Graceland

De wekker ging weer vroeg, Graceland staat op het programma.
De auto kan bij het hotel blijven staan, ontbijten en vijf minuten lopen en we zijn er.
Het is dat er net een paar bussen met schoolkinderen zijn gearriveerd anders waren we zo binnen geweest.
Reserveren via internet voor een bepaalde tijd was mogelijk geweest maar in dit jaargetijde niet nodig. Geen rij voor de kaartverkoop en dan een kwartiertje wachten voordat we met een busje het terrein op gereden worden.

Binnen is iedereen stil en heerst een apart sfeertje, we zijn tenslotte in het huis van The King.
Kamer na kamer lopen we op ons gemak door onderwijl de audiotour beluisterend.

Het was een bijzondere ervaring om op deze plek te zijn waar ik altijd direct aan moest denken als ik Memphis hoorde.
We bekijken op het terrein tegenover Graceland enkele auto's die in het bezit zijn geweest van Elvis en zien zijn twee prive vliegtuigen.

De Harley dealer wordt bezocht en Marcel scoort een t-shirt en we zien enkele andere exposities.
Ik had om Graceland heen een grotere "kermis" verwacht maar dat valt erg mee. Zelfs het aantal hotels en restaurants is beperkt en eigenlijk is de buurt om het huis heen vrij armoedig.
We lopen nog even langs het hek en gaan dan terug naar het hotel om iets te drinken.

Met de auto rijden we weer naar het centrum van Memphis naar de Sun Studio waar Elvis zijn eerste vier platen opnam.

Dan rijden we naar het Lorraine Motel de plek waar Martin Luther King op het balkon is vermoord.
Momenteel vindt een grote renovatie van het motel plaats, in 2014 wordt het hernieuwde National Civil Rights Museum op deze plek heropend.

Tijd om terug te gaan naar het hotel om nog een uurtje van de avondzon te genieten. Het was weer een dag om in te lijsten

Car

Location:Memphis

Memphis

Gisteren zijn we een tijdgrens overgegaan dus een paar dagen nog een uur tijdverschil.
Oude tijd zeven uur de wekker en vervolgens rustig aandoen dus is het pas (nieuwe tijd) half 10 als we wegrijden. Het is weer een zonnige dag en we besluiten vandaag geen snelwegen te nemen.

Iets ten zuidelijk van Nashville begint de Natchez Parkway een 444 miles lange tweebaans weg zonder stoplichten of overgangen.

Af en toe is het gewoon onwerkelijk hoe mooi deze weg is aangelegd. Onderweg komen we maar een enkele auto tegen wat het nog leuker maakt.
Met de dag zie je de bomen meer uitlopen.
Na de 412 nemen we de 100 . In Decaturville denken we een lunchplek gevonden te hebben, als we binnenstappen blijkt de plek omgetoverd te zijn tot plaatselijke thrift store dus niet eetbaar.
Een man verwijst ons naar de enige plek waar iets eetsbaars verkrijgbaar en zo belanden we tussen de locals. De broodjes Philly steak zijn heerlijk en de emmer ijsthee krijgen we na afloop mee.

Als we weg willen rijden zien we een Ford Mustang uit 1968 aan komen rijden en stappen nog even uit. Als ik vraag aan de eigenaar of ik een foto mag maken opent hij trots de motorkap en deuren. Hij is net gerestaureerd, te koop en we krijgen zijn kaartje :)

We hebben voor twee nachten het Days Inn vlak bij Graceland geboekt, blijkt weer een goede keuze.
Overal hangt Elvis, uit de speakers bij het zwembad schalt de muziek.

Het is 20 graden dus gaan we direct nog even bij het zwembad zitten. Zo dat is bijkomen na een te lange winter in Nederland. Na een uurtje merken we dat we zitten te verbranden, mooi tijd op de auto weer in te stappen en naar Bealstreat in het centrum van Memphis te rijden.

Neonverlichting, mensen en muziekanten. Aan het eind van Bealstreet is een interessante fotoexpositie over de strijd voor gelijke rechten van afro americans. Erg interessant. Een van de vrijwilligers die door zijn accent bijna niet te verstaan is spreekt ons aan en komt even later als hij door heeft dat we uit Nederland komen met een paar klompen aanzetten.
Echt veel restaurants zitten er niet in het centrum, in Mainstreet vinden we echter een erg goede pizzeria waar het gezellig druk is. Nu het goed donker is lopen we nog een keer over Bealstreet zodat we de neonverlichting nogmaals goed kunnen zien. In tegenstelling tot gisteravond in Nashville staan hier meer muziekanten buiten te spelen wat het geheel wat sfeervoller maakt.
Morgen op naar Graceland.

