De laatste dagen in de condo

Het weekend was er een waar de spanning in huize Haan duidelijk merkbaar was, in afwachting van het nieuws dat Man maandag zou krijgen. Gelukkig hadden we het druk met shoppen en nog eens shoppen en konden zo onze zinnen verzetten. De site's van Amazon, Target en Walmart zijn onze beste vriend, bestek, serviesgoed en beddengoed bestelde ik toen ik in de winkels door de bomen het bos niet meer zag gewoon rustig vanaf de bank online om het vervolgens of in de winkel of netjes thuis te laten afleveren.
Een eerder besteld dekbed vond ik zeker na het bericht van Man een geheel verkeerde keuze, ik had opeens de associatie met een zwart lijkkleed en dat heb ik dan ook bij aankomst heel snel naar de winkel teruggebracht. Handig online bestellen, en vervolgens in de winkel weer omruilen.
Zaterdagmiddag zat de auto weer afgeladen met huishoudelijke artikelen die in NL gewoon voor het grijpen staan zoals kussens, stofzuiger (ja we hebben een europese gevonden), dweil, strijkijzer alleen die plank paste niet meer in de auto. Voor dit soort werk is een Jeepie toch wat klein. Om blaren op de kantoorhandjes tijdens het "Ikea schroeven" te voorkomen ook maar direct een schroefboor aangeschaft.
Na afloop van Engelse les kwam K. het "goede" nieuws vertellen dat de uitzaaiingen van Man zich beperken tot de botten, zodat er gelukkig nog tijd is......we kunnen nu alleen nog maar wensen dat deze tijd ook kwalitatief mooi zal zijn. Om dit te vieren besloten we om niet naar huis te gaan maar in de wijk San Marco bij de deli op het terras een heerlijke veel te grote hamburger naar binnen te werken.
De portie's bleken ook nu weer zo groot te zijn dat we 's avonds geen trek meer hadden. M. bij wie de wraps, die als enige gezonde hap op kantoor te verkrijgen zijn onderhand zijn oren uitkomen had echter wel trek, dus nog even snel op naar onze buurman de Publix.
Het gemak van deze buurman zijn we de afgelopen weken echt gaan waarderen, de vers gebakken broodjes die zo gehaald zijn blijken heerlijk te zijn.

Dinsdag was mijn pa jarig, de respectabele leeftijd van 75 jaar. Nu skype ik bijna elke dag wel even met mijn pa maar deze dag voelde toch wel anders nu de felicitatie's via dit medium werden doorgegeven.
In de loop van de dag de tv, internet en telefoon aangevraagd. Deze laatste waren we tot vorige week niet van plan om aan te vragen maar gezien de prijs van het combi abonnement en de kwaliteit van voip die niet naar iedereen altijd goed is (echo echo) hebben we vanaf volgende week ook weer ons eigen telefoonnummer. Ook kan M. nu normaal naar huis bellen als hij een weekje van huis is hoef ik hem niet meer aan te horen via de mobiele kraaktelefoon.
Via deze link moet het zelfs mogelijk zijn om vanuit Nederland gratis naar de VS te bellen. Niemand kan dus vanaf volgende week meer zeggen dat we niet bereikbaar zijn :)
Ondanks de mooie internetaanbieding zijn de kosten per maand ruim 2x zo hoog als in Nederland.
In Nederland ging de uitgedunde familie op verzoek van mijn pa eten bij de chinees. Wij besloten 's avonds dit voorbeeld te volgen.  Bij Hibachi Grill hebben we voor $7.50 p.p. van het buffet en de grill genoten. Hoe kunnen ze het doen voor dit geld, bij mooi kan je heerlijk buiten zitten met uitzicht op water.

