik voorlopig echt nog geen zin in heb. Ik ben dus bewust nog niet naar de tennisvereniging gegaan of heb andere oude dagelijkse oude gewoontes opgepakt.
De grootste voordelen ? Vrienden en familie die zomaar spontaan binnen lopen waardoor iets spontaans ontstaat en het merendeel van de buren die een praatje maken of via het achterhek gedag komen zeggen want die paar die best wel door hebben dat je weer terug ben maar hun bek niet opendoen vergeten we gewoon. Voor M. weer de aanwezigheid van oprechte collega's die het leuk vinden dat hij terug is. Het gebruik van ons eigen taaltje waardoor je net iets makkelijk precies dat kan zeggen wat je nu echt voelt of denkt en de grotere hoeveelheid verse (betaalbare) groenten.
In eerste instantie hebben we de tegels in de tuin die door de buren en tuinman keurig was bijgehouden ontgroend en alle tuinmeubels buiten gezet. De eerste lucht was hiermee gecreëerd.
Ollie de olijf vond de laatste winter of te koud of heeft ons gemist.
Gelukkig had zus nog wat ruimte zodat de caravaninventaris waar we nog geen afstand van willen doen bij haar opgeslagen kon worden.
Vrijdag de 17e kregen we het bericht dat de container die middag al gelost was en de douane de container met vervoermiddelen direct had vrijgegeven. Eerder dan verwacht dus werden agenda's omgegooid en stonden we maandagmorgen om acht uur voor het bevrachtingskantoor om de rekening te betalen wat gedeeltelijk in dollars mocht die in de VS "over" waren gebleven. Een enkele collega maakte afgelopen week de opmerking dat hij wel snapte dat er wat auto's mee waren gekomen, lekker makkelijk in een container die door de werkgever was betaald. Duidelijk geen blog volger :) Mooi om weer te merken dat mensen zelf invullen.
Voldoen aan de Europese eisen dus een VS sticker
Tanken is hier "iets" minder leuk
Bij het inleveren in Jax mocht er max 1/3 tank benzine aanwezig zijn ondanks dat we ons daar aan gehouden hebben waren de benzinetanken geheel leeggetrokken waardoor de kras ontstaan zal zijn.
Op het moment dat ook de Jeep gearriveerd is zal er besloten moeten worden of het zinvol is om de vervoersverzekering aan te spreken.
Kevin is een weekend naar Londen geweest en wordt als verrassing met zijn eigen auto van het vliegveld opgehaald.
De motoren werden goedgekeurd en de Mini werd afgekeurd op het mistachterlicht wat nog niet was aangesloten. Inderdaad bleek het dus geen enkel probleem (omdat de auto verhuisgoed is) dat er geen eu kenmerk in de koplampen aanwezig is.
Op de site van de RDW staat overigens vermeld dat voor de keuring van vervoermiddelen vanuit de VS een afspraak moet worden gemaakt wat we ook netjes hadden gedaan. Eenmaal bij de RDW bleek dat ook zonder afspraak de vervoermiddelen gewoon s morgens zonder afspraak hadden mogen worden aangeboden. Een weetje voor de volgende auto's die worden aangeboden,
's Middags ben ik met Kevin achter het stuur naar Kalfsbeek gereden om daar te vragen wat het aansluiten van het mistachterlicht zou kosten. Daar werd verteld dat een Amerikaanse Mini geen stadlichts had (onzin !) en dat je auto's beter in de VS achter kon laten, aansluiten van het mistachterlicht zou minstens drie uur kosten. Deze onzin verhalen in combinatie met het te mooie pand en de te nette overhemden spoorde me aan om een kleinere onafhankelijke Bovag dealer in de buurt te gaan zoeken.
Woensdagmorgen ben ik daarnaar toe gereden en afgesproken dat hij maandagmorgen werd gebracht. Met 1 1/2 uur was de aanpassing gepiept en de volgende dag was de auto alsnog goedgekeurd.
In de tussentijd rijden we gewoon met de Amerikaanse platen rond, bewijzen dat het verhuisgoederen zijn en alles netjes verzekerd is op chassienummer in de nabijheid. Volgens de douane telefoon mag dat drie maanden, een wettekst kunnen ze echter niet overleggen.