Car

Nashville

Zeven uur gaat de wekker. Gisteravond wat later naar bed dan de vorige avonden maar wel de eerste nacht dat we weer door geslapen hebben.
Inpakken betekent niet meer dan de koffer dichtklappen, ontbijten en weg zijn we.

Het regent wat jammer is want Coves Cave moet met het juiste licht fotogeniek zijn. Daar en tegen komen we nu een enkele auto tegen als we de route rijden. We zien verschillende herten, wilde kalkoenen, een vos, een kloppende specht en drie kerken. Geen beer laat zich zien ook al maakt het volgens de park ranger voor hen niet uit dat het regent. Totaal rijden we 36 miles door het park om om elf uur weer voor het hotel langs te rijden op weg naar Nashville.
Net voordat we bij de Starbucks wegrijden komt er een berichtje van K. binnen dat hij met vlag en wimpel een debat en eindpresentatie heeft gehaald en de propedeuse van deze opleiding zonder een enkele herkansing nu al binnen heeft. We zitten super trots te zijn op onze kanjer.
Onderweg blijkt tanken met de huurauto lastig. Hij rijdt op E85 wat we gisteren direct konden bemachtigen maar vandaag lijkt het niet verkrijgbaar.
Dame I bij Shell I heeft er nog nooit van gehoord en denkt dat het een bank is, dame II bij Shell II adviseert bij een huurauto geen risico te nemen en door te rijden naar de volgende afslag waar een Pilot station zit, daar moet het verkrijgbaar zijn.
Ze verzinnen van alles om je creditkaart te plunderen is haar devies.
Bij de geadviseerde pomp bellen ze de plaatselijke Hertz en adviseren om er gewoon 87 in te gooien. We zijn er wel klaar mee en volgen het advies op.
Bij de MC Donalds slaan we een bigmac naar binnen en besluiten na het internet geraadpleegd te hebben in de wijk Brentwood een hotel binnen te lopen. Brentwood Suites blijkt een goede keuze.
Even facetimes met het thuisfront en dan op naar het centrum van Nashville.
We zetten de auto op een parkeerplaats op Broadway, M. vindt de parkeerkosten van $ 25 tot middennacht maar duur maar vergeet dat hij in Rotterdam voor een paar uurtjes winkelen ook € 15 betaald.
Na wat rondgekeken te hebben in de omgeving gaan we Robert's Western World binnen, hier draait het vanavond om de muziek  van de Don Kelley band.

We genieten van de muziek en de diversiteit aan mensen.
Als we later de straat nogmaals af lopen blijkt dit wel een van de betere bands te zijn geweest. Hoe meer je naar het eind van de straat loopt hoe zieliger de band worden die staan te spelen.

Car

Op weg naar de Smokey Mountains

Lexington- Townsend- 321 miles

Het hotel ontbijt in het Best Western is karig. Ivm de weinige bladeren aan de bomen kiezen we er voor om de Blue Ridge Parkway verder niet te rijden.
Daarnaast blijkt uit de parkwebsite dat de weg n Roanoke in dit deel van het jaar nog gedeeltelijk is afgesloten.

Het tanken in de VS is weer erg plezierig. €3.39 per gallon wat neerkomt op een € 0,71 per liter.

Naast een stop bij een Starbucks waar we de kaart laden (free reload) stoppen we voor lunch zodra we de US 81 hebben verlaten bij Leia's wrap cafe in Dandridge. Een creatief ingerichte locatie waar de Mexicaanse soep en wrap heerlijk smaakt. Samen met een drankje gelunched voor $ 7.50 pp.

De omgeving van Pigeon Forge lijkt wel een grote kermis. Overal attracties om de vakantiegangers bezig te houden incl een Titanic.
In dit jaargetijde is het al file rijden, stel je het hoogseizoen maar eens voor.
We rijden naar Townsend een goed uitgangspunt om Caves Cove te rijden, een 11 miles lange eenrichtingsverkeer door de Smokey Mountains die morgenochtend op het programma staat.