Toen ik in het weekend liep te overdenken of ik zou gaan shoppen of huiswerk maken wist ik het eigenlijk al, kappen met die boel, dit leverde me alleen maar hoofdpijn op. Ik kan beter wat vaker in de zon gaan zitten, genieten en een boek lezen. Voor de sociale contacten die toch door de lessen ontstaan komt wel een andere oplossing.
Woensdagmorgen ben ik dan ook nadat K. was afgezet gaan melden dat ik voordat de lerares beslist dat ik niet meer hoeft te komen omdat ik kies voor verhuizen mijn eigen beslissing al had genomen. Ik stop voorlopig met de Engelse les.
Op de administratie kreeg ik te horen dat ik een zeer fanatieke lerares had getroffen. Als ik mocht besluiten om in januari weer verder te gaan kan ik beter voor iemand anders kiezen die de lessen iets anders aanpakt. Gelukkig, ik ging al twijfelen aan mezelf.
Ondanks dat de lucht er dreigend uit zag, na 33 dagen zon werd er regen verwacht, ben ik al slalommend langs de zwervers richting het centrum gewandeld. Op Hemingway plaza is het een gezellige drukte. Ondanks de mooie omgeving is dit echter geen plek om lekker te gaan zitten. Aan de tafeltjes die hier opgesteld staan brengen deze zwervende dames en heren met naast zich hun hele hebben en houwen hun dagen door.
Op de hoek van het plein zit een toeristisch informatiebureau en ik besluit naar binnen te gaan om te kijken of er nog wat leuke info valt te vergaren. Zo ver komt het echter niet.
Binnen kom ik in gesprek met Vicky wiens vader oorspronkelijk uit Scheveningen blijkt te komen, ze spreekt zelf een paar woorden Nederlands. Heeft op verschillende plekken op de wereld gewoond en vertelt diverse keren in een onbekende omgeving opnieuw te zijn begonnen. Ze bied haar hulp aan en voor dat ik het weet ben ik met haar aan het brainstormen over mogelijkheden van vrijwilligerswerk en sociale activiteiten die ik  overdag als de mannen weg zijn op zou kunnen pakken. Tussendoor komt er af en toe een klant binnen die Vicky snel weer naar buiten werkt waarna we weer gezellig doorkletsen.
Met haar telefoonnummer en emailadres op zak en een uitnodiging om na de verhuizing contact op te nemen om te komen eten ren ik na 1 1/2 uur het bureau weer uit. Zo dit doet me goed, weer eens live een leuk gesprek met een spontane vrouw. Yes you go girl !
Thuisgekomen komt de rijinstructeur van K. niet opdagen. Als hij hem belt krijgt hij te horen dat er toch gezegd was dat de afspraak nog bevestigd zou worden. Volgens zijn norm stond er helemaal geen afspraak. We besluiten samen is een rustige wijk in de Jeep te gaan rijden. Na een tijdje rondjes rijden en straatje keren gaan we ook maar gewoon de weg op. Kevin rijd na vier rijlessen met mij naast zich terug naar huis.

Car

Wat een $%&**# week

De nieuwe Engelse lessen zijn afgelopen maandag begonnen. Poeh dit is van een iets ander niveau dan het vorige blok. Super serieus met een baal huiswerk om thuis achter de computer af te handelen. Elke week word door de lerares in de gaten gehouden of het huiswerk wel is gemaakt en of er daadwerkelijk minimaal 6 uur aan besteed is, de toetsaanslag worden in de gaten gehouden dus even koffie tussendoor halen telt niet mee :)
Ik kijk het een paar weken aan of dit nu wel is wat ik zoek uiteindelijk gaat het mij alleen om goed te kunnen communiceren en niet om een academisch niveau te behalen. De klas zo rond kijkend gaat deze klas ook niet bijdragen aan meer sociale contacten.
Het kan ook goed zijn dat de lerares voor mij binnenkort de beslissing neemt. Er mag n.l. niet meer dan 6 keer verzuimd worden dan word je uit de klas gegooid. Een paar dagen thuis blijven tijdens de verhuizing (wat me toch wel erg relaxt lijkt) of als ik toch besluit om dit jaar nog naar Nederland te gaan levert een ban op.
We zien wel voorlopig ben ik nog even van de straat kan ik iets leren en mijn gedachten proberen te verzetten.
En dat laatste was wel nodig afgelopen week ook.