Officieel schijnt dat niet meer te mogen zodra de auto is aangemeld bij de RDW omdat de NL platen dan zijn aangevraagd (wachttijd 5 werkdagen), het ergste wat er echter kan gebeuren is een eerste waarschuwing omdat de MRTB niet betaald is wat binnen 12 maanden niet tot een boete leid. En anders een verhoging van 100%, altijd nog aanzienlijk goedkoper dan een auto huren.
Over platen: wat rijden er in verhouding tot twee jaar geleden veel auto's met Poolse en andere Oost Europese kentekens. De politie zal het wel druk hebben met in de gaten houden of deze bestuurders hier niet officieel wonen en toch met platen rondrijden.
Ondanks dat het verhuisgoederen zijn moet er officieel toch aangifte BPM worden gedaan. Omdat dit een papieren tijger is die na een jaar toch weer vervalt dachten we dat even op zn jan boeren fluitjes te doen.
Dit resulteerde echter in bedragen die je in geval dat er toch binnen een jaar verkocht moet worden niet blij maken.
Opeens realiseerde ik me dat ik nergens in de regels had gelezen wat er gebeurd in geval van overlijden van de aangever. Navraag bij de inspectie ( die het antwoord in eerste instantie ook schuldig moest blijven) leerde me dat in geval van overlijden van de aangever er alsnog afgerekend moet worden en niet automatisch de erven die tenslotte ook aan alle regels voldoen in de plaats komen. Niet echt verstandig van ons dus om alles op een naam te zetten maar daar viel nu de importvergunning eenmaal geregeld was niets meer aan te veranderen. En wie denkt er tenslotte nu over dit soort dingen na ?
Deze wetenschap resulteerde in dus wat aantal uurtjes uitzoekwerk. M.b.v. autotelex en wat hulp van een aardige helpdesk medewerker waren de aangiftes uiteindelijk goed zelf te doen.
Het mooie van autotelex is dat de RDW deze aangifte direct accepteert en het systeem zelf de voordeligste methode uitzoekt.
Het is dus zaak om extra goed voor M. te zorgen komend jaar :)
Komende donderdag zal de T-Bird op creatieve wijze worden aangepast zodat hij de volgende dag bij de RDW kan worden aangeboden. Dezelfde dealer als de Mini heeft aangepast denkt leuk mee. Zou mooi zijn als zijn ideeën gaan werken, scheelt ons een ritje naar Friesland waar we via het T-Bird forum gewezen zijn op een andere dealer die al eerder deze auto zonder boren door de keuring heeft gekregen.
Op het telefoontje van een dealer gespecialiseerd in Amerikaanse auto's die we zaterdag de 25e met een bezoek vereerde zitten we na ruim een week nog te wachten.
En dan is het nog wachten op de Jeep die naar verwachting volgende week zal arriveren. Die is veel langer dan afgesproken in de haven in Jax blijven staan om te wachten op een andere auto die te laat is afgeleverd.
Ook administratief is het hele terug verhuizen meer werk dan gedacht.
Twee jaar post samenvoegen (en direct stapeld papier afvoeren) handel ik af op bewolkte dagen.
Een eenvoudige adreswijziging via TPG post werkt niet omdat dan zeker alle post van zus en ouders, die als correspondentieadres zijn gebruikt, ook naar ons adres zou worden overgeheveld. Zelfs met aparte brieven gaat het nu af en toe mis zo werd ongevraagd de inboedelverzekering van mijn ouders naar ons adres overgezet.
Fijn is dat we dit gefaseerd kunnen afhandelen waardoor ook mijn pa een rede houd om af en toe even te facetimen. Ik heb nl de klacht al gekregen dat ze ons vaker "zagen" toen we in Jax zaten :)
De maand september hebben we de weekenden vrijgehouden, als het weer het toelaat willen we hier van het buiten zijn genieten en er op uit trekken met de motor. Afgelopen weekend was al direct een goed begin.
En dat het hoe meer je naar de stadsgrenzen van Rotterdam toe rijd zo vervuild ruikt dat probeer ik maar te skippen.
Car
Abonneren op:
Posts (Atom)