Bij het Highlight Manor Inn laten we de coupon (www.travelcoupons.com) zien en krijgen als ze hoort dat we afkomstig zijn uit Nederland (mooi land !) een upgrade naar een kamer met balkon en uitzicht.
De kamers zijn oud maar schoon en voorzien van alles wat je nodig hebt en dat voor $ 61.
Door de late en uitgebreide lunch is de trek ver te zoeken toch gaan we op zoek naar een restaurant. Het valt vanavond wat tegen, ze zijn uitgeschoten met de zoutpot.

Car

Blue Ridge Parkway

Vijf uur de telefoon gaat. Die aardige heer die gevraagd is ivm tijdverschil alleen per email contact op te nemen: "of het schikt...."
Om zeven uur gaan we er uit, aankleden, koffer klaarzetten en met de metro naar Union Station waar de auto opgehaald kan worden. Bij de Starbucks weet ik nog een Washington DC beker voor de verzameling te scoren.
De auto is een gouden Chevrolet Captiva geworden.
Tom Tom komt weer van pas en brengt ons snel weer terug bij het hotel waar we de koffers pakken en uitchecken.
Fris maar zonnig rijden we tot Front Royal route 66 waar maar 55-70 miles gereden mag worden.

Via de Shenandoah vallei 340 bereiken we Luray waar we lunchen. Grappig om te merken hoe snel je weer bepaalde Amerikaanse gewoontes vergeet, M. denkt als hij chips hoort patat bij zn broodje te krijgen en weet even later weer dat dit de bekende zak chips is.

Voorbij Waynesboro rijden we het begin van de Blue Ridge Parkway op, een 755 km lange tweebaansweg zonder reclameborden of stoplichten die het Shenandoah National Park in het noorden met het Great Smoky Mountains National Park in het zuiden verbind.
We rijden de eerste 45 miles tot Buena Vista.
In de zomer moet het een groene oase zijn, in de herfst een kleurenpracht.
Nu staan de blaadjes op springen en ligt er een grijze gloed op de bomen.

Onderweg zien we de laatste smeltende ijspegels.

In het slaperige Lexington wat trots is op zn "oude huizen" en historie rond vier generaals kijken we even bij het informatiecentrum rond en gaan dan vergezeld met een coupon inchecken in het Best Western hotel.
Deze avond eten we bij Bistro on Main goed maar echt weer zo'n restaurant waar ze zorgen dat je binnen het uur gegeten hebt. Het is lastig om serieus naar de serveerster te luisteren, net als vanmiddag bij een andere dame overheerst ook haar snerpende jankende stem.
We strompelen het plaatsje nog even rond, de spierpijn van twee dagen Washington is heerlijk voelbaar.
2 April vandaag ben ik 47 jaar geworden en als afterparty gaan we naar de Walmart en herkennen het ene naar het andere product.

Car

Arlington en Georgetown

Oei, vanmorgen hadden we beide last van protesterende spieren die een tijdje in ruste waren geweest. Geen tijd te verliezen dus doorzetten.
In eerste instantie lopen we naar het Witte Huis. Gisteravond hebben we een gezin uit Texas gesproken die kaarten hadden gewonnen om vandaag op tweede paasdag eieren te komen zoeken bij Obama.Aan de zijde van 1600 Pennsylvania Ave is op het dak duidelijk te zien dat de tuin door bewakers in de gaten wordt gehouden.

Aan de andere zijde van het Witte huis staan de laaste genodigde opgesteld om toegelaten te worden tot het eieren zoeken.

beveiliging rond het Witte Huis

Elke metro Station in Washington is bijna identiek

We nemen de metro naar Artington National Cemetery.
Hier bekijken we het graf van de Kennedy´s en Arlington house waar vandaan je een mooi uitzicht op Washington hebt.

En het graf van de onbekende soldaat met het wisselen van de wacht.

We gaan met de metro terug naar Georgetown waar het vanaf het station even zoeken is naar de twee grote winkelstraten.
Hier zien we tot onze verbazing inderdaad zoals Ellen al schreef de rijen wachtenden voor George town cupcakes waarover een reality serie is gemaakt wat heel wat reclame opleverd.

Het begint te spetteren en we besluiten onze benen in een kroeg rust te gunnen.
´s Avonds gaan we eten bij een Indiaas restaurant niet al te ver van het hotel. Beter voor onze benen.

Car