Met het starten van dit blog had ik me zo voorgenomen om ons Amerika avontuur gescheiden te houden van mijn borstkankervaringen. M. noemde het gisteren zo mooi struisvogelsoepkippen politiek, W noemde het afgelopen week twee blogwerelden die samensmolten.  Het blijkt echter niet mogelijk, weer kwam die &$%&$*& kanker afgelopen week keihard ons leven binnen denderen.
Woensdagmorgen was ik zo stom om net voordat we de deur uitgingen nog even op hyves te kijken of de MRI uitslag van mijn vriendinnetje Mandy al bekend was. Bijna tergelijkertijd rinkelde de skype, mijn zus was gevraagd om mij het nieuws te vertellen.
Daar waar we allemaal zo bang voor zijn en waar we al zo vaak over hebben gesproken treft Man vier jaar na haar eerste diagnose. Het is goed mis, drie uitzaaiingen op verschillende plekken in haar lichaam. De hormoontherapie heeft niet afdoende gewerkt. Afhankelijk van een onderzoek wat maandag nog plaats gaat vinden is haar prognose enkele maanden tot 10 jaar.
Mijn vriendinnetje die nu nog verder weg is met zo'n prognose, dat mag niet. Het is nog niet helemaal geland. In Nederland was ik in mijn auto gestapt om haar vast te houden, had ik de komende tijd praktische hulp kunnen bieden nu kan ik ondanks dat ik over een zee van tijd beschik bijna niets doordat die grote zee tussen ons in zit. Natuurlijk we hebben skype en voip en ik overweeg om toch ook maar een huistelefoon aan te vragen maar dit voelt zo onmachtig,
Toen ik 's middags met dikke ogen alleen in mijn auto zat, Kevin was alleen in de condo, realiseerde ik me dat ik echt extra op moest passen, als M. op reis is, is er hier niemand waar ik in geval van nood op terug kan vallen, zelfs een contactpersoon op het kantoor is niet bekend (en als die al bekend zou zijn vraag ik me af of ik daar iets aan heb).
Ook bij K. kwamen er weer tientallen vragen op, de toets die hij moest herkansen kon hij gelukkig toen de leraar zijn trillende lip zag verplaatsen naar maandag.
Ik heb een dag mijn mond weten te houden tegen M. wat moest die met dit nieuws ver weg alleen op een hotelkamer. Donderdagavond kwam echter toch de vraag of ik al iets gehoord had en heb ik hem het nieuws toch maar vertelt.
Vanavond kan ik hem gelukkig weer van het vliegveld halen, kunnen we het delen.

Car

Internationale medestudenten

K. met zijn internationale mede studenten op FSC, hoe cynisch dat hij maar vast alleen vooraan is gaan zitten.

Storms, high winds knock out power in Cincinnati

Goed dat M. zijn jas bij zich heeft:

Storms, high winds knock out power in Cincinnati

In Florida nergens last van :)

Car

M. een nachtje ongepland in Atlanta

Zondagavond staat hier in het teken van volgen of M. na vertraging zijn aansluitende vlucht in Atlanta haalt. Volgens het internet leek hij geluk te hebben omdat de aansluitende vlucht ook vertraging heeft opgelopen maar later blijkt dat net voor zijn neus de gate is gesloten. Een half uur overstaptijd blijkt niet genoeg. In eerste instantie dacht Delta hem om te boeken op een vlucht van morgenavond.
Hij is op zondagavond vertrokken om te voorkomen dat hij de gehele maandag aan het reizen zou zijn. Na een discussie (in een rij met nog 80 mensen) heeft hij nu een omboeking voor een vlucht van morgenochtend vroeg en een voucher voor een hotel gekregen. Zijn koffer blijkt al doorgeboekt, balen dat hij net deze keer geen aparte kleding in zijn handbagage had gestopt (het was tenslottte maar een reis van nog geen drie uur).
Vanavond heb ik hem, met voor het geval hij hem daar nodig heeft met (winter)jas en al afgezet op het vliegveld. Komende week heeft hij een audit in Cincinatti. Vreemd hoor om hem daar dan zo te zien staan met zijn jas terwijl het hier vandaag echt weer prachtig weer was.
We kijken echt uit naar het moment dat we ons eigen buiten hebben en in onze eigen omgeving buiten kunnen zitten. Tijdens het autowassen wat hier op het complex vrij bijzonder is was het vandaag eigenlijk  zelfs te heet.

Na 9 weken engelse les had ik afgelopen maandag een test om te bekijken of ik naar een ander niveau toe kon.
Om te mogen studeren moet je minimaal niveau 7 behaald hebben, niveau 8 is optioneel. Menige mede leerling stond dan ook maandag stijf van de zenuwen, voor hen hing er nogal wat van af. De meeste zijn met een inburgeringsprogramma bezig en in afwachting van een greencard.
Ik zag het meer als een grapje, het zou niet meer dan leuk zijn als ik naar niveau 8 kon omdat ik dan van de gemengde klas (5.6.7) af was waarin toch ook veel mensen zitten van veelal Aziatische afkomst die erg slecht te verstaan zijn en waar bijna niet mee te communiceren valt.
Het luisteren is de afgelopen weken duidelijk vooruit gegaan, deze toets bleek dan ook geen probleem. Qua lezen zit er nog te weinig vaart in, ik moet een tekst echt twee keer goed lezen wil ik begrijpen wat er staat. De laatste paar vragen ben ik dan ook niet aan toe gekomen.
Mijn verbazing was dan ook groot toen ik woensdag te horen kreeg dat ik glansrijk niveau 7 was ontstegen. Wat ik wel af had was waarschijnlijk goed.  Het lijkt erop dat roest aan het loskomen is :)
De leraar verbood om nog dezelfde dag voor de volgende cursus te gaan registreren omdat hem door de schoolleiding verboden was om voor donderdag de uitslagen prijs te geven. Er moest ondanks dat deze week ivm de testweek er bijna geen leerlingen naar de lessen kwamen van de schoolleiding gewoon les gegeven worden. Om de man die al die kromme regeltjes ook maar raar vind dus niet in de problemen te brengen ben ik donderdag nogmaals naar de school gereden voor de registratie.
Het grote voordeel van de cursus die maandag weer gaat beginnen is dat ik nu ipv 4 dagen per week alleen op maandag en woensdag fysiek naar les moet. Precies weer op de dagen dat K. ook les heeft op de downtown campus, alleen moet hij nu verplicht een uur eerder met zijn moeder mee naar school.
Op dinsdag en donderdag is het de bedoeling dat er zelfstandig mbv de computer thuis gewerkt word, drie uur per dag. Vooral de komende weken komt het wel goed uit dat ik iets flexibeler met mijn tijd kan omgaan.

K. heeft afgelopen week zijn eerste twee rijlessen achter de rug, de tweede les heeft hij tot zijn eigen ontsteltenis een eekhoorntje dood gereden.
Vandaag is hij met M. naar een rustig parkeerterrein gereden waar hij voor het eerst in onze auto heeft kunnen rijden. Uiteindelijk is hij via de normale weg die op zondag erg rustig is zelf teruggereden naar de condo. M. vond het wel bijzonder om naast zijn zoon in de auto te zitten.
Komende week staan er drie rijlessen gepland waarbij hij het zo probeerd te regelen dat hij door de instructeur opgehaald word uit school.
Hij is druk bezig om het internet af te struinen op zoek naar een rijbare tweedehands waarna hij als zijn vader thuis komt van zijn werk hem strikt om samen te gaan kijken. Tot nu toe zonder succes.
We zijn ons dood geschrokken van de verzekeringspremie (400 dollar per maand) die we via het internet voor hem op veelal oudere auto's berekend hebben. Ik vraag me echt af hoe andere ouders met studerende kinderen die hier toch echt een auto nodig hebben dit regelen.

Vrijdagmorgen had ik met Joke de moeder van Judith afgesproken, zij is hier zonder eigen vervoer terwijl haar dochter overdag aan het werk is om haar kleinzoon en dochter te bezoeken. De routeplanner die ik eerder als voorkeuze had ingesteld op het adres van Judith bracht me naar een gedeelte van Jax waar je in het donker liever niet komt. Verkeerd dus. Veel te laat kwam ik uiteindelijk toch nog op het juiste adres aan waar naast een kop koffie een stuk oude kaas op me lag te wachten.

Dit weekend vond in Jacksonville de NAS air show plaats. De U.S. navy zou naast het evenement wat op de basis plaats vond een vliegshow boven de St. John's river geven.
Vol verwachting hadden we een plek gevonden nabij de rivier aan de overkant van de basis en wachtte op wat zou gaan komen. De U.S. navy daar stelde we ons een hoop machtsvertoon bij voor.
Een half uur na het aangekondigde tijdstip kwamen er 7 vliegtuigen in de lucht waarvan er vier in formatie vlogen. Ik had me er veel meer van voorgesteld, we zullen het er maar op houden dat we waarschijnlijk zijn verwend met de evenementen die we in Rotterdam zijn gewend.
Toen het ook nog begon te druppelen (van regen kon je eigenlijk niet spreken) zijn we nog even naar de basis  gereden maar daar aangekomen bleek het evenement al beeindigd te zijn. Volgend jaar dus maar meteen op naar de basis waar verschillende vliegtuigen stonden opgesteld. Al die duizenden mensen zullen tenslotte niet voor niets op dit evenement afkomen.

Verder zijn we druk met inventaris bestellen en verzamelen, we hebben onze Oosterse technieken uit de kast gehaald en dingen er lustig op los. Grappig om te zien hoeveel er van de prijs afkan als je gewoon om korting vraagt en een beetje bluft. Zo hebben we gisteren een mooie deal gesloten zodat er straks gewoon een voorlader tot onze beschikking hebben en niet zo'n ouderwetse bovenlader die in een half uur klaar is met zijn programma (en dus ook echt niet schoon wast) om vervolgens ook nog eens je kleding te verzieken. Twee kledingstukken heb ik al met rafels af kunnen voeren richting vuilnisbak. Tv's zijn besteld evenals via het internet een router, (met dank aan J. voor het advies) serviesgoed en bestek.
Alles met als afleverdatum zondag 7 november, want ook op zondag word hier gewoon afgeleverd.
M. heeft afgelopen week geregeld, na betaling van een borgsom want ook bij JEA vertrouwen ze ons natuurlijk weer niet, dat de electriciteit en het water word aangesloten.
Komende week ga ik achter beddengoed aan, het kan maar gewassen zijn voordat de bedden komen die ook afgelopen week zijn besteld.
Grappig hoor om in zo'n korte tijd een hele inventaris bij elkaar te verzamelen, de condo begint een beetje op een uitdragerij te lijken.

Komende week weer een spannende week voor zowel Daan als Mandy, meiden ik denk aan jullie.

Car

18 jaar een dag waar je je van te voren een andere voorstelling van maakt

Soms maak je je lang van te voren een voorstelling hoe een dag eruit zal gaan zien en blijkt het beeld dat je van de dag hebt totaal anders uit te pakken.
Zo ook maandag, K's 18e verjaardag.
De dag of eigenlijk kunnen we wel zeggen nacht begon heel bijzonder, midden in de nacht werd M. wakker van een sms van Petra & Richard dat 18 oktober inderdaad een bijzondere dag was, hun zoon Tristan was geboren. Bij mij drong het goede nieuws 's morgens pas door. Alhoewel ik erg slecht ben in het onthouden van verjaardagen zal ik deze dag absoluut niet vergeten. Hoe bijzonder precies 18 jaar na K. op de 18e.

Zelf verantwoordelijk zijn voor de tijd dat je naar school gaat zoals op het HBO in Nederland zo gewoon is zit er hier op een Community College niet in, 3 dagen afwezigheid kost je op het eindcijfer aftrek van punten.
Ondanks dat de tijd beter gebruikt kon worden omdat er dinsdag een belangrijke accounting toets stond gepland waarvoor door het afgelopen weekend veel te weinig was geleerd dus gewoon op naar school. Vandaag had Kevin een zeer oninteressante wiskunde les die hij verplicht bij moest wonen (normaliter mag hij de klas verlaten en zelfstandig vooruit gaan werken omdat de stof oude koek is), vandaag moest hij echter verplicht aanhoren hoe je moest afronden :)
Contact leggen op school blijft een probleem en omdat de medeleerlingen volgens K. nog geen eens zijn naam weten omdat er gewoon niet tijdens de les met elkaar word gecommuniceerd heeft hij ze ook maar niet verteld dat hij jarig was. Na afloop van de les gaat iedereen nog steeds snel zijn eigen weg.
Al met al had hij dus flink de pest in toen hij thuis kwam, zo had hij zijn verjaardag niet voorgesteld, hij wilde feesten en stappen met een groep Nederlandse vrienden en zonder problemen in het openbaar een glas bier naar binnen slaan.
In de party winkel zijn honderden verschillende ballonnen te koop. Een ballon die ik voor K. nog wilde gaan halen met een cijfer 18 bleek echter niet verkrijgbaar. 16 en 21 zijn belangrijke leeftijden maar met 18 ben je hier niet volwassen dus ook geen ballon.
Later op de dag bereikte ons het bericht dat er bij Mandy op een botscan een plek in zowel haar nek als bekken is gevonden en zij weer een zeer onzekere week tegemoed gaat in afwachting van de te maken MRI. Dan komt toch weer dat kankerspook wat ik thuis gelaten dacht te hebben om de hoek kijken.
Na wat skypegesprekken met het thuisfront zijn we 's middags nog even naar een auto voor K. gaan kijken. Eigenlijk wisten we al direct dat dit niets zou worden toen we hoorde waar de zgn dealer af wilde spreken: bij een plaatselijke benzine pomp.
's Avonds hadden we ons voorgenomen om uit eten te gaan maar vooral K. had hier helemaal gezien zijn bui geen zin in. Thuis eten bleek een betere optie dan geforceerd leuk doen.
Tja bij dit soort dagen hoort eigenlijk gewoon een groot feest en mis je dus duidelijk familie en vrienden, gelukkig weten we maar al te goed dat de dag erna dat rare gevoel wat dit gemis oplevert weer weg ebt.

Dinsdagmiddag is K. met zijn rijlessen begonnen, voor het eerst met een instructeur zelf de weg op.
De komende weken zal hij minimaal drie keer per week gaan lessen om zo snel mogelijk safe de weg op te kunnen. Tussendoor zal M. op rustige momenten met hem op een parkeerterrein bij de bioscoop wat speciale verrichtingen gaan oefenen.
Nu maar hopen dat hij niet net die ene paal raakt zoals we enige jaren geleden in Duitsland op een leeg parkeerterrein zagen gebeuren.

Car

K. 18 jaar

Hiep Hiep Hoera onze puber zou in Nederland nu al 18 jaar zijn. Vanaf vandaag/morgen is hij  meerderjarig maar hier in de VS nog niet volwassen, zo mag hij hier vanaf morgen wel een kroeg in maar mag hij officieel nog steeds geen druppel alcohol drinken.
Na thuiskomst van een weekendje Orlando hebben we vanavond een fles champagne op hem opengetrokken.

Vrijdagavond lag er een brief op de deurmat met de mededeling dat we een officiele waarschuwing kregen omdat we ongeoorloofd vuil buiten hadden gezet. Nog een keer en er zou een boete volgen.
Elke avond brengt K. netjes het vuil naar de container en mede omdat we er door de condo eigenaren voor zijn gewaarschuwd dat vuil buiten zetten echt goed in de gaten word gehouden heeft M. even met de briefschrijver gebeld om hem te informeren dat dit echt niet van ons kon zijn.
De man bleef echter volhouden dat er een zak was gevonden en deze stond het dichtst bij onze deur, dus hij was van ons. Hoe M. hem ook vertelde dat we echt nog geen minuut een zak buiten de deur hadden geplaatst en dat de brief waarschijnlijk voor iemand anders was bedoelt, de man bleef volharden.
Het werd helemaal leuk toen hij ook nog wist mede te delen dat er hondenpoep in de zak had gezeten ! Meneer we hebben helemaal geen hond denk u dat we dit vrijwillig buiten lopen te verzamelen ?
De man bleef volharden de waarschuwing bleef staan. We hebben onze langste tijd hier gehad en laten het er maar bij zitten, verspilde energie als iemand zo graag waarschuwingen uit wil delen en vervolgens niet open staat voor discussie.

Zaterdagmorgen op naar Ikea in Orlando. Benzinepompen liggen hier niet pal aan de snelweg en voor tanken moet je dan ook even van de snelweg af . In Daytona hebben we een tijdje genoten van de honderden motoren voorzien van prachtig uitgedoste bestuurders die langskwamen op weg naar een meeting.
In de Ikea hebben we onze tijd hard nodig, een uur voor sluitingstijd (8 uur ) hadden we 8 karren volgeladen met dozen. Enkele artikelen zouden 's nachts weer aangevuld worden dus het kwam goed uit dat er een hotel was geboekt konden we zondagmorgen nog even terug. Je moet er wat voor over hebben om niet op gehuurde Cort spullen te moeten zitten :)
Bij de kassa was het nog even vervelend, de company creditcard bleek weer eens niet te werken en onze eigen NL creditcard's bleken het gehele bedrag ondanks voldoende limiet niet in een keer aan te kunnen. Er werd ons geadviseerd om om even met Nederland te bellen met de creditcard maatschappij maar die lagen natuurlijk al lang op een oor. Dit schijnt vaker voor te komen met buitenlandse kaarten dus de medewerkers waren absoluut niet verbaasd en wisten de oplossing.
Gelukkig hebben we meerdere kaarten op zak dus toen het bedrag verdeeld werd over meerdere kaarten werd de transactie accoord bevonden. Gelukkig maar, sta je toch mooi voor lul na uren verzamelen met je pasjes en 8 karren vol met spullen.

Nadat alles betaald was hebben we de spullen bij de expeditie afdeling afgegeven waar gezorgd zal zorgen dat de ruim 800 kilo 7 november in Jax bezorgt gaat worden. Dat word heel wat uurtjes schroeven, voor die tijd nog ergens een electrische accuboor vandaan halen.
De losse spullen moesten we zelf naar huis vervoeren en dan is het opeens passen en meten in een Jeepie.
Met een afgeladen achterbank waar K. Nog net tussen kon zitten en spullen tussen onze voeten zijn we naar het hotel gereden waar we de spullen die erg in het zicht lagen maar voor de zekerheid weer even hebben uitgeladen.
Het hotel een Quality Inn & Suites bleek een echt slaap hok te zijn, een typisch amerikaans hotel met galerij, niet veel bijzonders maar goed genoeg om alleen maar te gebruiken om te slapen, douchen en weer te vertrekken.
Om onze magen te stillen zijn we gaan eten bij Olive & Garden.
Ik had me voorgenomen om 's avonds in Orlando nog wat rond te gaan kijken maar we waren zo moe van een hele dag slenteren dat we gedrieen in bonken zijn gestort, slapen.

Zondagmorgen eerst buiten bij het zwembad terras ontbeten en dan blijken we naast een Nederlands stel te zitten die op vakantie zijn. Na twee maanden de eerste Nederlanders die we hier in het wild tegenkomen. Niet zo heel vreemd in de omgeving van Orlando, later in de mall hoort K. nog heel wat keren Nederlands om zich heen spreken.
Deze mensen waren in Jax geweest maar snel doorgereden :) Gezellig een tijdje zitten praten o.a. over de door de man geimporteerde cadillac vanuit California en de auto onderdelen die hij hier nu had laten afleveren.. Toen we wegreden kwam hij nog vragen wat ons emailadres was, hij  gaat ons het adres van de transporteur die zijn auto naar Nederland heeft vervoerd mailen.

Als Ikea open gaat staan we er weer en laden onze kar snel weer vol met de laatste spullen die inderdaad weer zijn bijgevuld.
Onze levering blijkt nog niet door de transporteur te zijn opgehaald en ook deze laatste lading kan er nog aan worden toegevoegd. Voor totaal 165 dollar bezorgkosten zullen er op zondag 7 november 44 pakketten worden afgeleverd. Hulde aan Ikea als dit in een keer goed gaat.
Nu we toch in Orlando waren moest er ook even een grote mall bezocht worden, K. had de Florida Mall uitgezocht.
De Jeep was flink afgeladen en op hoop van zegen met de belangrijkste spullen in een tas bij ons hebben we hem op het parkeerterrein gezet.

Na een paar uur rond in de mall gelopen te hebben waarbij de heren een nieuwe trui en overhempt wisten te scoren was het mooi geweest.
Gelukkig had er niemand in onze auto gewinkelt en konden we op weg naar huis waar we om acht uur weer binnenstapte.
Al met al een geslaagd weekend. We zijn weer een flinke stap verder.

Car